အနာဂတ္၏ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ား

မူႀကဳိကေလးမ်ား

သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရ
က်မေပ်ာက္ေနခဲ့တာၾကေနၿပီ။ အလုပ္ေတြနဲနဲမ်ားေနလို႔ ပါ၊ အဓိကကေတာ့ ရုံးေအာက္ထပ္က မူႀကဳိကေလးမ်ားနဲ႔ ျမဴးေနရင္း ပို႔စ္အသစ္ေလးမ်ားတင္ဖို႔ မအားမလပ္ျဖစ္ခဲ့ရ တယ္။

ဓါတ္ပုံေလးကိုၾကည့္လိုက္ပါ၊ ကေလးငယ္ေလးေတြ ေန႔ လည္စာမစားမီ အလွဴရွင္မ်ားအတြက္ ဆုေတာင္းေမတၱာ ပို႔ေနၾကတာေလ။ ဘယ္ေလာက္ခ်စ္စရာေကာင္းလဲ၊ ဒီကေလးေလးေတြဟာ အသက္ ၂ ႏွစ္ေက်ာ္နဲ႔ ၄ ႏွစ္ေက်ာ္ ေတြျဖစ္တယ္၊ ျမန္မာျပည္အနယ္နယ္အရပ္ရပ္က တုိင္းရင္းသားမ်ားျဖစ္ၾကတဲ့ ထား၀ယ္၊ မြန္၊ ၿမိတ္၊ ျမန္မာ၊ ၿပီး ေတာ့ ကုလား ကေလးမ်ားျဖစ္ၾကတယ္။

လူမ်ဳိးစုျခင္းမတူၾကေပမယ့္လည္း ကေလးဆိုတဲ့သဘာ၀အတုိင္း (ကေလးဟာကေလးပဲ)၊ အတူေန၊ အတူစား၊ အတူကစား၊ အတူအိပ္၊ အတူသြား၊ အတူလာ၊ အတူတူပင္ ပညာသင္ေနၾကတယ္။ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ဆိုးတဲ့ ေနရာမွာလည္း ကေလးသဘာ၀အတုိင္း ဆိုးျခင္းပင္တူေနၾကတယ္။

သူတို႔ေလးေတြရဲ႔မိဘေတြကေတာ့ ပန္းရံ (ေဆာက္လုပ္ေရး)သမား၊ ရာဘာၿခံသမား၊ တံငါသည္မ်ားျဖစ္ၾကတယ္၊ မိဘေတြ ေန႔ဘက္အလုပ္သြားရင္ ကေလးေတြကို မူႀကဳိမွာလာအပ္ထားၾကတယ္၊ ညေနပိုင္း ကေလးေတြအိမ္တဲ့ အခ်ိန္ဆိုရင္ မိဘေတြကလည္း အိမ္ျပန္ခါနီးတဲ့အခ်ိန္ေတြျဖစ္ေနပါၿပီ၊

ကေလးေလးေတြဟာ သနားေတြသိပ္ေကာင္းပါတယ္။ မနက္အေစာႀကီးကတည္းက အိပ္ထၿပီး ေက်ာင္းသား အႀကဳိပို႔ကားနဲ႔ ေက်ာင္းလိုက္လာရတယ္၊ ေက်ာင္းနဲ႔အိမ္ကလည္းအေ၀းႀကီးပဲ၊ မိဘေတြကလည္း အလုပ္ဆင္းရ မွာမို႔ ေက်ာင္းလိုက္မပို႔ႏုိင္ၾကဘူး၊

တခ်ဳိ႕ကေလးေတြဆိုရင္ မ်က္ႏွာေတာင္မသစ္ရေသးပဲနဲ႔ ေက်ာင္းကားအမွီလိုက္လာတာလည္းရွိတယ္၊ တခ်ဳိ႕ ကေလးေတြကလည္း မိဘနဲ႔မခြဲႏိုင္လို႔ တလမ္းလုံးငိုယုိလာတာလည္းရွိတယ္၊ စုံေနေတာ့တာပဲ။

ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းေရာက္ရင္ေတာ့ သူတို႔ေတြဟာ အလုိလိုေပ်ာ္သြားၾကတယ္၊ ကေလးအရြယ္တူေတြခ်ည္းပဲမို႔ လို႔ ေပ်ာ္မွာေပါ့။ ၿပီးေတာ့ ကေလးဆိုတာ ဘာအပူပင္ေသာကမွ ရွိတာမဟုတ္ဘူးေလ၊

သူငယ္ခ်င္းအားလုံးအတြက္

သူငယ္ခ်င္းအားလုံး တို႔ကိုသတိရေနၾကၿပီမဟုတ္လား
ဒါဆို ေအာက္ကပန္းပုံေလးေတြကို အလြမ္းေျဖၾကည့္ၾကေပါ့ေနာ္

ဒီပုံေလးကို တို႔ႀကဳိက္တယ္

ဒီပုံေလးက လွတယ္ေနာ္












ဒီပုံေလးလည္း မဆိုးဘူး



















ဒီပုံေလးကလည္း ႏွစ္သက္စရာပဲ



















ဒီပုံေလးလည္း ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္

ဒါကေတာ့ ကိုယ့္ဓါတ္ပုံေပါ့

09.09.09

ေႀသာ္ ့ ့ ့ ဘာမွမဟုတ္ပဲနဲ႔ ၁၀ ႏွစ္ေတာင္ၾကာခဲ့ၿပီပဲ။ ေဟာဒီ ၉ ရက္ေန႔၊ ၉ လပိုင္း၊ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ကိုေရာက္တဲ့အခါ မွာ ဟုိလြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္က အေၾကာင္းအရာေလးေတြကို ေျပး သတိရမိပါတယ္။ အျဖစ္က ဒီလိုေလ . . .

၁၉၉၉ ခုႏွစ္၊ ၉ လပိုင္း၊ ၈ ရက္ေန႔က က်မမွာ ၅ တန္း ေက်ာင္းသူေလးပဲရွိေသးတယ္။ အဲဒီေန႔ ေန႔လည္ပိုင္းမွာ ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြက ေျပာၾကတယ္။ “မနက္ျဖန္ ၉ ရက္ေန႔၊ ၉ လပိုင္း၊ ၉၉ ခုႏွစ္ (၉၉၉၉) ေန႔ျဖစ္တယ္ တဲ့။ ဒါဟာ ထူးျခားတယ္ တစ္ခုခုေတာ့ျဖစ္လိမ့္မယ္။ သတင္းၾကားတာကေတာ့ ၉၉၉၉ ေန႔မွာ ကမၻာႀကီးတစ္ခုလုံး အေမွာင္ႀကီးက်မယ္။ အဲလုိအေမွာင္ႀကီးက်တဲ့ေန႔ဆိုရင္ မီးထြန္းလည္းအလင္းေရာင္မရေတာ့ဘူးတဲ့။ တို႔ေတြ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္မျမင္ရပဲ ျဖစ္ေနမွာပဲေနာ္။ ဒါဆို မနက္ျဖန္ေက်ာင္းလာရင္ မီးျခစ္နဲ႔ဖေယာင္းတိုင္ယူ လာမွျဖစ္မယ္” လို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေျပာၾကတယ္။

အဲဒီေတာ့ အျခားရြာကေက်ာင္းလာတက္ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက “ဒါဆို ငါတို႔မိဘေတြနဲ႔ မေတြ႔ရပဲ ငါေသသြား ရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ” ဆိုၿပီး ငိုခ်ေတာ့တာပဲ။

တခ်ဳိ႕ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြကလည္း မနက္ျဖန္ေက်ာင္းမလာေတာ့ဘူးလို႔ ေျပာၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်မ တို႔ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားကေတာ့ ဒီသတင္းမဟုတ္မမွန္ေၾကာင္းေျပာၿပီး “မနက္ျဖန္အားလုံးေက်ာင္းတက္ရမယ္” လို႔ မွာလုိက္တယ္။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ က်မတို႔တစ္ေတြဟာ ေၾကာက္ေနၾကတယ္။ (၉၉၉၉)ေန႔၊ ေက်ာင္းတက္ေတာ့ ေက်ာင္းလြယ္ အိတ္ထဲကို မီးျဖစ္နဲ႔ဖေယာင္းတိုင္မ်ားထည့္ၿပီး လာၾကတယ္။ အတန္းတက္ စာသင္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဗယ္လက္ တဖက္က လြယ္အိတ္ထဲက မီးျခစ္နဲ႔ဖေယာင္းတိုင္မ်ားကို သတိမလစ္ပဲစမ္းၿမဲစမ္းေနတယ္။ ေတာ္သလင္းလမို႔လို႔ မိုးအုံ႔လာရင္လည္း စိတ္ကတထိတ္ထိတ္တလန္႔လန္႔ျဖစ္ေနတယ္။ နဲနဲေမွာင္တာနဲ႔ မီးျခစ္နဲ႔ဖေယာင္းတိုင္ကို စမ္း ေတာ့တာပဲ။

အဲဒီေန႔မွာ အျခားရြာမွလာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို သနားလုိက္တာ၊ ေက်ာင္းသာတက္ေနရတယ္၊ သူ႔ခမ်ာ တေန႔ လုံးငိုရတာေမာလုိ႔ပါပဲ။ ဒီၾကားထဲ ခ်ိန္းေျခာက္တဲ့သူကလည္း မၾကာခဏလာလာေျခာက္ေနေတာ့တာပဲ။

တစ္ေန႔သာကုန္သြားတယ္၊ က်မတို႔အားလုံး ေၾကာက္စိတ္မ်ားနဲ႔ ေက်ာ္ျဖတ္လာတဲ့ (၉၉၉၉)ေန႔ကို မီးျခစ္ တစမ္း စမ္း၊ ဖေယာင္းတိုင္တစမ္းစမ္းနဲ႔ လြတ္ေျမာက္ေစခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ေရာက္လို႔ ေခါင္းေလာင္းထိုးသံၾကား ဒါနဲ႔ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသား တစ္ေက်ာင္းလုံးရဲ႕ ေပ်ာ္ျမဴးစြာထေအာ္သံမ်ားမွာ ရြာအလယ္ပိုင္းတစ္ပိုင္းလုံးကို စည္းကားသြားေစခဲ့တယ္။

ဒီေန႔လည္း ၉ရက္ေန႔၊ ၉ လပိုင္း၊ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ပင္ျဖစ္ေလေတာ့ၿပီ။

ေပ်ာ္ရႊင္လ်က္

Photo effect

သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရ ဓါတ္ပုံစတိုင္လွလွေလးေတြျပဳလုပ္ခ်င္ရင္ ေအာက္ကလင့္ခ္ေလးကိုကလိလိုက္ပါကြယ္။
ဒီေနရာမွာ
ဒီေနရာမွာ
ဒီေနရာမွာ

လက္မွတ္ေလးေတြလုပ္ခ်င္ရင္

မဂၤလာပါ သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရ ့ ့ ့
ဘာမွေတာ့မဟုတ္ပါဘူး၊ လင့္ခ္ေလးတစ္ခု ေ၀ငွေပးခ်င္လို႔ပါ။ အဲဒါကေတာ့ ပို႔စ္ေလးေတြရဲ႕စာမ်က္ႏွာအေအာက္ ဆုံးကိုၾကည့္လိုက္ ဘေလာ့ဂ္ပိုင္ရွင္ရဲ႕ လက္မွတ္ေလးေတြ႔ရပါမယ္။ အဲဒါေလးကို တစ္ခ်ိန္တုန္းက ကိုယ္ကိုတိုင္က လည္း လိုခ်င္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္လိုလုပ္ရမွန္းမသိလို႔ အေတာ္ေလးေလ့လာခဲ့ရတယ္။ အခုေတာ့ သိၿပီ။ ဒါ ေၾကာင့္ တခ်ဳိ႕မသိေသးတဲ့သူငယ္ခ်င္းမ်ားအတြက္ အလြယ္ရယူႏိုင္ေအာင္ လင့္ခ္ေပးထားတာပါ။
ဒီေနရာမွာ

တခါတုန္းက ေန႔ရက္မ်ား

သူငယ္ခ်င္းတို႔ရယ္ ဒီေဆာင္းပါးေလးကို ဖတ္ၾကည့္ပါ။ သဘာ၀က်ပါတယ္၊ တို႔ေမေမအေၾကာင္းကို ဂုဏ္ျပဳေရးသား တင္ျပထားပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ခုေခတ္လူသားမ်ားဘ၀နဲ႔ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္ ၃၀ နီးပါးေလာက္က လူမ်ားရဲ႔ ဘ၀အေျခအေနခ်င္း ကြာျခားပုံမ်ားကိုပါ ေတြ႔ၾကမွာပါ။

အားလုံးကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

Ta Ka Tong Ka Nae Yat Myar

ရင္ေႏြးပန္းမ်ား၏ခံစားခ်က္

လူသားမ်ားသည္အသက္ရွင္ေနထိုင္ေနေသာကာလမ်ားတြင္ဘ၀က္ိုဘယ္ကစ၍၊ ဘယ္လိုပ်ိဴးေထာင္္ရမည္ကို အေလးအနက္ထား၍ စဥ္းစားႀကေလ့ရွိသည္။ တခ်ိဴ႕က ေရာ္ဘာျခစ္ ႀက၏။တခ်ိဳ႕ကလည္း အနုပညာသည္ အလုပ္ကိုလုပ္ႀကကုန္၏။ တခ်ိဳ႕ ကေတာ့အင္ဂ်င္နီယာ၊ မန္ေနဂ်ာ၊ စာေရးစေသာ လုပ္ငန္းကိုင္ငန္းမ်ားကို မိမိတို႔ အားသန္ရာ အားသန္ဘက္ သို႔ေသာ္ လည္းေကာင္း စိတ္၀င္စားမႈေႀကာင့္ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ ဘ၀ေျခအေန အရေသာ္လည္းေကာင္း ေန႔စဥ္နွင့္အမွ် လုပ္ကိုင္ေန ႀကရပါသည္။

တခ်ိဴ႕ေသာ လူလတ္တန္းစား(သို႕) အထက္တန္းလာက လူတန္းစားမ်ားသည္ အလုပ္အကိုင္နွင့္ ပက္သက္၍ မိမိတို႔ႀကိဳက္နွစ္သက္ေသာ စိတ္ပါ၀င္စားေသာ အလုပ္မ်ား ကိုသာ ေရြးခ်ယ္လုပ္ကိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားႀကသည္။ လူသားမ်ားသည္ မိမိတို႔ႀကိဳက္နွစ္သက္ေသာ စိတ္ပါ၀င္စားေသာ အားသန္ေသာအလုပ္တစ္ခုကို လုပ္ကိုင္ လိုက္ ရသျဖင့္ မ်ားစြာေပ်ာ္ရြင္ခြင့္ ရရွိႀကပါသည္။ စိတ္ေပ်ာ္ရြင္မွဳမကပဲ ႀကည္နူးဖြယ္ရာေလးေတြ ေတာက္ပသာယာ ေသာ ဘ၀ေလးေတြျဖစ္လာႀကပါသည္။

ေပ်ာ္ရြင္ႀကည္နူးျခင္းသည္ တစ္ခုခုနွင့္လဲ၍ မရေသာ စိတ္ခံစားခ်က္ပင္ျဖစ္သည္။ မိမိျပဳလုပ္ေသာအလုပ္အကိုင္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ေဆာင္မႈမ်ားေႀကာင့္ ေအာင္ျမင္မဳွမ်ားျဖစ္ေပၚလာေသာအခါတြင္ မ်ားစြာႀကည္နူးပီတိ ျဖစ္ႀကပါသည္။ ဤကဲသို႔ ခံစားခ်က္ မ်ိဳးသည္ လူႀကီး၊ လူလတ္၊ လူငယ္မ်ား၌သာ မဟုတ္ေပ။ အသိဥာဏ္၊ အတက္ပညာမ်ား မဖြ႔ံျဖိဳးေသးေသာ ကေလးငယ္မ်ား၌လည္း ၎ခံစားခ်က္မ်ိဳးရွိႀကသည္။ အထူးသျဖင့္ ပညာ သင္အရြယ္ကေလးမ်ား (၇နွစ္မွ ၁၈နွစ္အထိ)ျဖစ္ႀကသည္။ ယင္းရြယ္ကေလးမ်ားသည္ ဦးေနွာက္ပိုင္းဆိုင္ရာ ဖြြံ႔ ျဖိဳးတိုးတက္ဆဲအရြယ္ကေလးျဖစ္ႀကသည္။ အရာရာကိုေသာ္လည္း ေကာင္း၊ အသစ္အဆန္းမ်ားကိုေသာ္လည္း ေကာင္း၊ အထူးအဆန္းမ်ားကိုေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေလ့လာစူးစမ္းက်င့္သံုးခ်င္ႀကေလသည္။ ရရွိလာမည့္ ရလဒ္မ်ားကို ခံစားခ်င္ႀကေလသည္။ ေအာင္ျမင္မွဳဆိုသည့္အရာကိုစိတ္၀င္စားႀကေလသည္။ဒါေတြသည္ တက္စ ကေလးငယ္မ်ား၏ ဒသနစိတ္ပင္ျဖစ္သည္။

ကေလးဘ၀ကို တ၀က္ခန္႔ေက်ာ္ျဖတ္လာႀကေသာ ကေလးငယ္မ်ား (၁၁နွစ္မွ၁၅နွစ္) အရြယ္မ်ားသည္ ၎တို႔၏ ဘ၀မွန္ကိုပုံံမွန္မဟုတ္ေသာ၊ ထူးျခားထူးဆန္းသစ္လြင္ေအာင္ ျပဳျပင္ခ်င္လာႀကသည္။ ထိုအခါ ကေလးငယ္မ်ား မွန္ကန္ေသာလမ္းေႀကာင္းမ်ားဘက္ကို ေရြးခ်ယ္ေလွ်ာက္နိုင္ႀကရန္အုပ္ထိန္းသူမ်ားတြင္ အထူးတာ၀န္ရွိေပ သည္။ ကေလးငယ္မ်ားအား အထူးဂရုစိုက္ဖို႔လိုသည္၊တင္းအႀကပ္ကိုင္ျခင္းလည္းမဟုတ္ဘဲ၊ အရမ္းလြတ္လပ္ ျခင္းမ်ိဴးလည္း ျဖစ္ေစရန္သတိထားရမည္ျဖစ္သည္။ ဘာေႀကာင့္လဲဆိုေသာ္ထိုအခ်ိန္သည္ ကေလးငယ္မ်ား အတြက္လမ္းေႀကာင္းနွစ္ေႀကာင္းကြဲလြဲ သြားနုိင္ျခင္းေႀကာင့္ ပင္ျဖစ္သည္။

လြတ္လပ္မွဳကို အတိုင္းအတာတစ္ခုထက္ပိုေအာင္ ရရွိလာေသာကေဘးတစ္ဦးနွင့္ စည္းကမ္းေဘာင္ခြင္ထဲ တြင္ႀကီးျပင္းလာရေသာ ကေလးတစ္ဦး စသည္ျဖစ္ေသာကေလးနွစ္ဦး ၏ဘ၀သည္ အက်င့္စရုိက္၊ ဥာဏ္ပညာ၊ လူမူေရး၊အေျပာအဆို၊ အေတြးအေခၚ၊စေသာအရာေတြ ဒုနဲ႔ ေဒးကြဲျပားေနနုိင္သည္။ လူထုအက်ိဴးစီးပြားကိုလည္း မ်ားစြာအေကာင္းက်ိဳးျပဳနုိင္သလုိ၊ အဆိုက်ိဳးပါမ်ားစြာျပဳနိုင္သည္။ကေလးငယ္တစ္ဦးသည္လြတ္လပ္မွဳတစ္ခုကို အတိုင္းအတာ တစ္ခုအထိသာရယူခြင့္ရွိသည္။ အလြန္အကြၽံရယူတက္ေသာလြတ္လပ္မွဳမ်ားသည္ ထိုကေလး တစ္ဦး၏အနာဂတ္ဘ၀အတြက္အညြန္႔တုံးေစနုိင္သည္။ လူမူေရးနယ္ပယ္တြင္လည္း ၀င္ဆန္႔ေတာ့မည္မဟုတ္ ေတာ႔ပါ။ ကေလးငယ္တစ္ဦး၏ ဘ၀အလင္းေရာင္အျပည့္အ၀ ရွိဖို႔ရန္အတြက္အုပ္ထိန္းသူမ်ားျဖစ္ႀကေသာ မိဘ၊ ေမာင္နွမ၊ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္း၊ဆရာ၊ဆရာမမ်ား၌ မ်ားစြာမွဳတည္ေန၏။

ေပ်ာ္ရြင္မွဳဆိုေသာခံစားခ်က္ကို လူတိုင္းထာ၀ရခံစားဖို႔ အခြင့္အေရးမရႀကေပ။ သို႔ေသာ္ တစ္ရက္လွ်င္ ၁၂ နာရီ (သို႔) အနည္းဆံုး ၆နာရီ ခန္႔ေပ်ာ္ရြင္မွဳကို ခံစားခြင့္ရလွ်င္ လံုေလာက္ပါ၏။ အသက္အရြယ္ေရာက္ျပီးျဖစ္ေသာ လူတစ္ေယာက္သည္ ထိုမွ်ေသာ နာရီေပါင္းမ်ားစြာကို ေပ်ာ္ရြင္ေနနိုင္လိမ္႔မည္မဟုတ္ေပ။ အဘယ္ေႀကာင့္ဆို ေသာ္ လုပ္ငန္းကိစၥေႀကာင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ လူမွဳကိစၥအ၀၀မ်ားအား စိုးရိမ္ပူပန္ျခင္းမ်ားေႀကာင့္ ေသာ္လည္း ေကာင္း ေပ်ာ္ရြင္မွဳဆိုေသာအရသာကို အာရုံျပဳမိႀကမည္အဟုတ္ေပ။ တစ္ခါတစ္ရံ ၌သာဖန္တီးနုိင္စြမး္ရွိကၾက သည္။ ခံစားနုိင္စြမ္းရွိႀကသည္၊ ရင္တြင္းခံစားခ်က္မဟုတ္လွ်င္ေတာင္ ဟန္ေဆာင္၍ ရေသာအစြမ္းအားမ်ားရွိ ႀကသည္။

ခက္သည္မွာ ကေလးငယ္မ်ားသည္ ဟန္ေဆာင္မွဳကင္းႀကသည္။ အရာရာကို မိမိတို႔၏စိတ္ရင္းအား အရင္းခံႀက ေလသည္။ စိတ္ရင္းခံ၍ ျဖစ္ေပၚလာေသာ ခံစားခ်က္မ်ားသည္ ကေလးငယ္မ်ားအတြက္ လြတ္လပ္ေပ်ာ္ရြင္ဖြယ္ ေကာင္းလွွပါသည္။ စားခ်င္လွ်င္ ေကာက္စားတက္သည္၊ အိပ္ခ်င္လွ်င္ ေတြ႔ရာေနရာတြင္ အိပ္ခ်ပစ္လိုက္တက္ သည္။ ေႀကာက္စရာေကာင္းေသာ ေနရာသို႔ေရာက္ေသာအခါ မိမိေႀကာက္ရြံ႕ေႀကာင္း ခံစားတင္ျပသည္။ ၎တို႔ သည္ကေလးတို႔ ဟန္မေဆာင္တတ္ေႀကာင္း ျပသျခင္းျဖစ္ေလသည္။ ထို႔ျပင္ ကေလးငယ္တစ္ဦး အက်င့္စာရိတၱ ေကာင္းမြန္ေစရန္အတြက္ ငယ္ငယ္ကတည္းက မိဘတို႔၏ ထိန္းေက်ာင္းလမး္ညြန္ရန္ လိုအပ္သည္။ လိမၼာမွဳ ရွိေသာကေလးငယ္တစ္ဦးသည္ ၎ေရွ႕ဆက္ေလွ်ာက္လွမး္ရမည့္ အနာဂတ္ခရီးေ၀းအတြက္ မိဘအုပ္ထိန္းသူ တို႔ေနာက္ဆံ တင္းစရာမလိုေတာ့ေပ။

ေက်ာင္းေနရြယ္ကေလးငယ္မ်ားသည္ လံုျခံဳေႏြးေထြးမွဳကို အထူးလိုအပ္ႀကေလသည္။ မိဘရင္ခြင္မွခြဲခြာ၍ ေက်ာင္းဆိုေသာအေဆာက္အဦးႀကီးထဲတြင္ အရြယ္ေပါင္းစံု၊ လူမ်ိဳး ေပါင္းစံု၊ ဘာသာရပ္ေပါင္းစံု၊ အျဖစ္အပ်က္ ေပါင္းစံု၊ အေျခအေနေပါင္းစံုႀကားတြင္ ေန႔စဥ္နွင့္အမွ် ေနထိုင္ႀကရျခင္းသည္ ကေလးငယ္တို႔၏ စိတ္အား မ်ားစြာထိခိုက္ေစသည္။ မ်ားစြာေပ်ာ္ရြင္ေစသည္။ မ်ားစြာလြတ္လပ္ေစသည္။ မ်ားစြာေျပာင္းလဲေစသည္။ ဤကဲ့ သို႔မ်ားျပားလွေသာအေျခအေနမ်ိဴးထဲတြင္နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ရွင္သန္ေနထိုင္လ်က္ရွိႀကေသာ ကေလးငယ္မ်ား သည္ မ်ားစြာေသာဘ၀တို႔ကို ပိုင္ဆိုင္ႀကရေလသည္။တခ်ိဳ႔အသက္အရြယ္နွင့္လိုက္၍ ရင့္က်က္မွဳ၊ ေအာင္ျမင္မွဳ၊ ပိုင္ဆိုင္မွဳတို႔ကို ရရွိႀကေလသည္။ တခ်ိဳ႕အစိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာအရ အားနည္းသူမ်ားအေနနွင့္ ဦးေနွာက္ခ်ိဳ႕ယြင္းမွဳ၊ စိတ္ဓါတ္သိမ္ဖ်င္းမွဳ၊ ရုိင္းစိုင္းေကာက္က်စ္မွဳ၊ ရူးသြပ္မိုက္မဲမွဳေတြ ျဖစ္လာႀကသည္။

ေက်ာင္းေနႀကေသာကေလးသူငယ္မ်ားအား ခႏၶာကိုယ္ပိုင္းဆိုင္ရာ လံုျခံဳမွဳျဖစ္ေစရန္ သာမက ကေလးမ်ားစိတ္ ပိုုင္းဆိုင္ရာပါ လံုျခံဳေစရန္အတြက္အေရးႀကီးပါသည္။ မိဘရင္ခြင္ထဲ၊ အုပ္ထိန္းမွဳေအာက္တြင္ ေနေနရေသာ ကေလးငယ္တစ္ဦးသည္ အိမ္မွာရွိေနေသာအခါ မိမိ၏ကိုယ္ေရာ၊ စိတ္ပါလံုျခံဳမွဳရွိသည္ဟု ယံုႀကည္ႀကသည္။ အိပ္စား၊ ေနထိုင္၊ သြားလာ စေသာအေထြေထြကိစၥရပ္မ်ားကအစ သူတို႔ကိုသူတို႔ လံုျခဳံသည္ဟုခံစားႀကရသည္။ အဘယ္ေႀကာင့္ဆိုေသာ္ သူတို႔႔ေမြးလာကတည္းက ေကြၽးေမြးျပဳစုလာသူသည္ မိဘေတြပင္ျဖစ္ ေသာေႀကာင့္ပင္ ျဖစ္သည္။ မိဘရင္ခြင္မွခြဲခြာ၍ အျခားေနရာမ်ားသို႔သြားရပါက ကေလးငယ္မ်ားသည္ ငိုေကြၽးတတ္ႀကသည္။ စိုး ရိမ္ေႀကာက္ႀကသည္။ ၎တို႔ေရာက္ရွိေန ေသာ ပတ္၀န္းက်င္အားမယံုႀကည္ျဖစ္ေနတတ္သည္။ ပတ္၀န္းက်င္မွ လူမ်ားကိုလည္းမယံု၊မိမိတို႔အိမ္ မိဘမွလြဲမည္သူမွ် ယံုႀကည္စရာမရွိဟု စြဲလန္းေနတတ္၏။ မိမိအတြက္ လံုျခံဳမွဳ မရွိသည္ဟု ခံစားေနရေသာေနရာေဒသနွင့္ လူေတြႀကားတြင္ ေနရေသာအခါ ေႀကာက္စိတ္မ်ား ၀င္လာတတ္ သည္။ ေႀကာက္စိတ္၊ စိုးရိမ္စိတ္မ်ားျဖစ္ေစနိုင္ေသာေနရာေဒသနွင့္ လူမ်ားႀကားတြင္ ေရာက္ေသာအခါ ကေလး သည္ မိမိအတြက္လံုျခံဳမွဳမရွိဟု သံသယ မ်ားျဖစ္လာ ေပသည္။ ၎သံသယစိတ္ေႀကာင့္ ကေလးမ်ားသည္ မိမိ မိဘမွအပ မည္သူ႔ကိုမွယံုႀကည္မွဳမရွိေခ်။

မိဘမဟုတ္ေသာ လူတစ္ေယာက္သည္ ကေလးမ်ား၏ အရုိးစြဲသံသယတစ္ခုအား ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲခ်င္လွ်င္ ပထ မဦးဆံုး ကေလးမ်ားနွင့္ယံုႀကည္မွဳတည္ေဆာက္ရန္ အေရးႀကီး လွသည္။ ကေလးမ်ားနွင့္ ယံႀကည္မွဳရသည္နွင့္ တျပိဳင္နက္ ဒုတိယအဆင့္ျဖစ္ေသာ ခ်စ္ခင္ရင္းနွွီးမွဳတည္ေဆာက္ျခင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။ ကေလးမ်ားနွွင့္ ယံုႀကည္ မွဳ၊ ရင္းနွီးခ်စ္ခင္မွဳမ်ားရရွိျပီးပါက ၎ကေလးငယ္တစ္ဦးအား ဆက္လက္ထိ္န္းေက်ာင္းသြားရန္ မခက္ခဲေလ ေတာ့ဟု ယူဆပါ၏။ မိဘမဟုတ္ေသာ လူတစ္ေယာက္သည္လည္း မိမိ၏ကေလး၊ သားသမီး မဟုတ္ေသာ ကေလးငယ္မ်ားအား ထိန္းေက်ာင္းဖို႔ရန္ အခက္ခဲမ်ားစြာရွိေလသည္။ သို႔ေသာ္ စိတ္ပ်က္ရန္မလို၊ အားေလွ်ာ့ရန္ မလိုသလို၊ အေကာင္းဆံုးျဖစ္နုိင္ေစရန္ ဆက္လက္ႀကိဳးစား အားထုတ္ဖို႔ရန္ပင္ အေရးႀကီးေလသည္။ အသက္ရွိ လ်က္ရွိေသာ ကေလးငယ္မ်ား အသက္ရွင္လ်က္ရွိေသာ လူသားမ်ားပင္ျဖစ္ႀကသည္။ ခံစားခ်က္ရွိႀကသည္၊ ယံု ႀကည္ခ်က္ရွိႀကသည္၊ စြဲလန္းမွဳရွိႀကသည္၊ ေပ်ာ္ရႊင္လြတ္လပ္ခ်င္ႀကသည္၊ လံုျခံဳေႏြးေထြးမွဳ ရယူပို္င္ဆိုင္ခ်င္ၾက သည္။

အကယ္၍ ကေလးမ်ား၏ အုပ္ထိန္းသူ၊ မိဘဆရာသမားမ်ားသည္ ကေလးငယ္မ်ား၏ လိုအပ္ခ်က္မ်ားအား အတိုင္းအတာတစ္ခုထား၍ (အလြန္အကြၽံ မဟုတ္ေသာ) လြတ္လပ္မွဳ၊ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳ၊ လံုျခံဳမွဳ ၊ ေႏြးေထြးမွဳေလးမ်ား ဖန္တီးေပးနုိင္ပါက ကေလးငယ္မ်ားသည္လည္း သူ႔ကမာၻနွင့္သူေပ်ာ္ရႊင္ေနႀကမည္ ဧကန္ပင္…………..

အျပဳအမွဳတိုင္းသည္မိမိ၏ စိတ္ရင္းမွ ေပါက္ဖြားလာျခင္းျဖစ္၏
ႀကိဳးစားလ်က္

ဘာမွအဆင္မေျပဘူး

မိုးေတြရြာေနတာ ရက္သတၱပတ္ ၃ ပတ္ေလာက္ရွိေနၿပီ၊ ဘယ္ကိုမွလည္း သြားလို႔လာလို႔မရဘူးေလ၊ ဒါေၾကာင့္ အိမ္မွာပဲေနၿပီး ဟုိလုပ္ေယာင္ေယာင္၊ ဒီလုပ္ေယာင္ေယာင္နဲ႔ အခ်ိန္ေတြကုန္ဆုံးေစခဲ့ တယ္ ။

စာဖတ္လည္း အၾကာႀကီးမဖတ္ႏုိင္၊ စာေရးလည္းအၾကာႀကီးမေရးႏုိင္၊ ဟုိလည္းအၾကာႀကီးမလုပ္ႏုိင္၊ ဒီဟာ လည္း အၾကာႀကီးမလုပ္ႏုိင္ေတာ့ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ။ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕မွာထုိင္ ဟုိကလစ္၊ ဒီကလစ္လုပ္ျပန္ေရာ ေပါ့၊၊ ဒါေပမယ့္ တေနကုန္ေအာင္လည္း မထုိင္ႏုိင္ဘူး၊ မိုးေအးေအးနဲ႔ ေကြးအိပ္မယ္ႀကံေတာ့လည္း အဆင္မေျပ ဘူး။ “ငါလုပ္စရာ တခုခုရွိေနေသးတယ္” လုိ႔ပဲထင္ထင္ေနမိတယ္။

ဘာလုပ္စားရင္ေကာင္းမလဲလို႔ ေတြးလုိက္ျပန္ေတာ့လည္း ေအးလို႔ ဘာမွမလုပ္စားခ်င္၊ ထမင္းေတာင္မွ မျဖစ္မ ေနစားရမွာမို႔ပါ။ အစပ္၊ အခ်ဥ္၊ အခ်ဳိ၊ အခါးလည္းမစားခ်င္ဘူး။

တစ္ခုတည္းေသာ အတတ္ပညာျဖစ္တဲ့ “သိုးေမြးထိုး” ျပန္ေတာ့လည္း မ်က္လုံးကမေကာင္း၊ မ်က္မွန္ႀကီးနဲ႔ဆိုမို႔ လို႔ အၾကာႀကီးမထုိးႏုိင္ျပန္။

အ၀တ္ေလွ်ာ္ဖို႔လည္း မိုးကမစဲ၊ မီးပူတုိက္ဖို႔ကလည္း အပ်င္းထူေနေတာ့ ၿပီးေရာေပါ့။ လုပ္စရာဘာမွမရွိေတာ့ဘူး ေလ။ ရုပ္ရွင္လည္း မႀကဳိက္တတ္၊ သီခ်င္းလည္း သိပ္၀ါသနာမပါ၊

ေနာက္ဆုံးေတာ့ ဒီစာေလးေတြကိုပဲ တစိမ့္စိမ့္ေတြးၿပီး ေရးျဖစ္ေတာ့တယ္။ ဟဲဟဲ ့ ့ ့ ကိုယ့္ဇာတ္ေတာ္ကိုယ္ ခင္းျပလုိက္တဲ့သေဘာပါပဲကြယ္။