တခါမွ အၾကာႀကီးခြဲမေနဖူးတဲ့ သူေတြမို႔ ဒီတခါ ၃ လၾကာေအာင္ ခဏေခတၱခြဲခြာေနၾကရေတာ့ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္လိုက္တာ ... ။ သတိရလို႔ မဆုံး၊ လြမ္းလို႔လည္း မဆုံးျဖစ္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ဆယ္ေက်ာ္အသက္အ ရြယ္ေတြလည္းမဟုတ္ ... ။ သမီးရည္းစားေတြလည္း မဟုတ္ ... ။ အၾကင္ဇနီးေမာင္ႏွံျဖစ္ေနၾကၿပီဆိုေတာ့ ဘ၀ေပးအေျခအေနအရ ခဏေလးခြဲေနရတယ္လို႔ပဲ ေျဖသိမ့္လုိက္မယ္။
၃ လဆိုတဲ့ခရီးက တကယ္တမ္းက်ေတာ့ သိပ္မၾကာလွဘူး၊ ကိုယ္ေတြရဲ႔စိတ္က သည္းၿငီးမခံႏုိင္ၾကရင္ သိပ္ၾကာလြန္းတယ္လို႔ပဲ ထင္ေနၾကမွာပဲ။ ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္လုပ္၊ သူ႔အလုပ္သူလုပ္ေနၿပီး လြမ္းတဲ့ေဆြးတဲ့ အေၾကာင္းေတြ သိပ္မေတြးမိၾကရင္ ဒီကာလကို ကိုယ့္တို႔ေအးခ်မ္းစြာေက်ာ္ျဖတ္ႏုိင္မွာပါ။
အေရးႀကီးတာက ကိုယ္တို႔ေနထုိင္ေနတဲ့ လူမႈပတ္၀န္းက်င္ရဲ႔ ေရးကိစၥေတြ၊ လုပ္ငန္းကိစၥေတြ အဆင္ေျပ ေအာင္ႀကဳိးစားလုပ္ကိုင္သြားၾကဖို႔ပါပဲ။ အားလုံးအဆင္ေျပသြားရင္ ကိုယ္တို႔လည္းေအးခ်မ္းစြာ အခုလိုမ်ဳိးမကြဲ မကြာေနႏုိင္ၿပီေပါ့။
သတိရတိုင္း ဖုန္းဆက္၊ စာေရးပို႔တာမ်ဳိးလုပ္ႏုိင္တဲ့ေခတ္ဆိုေတာ့ သိပ္ျပႆနာမရွိပါဘူးေလ ... မ်က္ႏွာကို ေတြ႔ခ်င္ရင္ ဓါတ္ပုံေလးၾကည့္၊ အသံၾကားခ်င္ရင္ ဖုန္းလွမ္းဆက္လိုက္၊ ဒါဆို လုံေလာက္သင့္ပါၿပီေနာ္။
ကိုယ္တို႔ဘ၀ေတြဟာ ဘာတစ္ခုမွေသခ်ာေရရာတာမရွိခဲ့ေပမယ့္ ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ သူဟာအၿမဲတမ္းရွိေနတယ္ ဆိုတာေသခ်ာလြန္းပါတယ္ဆိုတာပဲေလ ... ။
ခ်စ္ေသာသူ
