Happy New Year to all of you!!!
Showing posts with label အမွတ္တရ. Show all posts
Showing posts with label အမွတ္တရ. Show all posts
Monday, December 24, 2012
Thursday, October 7, 2010
သြားႏွင့္ေလသူ (၂)
အတိတ္ရဲ႔ေန႔ရက္ေတြဟာ က်မတို႔အားလုံးကို တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ထားခဲ့ေလၿပီ။ ထုိ႔အတူ အတိတ္ရဲ႔အေပါင္းအသင္း မိတ္ေဆြတခ်ဳိ႔ကလည္း က်မတုိ႔အားလုံးကို တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ထားရစ္ခဲ့ေလၿပီ။ ဒီေလာကႀကီးထဲကို အတူလာၾက တဲ့လူေတြမဟုတ္ၾကတဲ့အတြက္ အခုတခါ ဒီေလာကႀကီးထဲကျပန္ထြက္သြားၾကတဲ့အခ်ိန္မွာလည္း သူ႔အခ်ိန္နဲ႔သူ၊ သူ႔အေၾကာင္းနဲ႔သူ၊ သူ႔ဘ၀နဲ႔သူ အသီးသီးထြက္သြားၾကတာပဲ။
ဒီေန႔ေန႔လည္ကပဲ အမတစ္ေယာက္ဖုန္းဆက္လာတယ္။ "တို႔ရဲ႔အလုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္တစ္ေယာက္ ညတုန္းကပဲ ေဆးရုံႀကီးမွာ ဆုံးသြားၿပီ" တဲ့။ ဆုံးသြားတဲ့သူမွာ ထုိင္းလူမ်ဳိး အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးျဖစ္ၿပီး က်မတို႔နဲ႔ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၀၀၅ ခုႏွစ္အေႏွာင္းပုိင္းေလးကတည္းက အလုပ္တြဲလုပ္လာခဲ့သူျဖစ္တယ္။ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ေရာက္ေတာ့ တစ္ဖြဲ႔တည္း၊ တစ္ရုံးတည္းေတာင္ အလုပ္တြဲလုပ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အလြန္သေဘာေကာင္းၿပီး ေအးေဆးတည္ၿငိမ္တဲ့မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ျဖစ္ၿပီး အလုပ္မ်ားကိုလည္း မၿငီးမျငဴတမ္းလုပ္ကိုင္တတ္သူ ျဖစ္တယ္။
သူမရဲ႔ခင္ပြန္းသည္ဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ၉ ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္က အိပ္ခ်္အိုင္ဗြီ ေအ့က္စ္နဲ႔ဆုံးသြားခဲ့ၿပီး ၂ လေက်ာ္ သားေလးတစ္ေယာက္နဲ႔က်န္ရစ္ခဲ့ေလတယ္။ အခုေတာ့ သူမသားေလးဟာ ၉ ႏွစ္ေက်ာ္ေနၿပီ။ အရင္ခင္ပြန္း သည္ဆုံးၿပီး ၇ ႏွစ္ေလာက္ၾကာၿပီးမွ ေနာက္အိမ္ေထာင္ျပဳခဲ့တယ္။ သူမမွာ အိပ္ခ်္အိုင္ဗီြ ေအ့က္စ္ ရွိေနတယ္ ဆိုတာလည္း ၂၀၀၉ ခုႏွစ္အေႏွာင္းပိုင္းမွာမွ သိခြင့္ရခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူမရဲ႔ သားနဲ႔ ဒုတိယခင္ပြန္းသည္မွာ အဲဒီေရာဂါမရွိေၾကာင္း ဆရာ၀န္က စစ္ေဆးခ်က္အရ သိထားၿပီးသားျဖစ္ပါတယ္။
အခုတဖန္သူမဆုံးသြားၿပီဆိုတဲ့သတင္းလည္းၾကားေရာ သူမရဲ႔သားေလးနဲ႔က်န္ရစ္သူ မိဘေမာင္ႏွမေဆြမ်ဳိး အသုိင္းအ၀ုိင္းမ်ားနဲ႔ထပ္တူ က်မတို႔အားလုံး ၀မ္းနည္းေၾကကြဲမိပါတယ္။ သူမေကာင္းရာသုဂတိလားပါေစ ... ။
Saturday, June 19, 2010
ၾကယ္တစ္ပြင့္ ေႂကြေလေသာအခါ
ဒီကမၻာဒီေလာကကိုေရာက္လာၿပီးမွ ကိုယ္အမွားတစ္ခုျပဳခဲ့ ... စခဲ့မိတဲ့အတြက္ အဲဒီအမွားရဲ႔ေနာက္ဆက္တြဲ ဒဏ္ကို ကိုယ့္ဘ၀တစ္သက္စာ မေသမခ်င္းခံရမယ္ဆိုတာ ကိုယ္သိေနတယ္။ ကိုယ့္ဘ၀အတြက္၀ဋ္ေႂကြးက မကုန္ေသးဘူး .... ကိုယ္ျပဳခဲ့တဲ့မေကာင္းမႈေၾကာင့္အခုလိုခံေနရတယ္ဆိုတာ ေသခ်ာပါတယ္။
မာယာမ်ားလွတဲ့လူ႔ေလာကႀကီးထဲကို ကိုယ္ေရာက္ရွိလာခဲ့တာ ကိုယ့္အမွားလား .... ေလာကႀကီးထဲကလူ သားမ်ားရဲ႔က်င္လည္မႈေတြအလည္မွာ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းေယာင္လည္လည္ျဖစ္ေနရသလိုပဲ ... အတု အေယာင္ေတြမ်ားျပားလွတဲ့ လူေတြရဲ႔မဟာမာယာေနာက္ကို ကိုယ္မလိုက္ခ်င္ဘူး ... ေအးခ်မ္းတည္ၿငိမ္တဲ့ အရပ္မွာ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းေနခ်င္တယ္ .... လူေတြေပ်ာ္ျမဴးရာအရပ္သည္လည္း ကိုယ္နဲ႔မထုိက္တန္ ဘူး .... ကိုယ္ေနရမယ့္အရပ္ကလည္း လူေတြအတြက္စီးဇိမ္မေပးႏိုင္ဘူး ....
ေဟာဒီကမၻာေလာကထဲမွာ လူေတြကေဋကဋာမကမ်ားတဲ့ထဲမွာ ကိုယ္လည္းတစ္ေယာက္အျဖစ္ပါ၀င္ခဲ့ေပ မယ့္ ျမဴမႈန္ေသးေသးေလးတစ္ပြင့္ေလာက္ေတာင္မထင္ရွားပါဘူး ... ဒါေၾကာင့္ ကိုယ္တစ္ေယာက္မရွိေတာ့ တဲ့အခါမွာလည္း ဘယ္သူ႔အတြက္မွတန္ဖုိးရွိမွာမဟုတ္ဘူး .... ေတြ႔ေနက်ျမင္ေနက် ေကာင္းကင္ေပၚမွၾကယ္ ငယ္ေလးတစ္ပြင့္ေႂကြလြင့္သြားသကဲ့သို႔ပင္ အားလုံးအတြက္အမွတ္တမဲ့ပါပဲ။
Thursday, May 6, 2010
ေတြ႔ရင္ အဆူခံေနၾက
၂၀၀၁ ခုႏွစ္ ႏွစ္ဦးပိုင္းေလးမွာပဲ က်မထုိင္းႏိုင္ငံကန္ခ်နဘူရီၿမဳိ႔၊ စံခလဘူရီကိုေရာက္လာခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ မွာ စံခလဘူရီၿမဳိ႔ေပၚရွိ အတိုက္ခံအဖြဲ႔အစည္းမ်ားက လူႀကီး၊ လူငယ္မ်ားနဲ႔ေတြ႔ဆုံခြင့္ရခဲ့တယ္။ အဲဒီလူအမ်ား ထဲမွာ ဦးၿငိမ္း လည္းပါခဲ့ပါတယ္။
က်မတို႔က အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကဆုိရင္ အသက္ ဆယ့္ရွစ္၊ ဆယ့္ကိုးႏွစ္ပဲရွိေသးတာမို႔ လူငယ္သဘာ၀အတုိင္း ေပ်ာ္ တတ္၊ ပါးတတ္ခဲ့ၾကတယ္။ အဖြဲ႔အစည္းအသီးသီးကလူငယ္ေတြနဲ႔ တျဖည္းျဖည္းရင္းႏီွးလာတာနဲ႔ အုပ္စု ဖြဲ႔ကာ ဟုိသြား၊ ဒီသြား၊ ဟုိလည္၊ ဒီလည္။ အားေနရင္လည္း စာဖတ္တာမရွိဘူး၊ အေဖာ္ေတြရွိရာကိုရွာၿပီး ၀ုိင္း ဖြဲ႔ကာမေရရာတာေတြေျပာၾက၊ ရယ္ၾက။ အဲဒီလုိျဖစ္ေနၾကတာကို မႀကဳိက္ဆုံးျဖစ္တဲ့သူကေတာ့ ဦးၿငိမ္းပါပဲ။ သူက က်မတို႔ကို အားေနရင္ စာဖတ္ေနတာတို႔၊ စာေရးေနတာတို႔၊ တိုးတက္မႈဆိုင္ရာတစ္ခုခုကို ေလ့လာ ေနတာတို႔ပဲ လုပ္ေနတာျမင္ခ်င္တယ္။ အလကားေန အလကားျဖစ္ေန ကိုေတာ့ သူလုံး၀မႀကဳိက္ပုံရတယ္။
က်မတုိ႔ကလည္း ေနာက္ပိုင္းဆိုရင္ သူ႔ေတြ႔တာနဲ႔ အုပ္စုခြဲေရွာင္ေျပးၾကေတာ့တာပဲ။ သူအၿမဲသြားလာေနက် ေနရာေတြကို က်မတို႔မသြားေတာ့ဘူး၊ ရုံးမွာေနရင္လည္း သူလာတာေတြ႔တာနဲ႔ စာအုပ္တစ္ခုခုကိုကိုင္ၿပီး ဟန္ေဆာင္ဖတ္ေနေတာ့တာပဲ။
ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ က်မတို႔လူငယ္ေတြတိုးတက္မႈျဖစ္ေစေအာင္ လစဥ္လူငယ္ေဆြးေႏြးပြဲေလးေတြလုပ္ေပး ခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ လူငယ္ေတြလြတ္လပ္စြာထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုျခင္းတို႔၊ လူငယ္နဲ႔ေဆာင္ေခါင္းျခင္းတို႔၊ လူငယ္နဲ႔ေ၀ဖန္ေရးတို႔၊ လူငယ္နဲ႔စာေပေဆြးေႏြးျခင္းတို႔ စတာေတြကို လစဥ္လတုိင္း ေခါင္းစဥ္မထပ္ေအာင္၊ မၿငီးေငြ႔ေအာင္ ဦးၿငိမ္းအပါအ၀င္ က်န္တဲ့လူႀကီး၊ လူလတ္ပိုင္းေတြက စီစဥ္ခဲ့ၾကတယ္။
အဲဒီေတာ့ က်မတို႔တစ္ေတြက ေနာက္ပိုင္းမွာ အရင္လုိလြတ္လပ္စြာစုေ၀းလို႔မရေတာ့ဘူး။ အလုပ္ခ်ိန္မွအပ က်န္တဲ့အခ်ိန္ေတြတုိင္းမွာ လူငယ့္ေဆြးေႏြးပြဲနဲ႔ပတ္သက္တဲ့အခ်က္အလက္ေတြရွာေဖြၾကရတယ္။ ေဆြးေႏြး ၾကရတယ္။ ေလ့လာၾကရတယ္။ မလုပ္ရင္ ဦးၿငိမ္းကေတြ႔တာနဲ႔ ဆူေတာ့တာပဲ။ `မင္းတို႔က တုိးတက္ျခင္းကို မလိုလားၾကတဲ့ ေကာင္ေတြပဲ´ တဲ့။ အဆူခံရပုံက .... သူ႔ဆုံးမမႈက အင္မတန္ တန္ဖိုးရွိပါတယ္။ လူငယ္ေတြကို စဥ္းစားေတြးေခၚတတ္ေအာင္ ေျပာတာပဲျဖစ္ပါတယ္။
သူကလူငယ္ေတြနဲ႔တရင္းတႏွီး၊ တေရာတ၀င္မေနေပမယ့္ လူငယ္ေတြအတြက္တိုးတက္ရာတုိးတက္ေၾကာင္း ကိုေတာ့ အၿမဲတမ္းတရင္းတႏွီး ေဆာင္ရြက္ေပးေလ့ရွိသူတစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္။ သူ႔မွာ ငယ္လူေတြနဲ႔ပတ္ သက္ၿပီး ယုံၾကည္မႈေတြရွိေနတယ္။
၂၀၀၂ ခုႏွစ္ ႏွစ္ဆန္းပိုင္းမွာ က်မနဲ႔ အေပါင္းအသင္းအားလုံးခြဲခြာခဲ့ၾကရတယ္။ က်မလည္းဘန္ေကာက္ကို ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ေနာက္ပိုင္း စံခလဘူရီၿမဳိ႔ေပၚမွာ အဖြဲ႔အစည္းေတြေနထုိင္ခြင့္မရေတာ့ဘဲ အားလုံးေျပာင္း ေရႊ႔ၾကရပါတယ္။ အဖြဲ႔အစည္းအေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ မဲေဆာက္ေဒသကိုေရာက္သြားခဲ့ၾကပါတယ္။ ၂၀၀၃ ႏွစ္ဦးပိုင္းမွာ က်မတို႔ျပန္လည္ေတြ႔ဆုံခဲ့ၾကတယ္။ သို႔ေသာ္ ခဏပဲဆုံခြင့္ရၿပီး က်မရေနာင္းကိုေျပာင္းသြားခဲ့ရ တယ္။ အခ်ိန္ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ ႏွစ္ႏွစ္နီးပါးေလာက္ၾကာသြားၿပီးမွ က်မနဲ႔ ဦးၿငိမ္းေနာက္ဆုံးျပန္လည္ေတြ႔ ဆုံခဲ့ၾကတာကေတာ့ စံခလဘူရီၿမဳိ႔မွာပဲျဖစ္ပါတယ္။ ၂၀၀၅ ခုႏွစ္ေႏွာင္းပိုင္းေလးမွာေပါ့၊ က်မက ဆူနာမိေဒသ ကိုသြားဖုိ႔ ျပင္ဆင္ေနခ်ိန္မွာ ဦးၿငိမ္းက က်မရဲ႔မိဘေတြထံလာၿပီး က်မသြားမယ့္ခရီးစဥ္အတြက္ သူအာမခံေပး တယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းလာေရာက္ ေတြ႔ဆုံခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး `ဦးၿငိမ္း ဆုံးၿပီ´ ဆိုတဲ့အခ်ိန္အထိ က်မတို႔ ထပ္မဆုံျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ေနာက္ထပ္ ထပ္ဆုံစရာ လည္း မရွိေတာ့ဘူးမဟုတ္လား။ ေႀသာ္ အလာေစာတဲ့ ဦးၿငိမ္း က်မတို႔ထက္အသြားေစာတာ မဆန္းေပမယ့္ သူသိပ္ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ လူငယ္ေတြတုိးတက္ေနတာကို မျမင္လုိက္ရပဲ သြားႏွင့္တာေတာ့ သိပ္ေစာလွပါတယ္။
Sunday, February 28, 2010
Trip To Trang
24-26 Feb 2010 ကတခါမွမေရာက္ဖူးတဲ့ တရန္ခရုိင္ကို လူမႈေရးအသင္းသားမ်ားနဲ႔အတူလုိက္ပါသြားခဲ့တယ္။ အဓိကလိုက္ပါသြားရျခင္းအေၾကာင္းရင္းကေတာ့ ထုိင္း-ျမန္မာစကားျပန္အေနနဲ႔ေပါ့။ က်မေနတဲ့ဖန္ငါခရုိင္နဲ႔ တရန္ခရုိင္ဟာ ကီလိုမီတာေပါင္း ၂၀၀ ေက်ာ္ထိေ၀းပါတယ္။ ကားျဖင့္သြားရင္ ၄ နာရီ၀န္းက်င္စီးရပါတယ္။ ၾကားမွာ ကရဘီခရုိင္တခုလည္းျခားေနေသးတယ္။
ေႏြရာသီပူပူက်ဲက်ဲေအာက္မွာ ကားစီးၿပီးတရန္ခရုိင္ကို ၄ နာရီၾကာေအာင္သြားရတာ အလြန္ပင္ပန္းမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ အမ်ားအတြက္အက်ဳိးျဖစ္ေစၿပီး မိမိအတြက္လည္း၀င္ေငြရတဲ့အျပင္ ခရီးသြားဗဟုသုတလည္းရေစ ပါတယ္။
၂၄ ရက္ေန႔ ၁၀ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္မွာ လူမႈေရးအသင္းတခုရဲ႔တာ၀န္ရွိတစ္ဦးက က်မကိုဖုန္းဆက္ၿပီး တရန္ေလ့လာေရးခရီးစဥ္အတြက္ ထုိင္း-ျမန္မာစကားျပန္တစ္ဦးအျမန္ဆုံးလုိအပ္ေနတယ္လုိ႔ ေျပာလာတယ္၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်မျဖင့္ဘာမွမသိ၊ အစီအစဥ္မရွိပဲ ဘာေျပာလုိ႔ေျပာရမွန္းမသိျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ဒီခရီးစဥ္ ကိုလုိက္ဖို႔ ခ်င္းခ်က္အေျဖေပးလုိက္ၿပီး အ၀တ္အစားေကာက္ထုတ္ၿပီး ကားေပၚတက္ခရီးထြက္သြားရတယ္။
တရန္ခရုိင္ကို ေန႔လည္ ၁ နာရီကထြက္သြားၾကတာ ညေန ၅ နာရီ၀န္းက်င္မွာေရာက္ၾကတယ္။ ေရာက္တာနဲ႔ အားလုံးပင္ပန္းေနၾကလုိ႔ အသီးသီးအနားယူၾကတယ္။
၂၅ ရက္ေန႔ မနက္စာစားၿပီးၾကတာနဲ႔ ေဒသခံထုိင္းလူမႈေရးအသင္းတခုကေနၿပီး မိမိတို႔လုပ္ငန္းစဥ္မ်ားႏွင့္ ဖြဲ႔ စည္းပုံမ်ားကိုရွင္းလင္းေျပာျပခဲ့တယ္။ တရန္ခရုိင္မွာ ထုိင္းဗုဒၶဘာသာ၊ မူစလင္၊ တရုတ္မ်ဳိးႏြယ္ သုံးဘာသာရွိ ၿပီး ေဒသရဲ႔အဓိကအသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းလုပ္ငန္းမ်ားမွာ ရာဘာၿခံလုပ္ငန္း၊ တံငါေရလုပ္ငန္း ႏွင့္ စုိက္ပ်ဳိး ေရးလုပ္မ်ားျဖစ္တယ္။
ထုိင္းလူမႈေရးအသင္းရဲ႔အဓိကလုပ္ငန္းစဥ္ကေတာ့ ေဒသအတြင္းရွိသဘာ၀အရင္းအျမစ္မ်ားကို ထိန္းသိမ္း ေရး ႏွင့္ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးလုပ္ငန္းျဖစ္တယ္။ ပင္လယ္ႏွင့္ျမစ္ဖ်ားခံေဒသရွိေက်းရြာလူထုမ်ားကိုလည္း သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရးလုပ္ငန္းစဥ္မ်ားတြင္ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ျခင္း၊ အသိပညာေပးျခင္း စတဲ့လုပ္ ငန္းျဖစ္တယ္။ အထူးသျဖင့္ ပင္လယ္ေရႏွင့္ျမစ္ဖ်ားခံေက်းရြာမ်ား ဒီေရသစ္ေတာထိန္းသိမ္းေရး၊ ေရေအာက္ ရွိသဘာ၀ေရသတၱ၀ါမ်ားထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ေရး လုပ္ငန္းကိုႏွစ္ရွည္လမ်ားပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ၾကျခင္း ျဖစ္တယ္။
ယခင္ပုဇြန္ေမြးျမဴေရးလုပ္ငန္းျဖင့္ ဆုံးရႈံးခဲ့တဲ့ေျမကြက္လပ္ေနရာေဟာင္းမွာ ဒနိေတာစုိက္ပ်ဳိးေရးျပန္လည္ လုပ္ေဆာင္ျခင္းျဖင့္ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းေသာ ေက်းရြာမ်ားလည္းရွိတယ္။ ဒနိဖက္မ်ားကို အိမ္မိုးရာတြင္ အသုံးျပဳတဲ့အျပင္၊ ဖက္ႏုမ်ားကို ေဆးလိပ္လိပ္ေသာက္တဲ့က်ပ္ဖက္အျဖစ္လည္းလုပ္ကိုင္ၾကတယ္။ ဒနိဖက္ ေက်ာရုိးကိုလည္း မီးဖိုေခ်ာင္းသုံးပစၥည္းမ်ားအျဖစ္ လက္မႈပညာရပ္ျဖင့္ ျပန္လည္အသုံးျပဳၾကတယ္။ ဥပမာ - ထစ္ရွဴးစကၠဴလိပ္ထည့္တဲ့ခ်င္း၊ ၾကက္သြန္ထည့္တဲ့ခ်င္း၊ ထမင္းစားပြဲအုပ္ေဆာင္း စတာေတြကိုယက္လုပ္ၾက တယ္။ ဒနိရည္ကိုလည္း သၾကားျပဳလုပ္ၾကတယ္။
ကုန္း (ခရု)၊ ကမာတို႔ကို ထိန္းသိမ္းေမြးျမဴေရးလုပ္ငန္း၊ ဂဏန္းအေပ်ာ့ေမြးျမဴေရးလုပ္ငန္း စတာေတြလည္း ေက်းရြာလူထုအမ်ားစုရဲ႔အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းလုပ္ငန္းျဖစ္တယ္။
က်မအေနနဲ႔ အရင္မသိခဲ့တဲ့အေတြ႔အႀကံဳမ်ားကို အခုလုိမ်ဳးိသြားေရာက္ေတြ႔ႀကဳံေလ့လာခြင့္ရခဲ့တာ စကားျပန္ ျခင္းလုပ္ငန္းကို အထူးေက်းဇူးတင္မိတယ္။ စကားျပန္လုပ္ရတာ အလြန္တာ၀န္ႀကီးၿပီး ပင္ပန္းေပမယ့္ အရာ တုိင္းမွာ မိမိကသာအလုံးစုံကိုအျပည့္အ၀နားလည္ၿပီးမွသာ အျခားသူမ်ားကိုျပန္လည္ရွင္းျပေပးရတာမို႔ မိမိ အတြက္လည္း မ်ားစြာအက်ဳိးျဖစ္ထြန္းေစပါတယ္။
ေႏြရာသီပူပူက်ဲက်ဲေအာက္မွာ ကားစီးၿပီးတရန္ခရုိင္ကို ၄ နာရီၾကာေအာင္သြားရတာ အလြန္ပင္ပန္းမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ အမ်ားအတြက္အက်ဳိးျဖစ္ေစၿပီး မိမိအတြက္လည္း၀င္ေငြရတဲ့အျပင္ ခရီးသြားဗဟုသုတလည္းရေစ ပါတယ္။
၂၄ ရက္ေန႔ ၁၀ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္မွာ လူမႈေရးအသင္းတခုရဲ႔တာ၀န္ရွိတစ္ဦးက က်မကိုဖုန္းဆက္ၿပီး တရန္ေလ့လာေရးခရီးစဥ္အတြက္ ထုိင္း-ျမန္မာစကားျပန္တစ္ဦးအျမန္ဆုံးလုိအပ္ေနတယ္လုိ႔ ေျပာလာတယ္၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်မျဖင့္ဘာမွမသိ၊ အစီအစဥ္မရွိပဲ ဘာေျပာလုိ႔ေျပာရမွန္းမသိျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ဒီခရီးစဥ္ ကိုလုိက္ဖို႔ ခ်င္းခ်က္အေျဖေပးလုိက္ၿပီး အ၀တ္အစားေကာက္ထုတ္ၿပီး ကားေပၚတက္ခရီးထြက္သြားရတယ္။
တရန္ခရုိင္ကို ေန႔လည္ ၁ နာရီကထြက္သြားၾကတာ ညေန ၅ နာရီ၀န္းက်င္မွာေရာက္ၾကတယ္။ ေရာက္တာနဲ႔ အားလုံးပင္ပန္းေနၾကလုိ႔ အသီးသီးအနားယူၾကတယ္။
၂၅ ရက္ေန႔ မနက္စာစားၿပီးၾကတာနဲ႔ ေဒသခံထုိင္းလူမႈေရးအသင္းတခုကေနၿပီး မိမိတို႔လုပ္ငန္းစဥ္မ်ားႏွင့္ ဖြဲ႔ စည္းပုံမ်ားကိုရွင္းလင္းေျပာျပခဲ့တယ္။ တရန္ခရုိင္မွာ ထုိင္းဗုဒၶဘာသာ၊ မူစလင္၊ တရုတ္မ်ဳိးႏြယ္ သုံးဘာသာရွိ ၿပီး ေဒသရဲ႔အဓိကအသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းလုပ္ငန္းမ်ားမွာ ရာဘာၿခံလုပ္ငန္း၊ တံငါေရလုပ္ငန္း ႏွင့္ စုိက္ပ်ဳိး ေရးလုပ္မ်ားျဖစ္တယ္။
ထုိင္းလူမႈေရးအသင္းရဲ႔အဓိကလုပ္ငန္းစဥ္ကေတာ့ ေဒသအတြင္းရွိသဘာ၀အရင္းအျမစ္မ်ားကို ထိန္းသိမ္း ေရး ႏွင့္ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးလုပ္ငန္းျဖစ္တယ္။ ပင္လယ္ႏွင့္ျမစ္ဖ်ားခံေဒသရွိေက်းရြာလူထုမ်ားကိုလည္း သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရးလုပ္ငန္းစဥ္မ်ားတြင္ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ျခင္း၊ အသိပညာေပးျခင္း စတဲ့လုပ္ ငန္းျဖစ္တယ္။ အထူးသျဖင့္ ပင္လယ္ေရႏွင့္ျမစ္ဖ်ားခံေက်းရြာမ်ား ဒီေရသစ္ေတာထိန္းသိမ္းေရး၊ ေရေအာက္ ရွိသဘာ၀ေရသတၱ၀ါမ်ားထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ေရး လုပ္ငန္းကိုႏွစ္ရွည္လမ်ားပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ၾကျခင္း ျဖစ္တယ္။
ယခင္ပုဇြန္ေမြးျမဴေရးလုပ္ငန္းျဖင့္ ဆုံးရႈံးခဲ့တဲ့ေျမကြက္လပ္ေနရာေဟာင္းမွာ ဒနိေတာစုိက္ပ်ဳိးေရးျပန္လည္ လုပ္ေဆာင္ျခင္းျဖင့္ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းေသာ ေက်းရြာမ်ားလည္းရွိတယ္။ ဒနိဖက္မ်ားကို အိမ္မိုးရာတြင္ အသုံးျပဳတဲ့အျပင္၊ ဖက္ႏုမ်ားကို ေဆးလိပ္လိပ္ေသာက္တဲ့က်ပ္ဖက္အျဖစ္လည္းလုပ္ကိုင္ၾကတယ္။ ဒနိဖက္ ေက်ာရုိးကိုလည္း မီးဖိုေခ်ာင္းသုံးပစၥည္းမ်ားအျဖစ္ လက္မႈပညာရပ္ျဖင့္ ျပန္လည္အသုံးျပဳၾကတယ္။ ဥပမာ - ထစ္ရွဴးစကၠဴလိပ္ထည့္တဲ့ခ်င္း၊ ၾကက္သြန္ထည့္တဲ့ခ်င္း၊ ထမင္းစားပြဲအုပ္ေဆာင္း စတာေတြကိုယက္လုပ္ၾက တယ္။ ဒနိရည္ကိုလည္း သၾကားျပဳလုပ္ၾကတယ္။
ကုန္း (ခရု)၊ ကမာတို႔ကို ထိန္းသိမ္းေမြးျမဴေရးလုပ္ငန္း၊ ဂဏန္းအေပ်ာ့ေမြးျမဴေရးလုပ္ငန္း စတာေတြလည္း ေက်းရြာလူထုအမ်ားစုရဲ႔အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းလုပ္ငန္းျဖစ္တယ္။
က်မအေနနဲ႔ အရင္မသိခဲ့တဲ့အေတြ႔အႀကံဳမ်ားကို အခုလုိမ်ဳးိသြားေရာက္ေတြ႔ႀကဳံေလ့လာခြင့္ရခဲ့တာ စကားျပန္ ျခင္းလုပ္ငန္းကို အထူးေက်းဇူးတင္မိတယ္။ စကားျပန္လုပ္ရတာ အလြန္တာ၀န္ႀကီးၿပီး ပင္ပန္းေပမယ့္ အရာ တုိင္းမွာ မိမိကသာအလုံးစုံကိုအျပည့္အ၀နားလည္ၿပီးမွသာ အျခားသူမ်ားကိုျပန္လည္ရွင္းျပေပးရတာမို႔ မိမိ အတြက္လည္း မ်ားစြာအက်ဳိးျဖစ္ထြန္းေစပါတယ္။
Tuesday, February 23, 2010
တခါတုန္းက ေဆာင္းကာလ
ခ်မ္းေအးတဲ့ ေဆာင္းရာသီေလးေရာက္တိုင္း တို႔ေတာရြာကေလးကို သိပ္သတိရမိတယ္။ ရာသီအလုိက္ေအး ခ်မ္းသာယာစုိေျပျခင္းနဲ႔ျပည့္စုံၿပီး ရြာသူရြာသားအားလုံးကလည္း ေအးေအးေဆးေဆးလုပ္ကိုင္စားေသာက္ခဲ့ ၾကပုံမ်ားကို အၿမဲအမွတ္ရေနမိတယ္ ........။
ေဆာင္းတြင္းကာလေရာက္လာတုိင္း ရြာရုိးတစ္ေလွ်ာက္ရွိအိမ္တုိင္းရဲ႔အေရွ႔မွာ မနက္အာရုဏ္ဦးတာနဲ႔ မီးပုံ မ်ားပုံၾကၿပီး ကေလးမ်ားျဖင့္ေစာေစာစီးစီးစည္းကားေနခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ေလးမွာ ညကက်န္တဲ့ထမင္း ၾကမ္းခဲေတြဖုတ္စားၾက၊ ေျပာင္းဖူးေတြဖုတ္စားၾကနဲ႔ သိပ္ေပ်ာ္ဖုိ႔ေကာင္းခဲ့တယ္ ....... ။
ေဆာင္းရာသီရဲ႔ခ်မ္းေအးလြန္းတဲ့ဒဏ္ေၾကာင့္ လူတုိင္းအသားပက္ၿပီး အနာဒဏ္ရာေတြကလည္း ေဆာင္းကာ လတခုလုံးထဲမွာ မေပ်ာက္ကင္းႏုိင္ခဲ့ၾကဘူး။ အသားလိမ္းဆီဆိုတာ ဘာမွန္းမသိတဲ့ဘ၀လို႔ေျပာရင္ ရယ္စရာ ျဖစ္ေနမယ္ထင္တယ္ ...... ။ ေရးမုိးခ်ဳိးရင္လည္း ေခ်းစင္ေအာင္မခ်ဳိးၾကဘူး၊ ခ်မ္းလြန္းလို႔ ....... ေရဖလားနဲ႔ သုံး ေလးငါးခြက္ေကာက္ေလာင္းၿပီးတာနဲ႔ စမ္းေခ်ာင္းဘက္ကတက္ေျပးေတာ့တာပဲ ......... ။
ညဘက္အိပ္ယာ၀င္ရင္ အိမ္ေအာက္မွာ ထင္းတုံးႀကီးေတြနဲ႔မီးပုံထားရတယ္။ ဒါဆို တစ္ညလုံးေႏြးေႏြးေထြး ေထြးအိပ္ရတာေပါ့။ ေဆာင္းကာလရဲ႔၀သီအတုိင္းေပါ့ ..... ညညဆုိရင္ အေပါ့အပါးသြားရတာသိပ္စိတ္ညစ္မိခဲ့ တယ္၊ တစ္ခါအိမ္ေအာက္ဆင္းၿပီးျပန္တက္လာတုိင္း ေႏြးေနတဲ့ေျခဖ်ားေလးေတြဟာ ျပန္ၿပီးေအးစက္သြား ေတာ့တာပဲ။ ျပန္ေႏြးေအာင္ ေမာင္ႏွမေတြရဲ႔ေပါင္ၾကားအတင္းလုိက္တိုးရေတာ့တယ္။ အဲဒီအခါက်ရင္ ကိုယ္ က တံေတာင္နဲ႔အေထာင္းခံရေတာ့တာေပါ့ .........။
Tuesday, February 9, 2010
အိမ္နီးခ်င္း အလွယဥ္ေက်းမယ္ဆုရသူ
ထုိင္းႏိုင္ငံေတာင္ပိုင္း၊ ဖန္ငါခရုိင္၊ တကြာၿမဳိ႔နယ္၊ ဘန္မြမ္းေက်းရြာဘုန္းႀကီးေက်ာင္းအႏွစ္ ၁၆၂ ျပည့္ပေဒ သာပင္လွဴဒါန္းျခင္း ႏွင့္ ထုိင္းဘုရင္မင္းျမတ္၏ အသက္ေတာ္ ၈၃ ႏွစ္ျပည့္ေသာအထိမ္းအမွတ္ပြဲေတာ္ တစ္ ရပ္ကို ေဖဖာ၀ါရီလ ၁ - ၉ ရက္ေန႔အထိက်င္းပျပဳလုပ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီပြဲေတာ္ရဲ႔ ၅-၆ ရက္ေန႔ကိုေတာ့ ေဒသ အတြင္းမွာရွိတဲ့ ေရႊ႔ေျပာင္းျမန္မာအလုပ္သမားမ်ားအတြက္ အထူးအစီအစဥ္ျဖစ္ေသာ အိမ္နီးခ်င္းအလွယဥ္ ေက်းမယ္ၿပဳိင္ပြဲ ႏွင့္ ေဖ်ာ္ေျဖေရးအစီအစဥ္မ်ားျပဳလုပ္က်င္းပရန္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေ၀ယ်ာ၀စၥေကာ္မတီက ခြင့္ျပဳခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေဒသအတြင္းရွိ NGO မ်ားႏွင့္ ေဒသခံျမန္မာေရႊ႔ေျပာင္း အလုပ္သမားမ်ားပူးေပါင္း ကာ အထက္ေဖာ္ျပပါအစီအစဥ္မ်ားကို ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ျမင္စြာေဆာင္ရြက္ႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။
အိမ္နီးခ်င္းအလွယဥ္ေက်းမယ္ၿပဳိင္ပြဲမွာ ပထမဆုကိုခူးဆြတ္သြားသူကေတာ့ `မခင္ျမတ္မြန္´ ကိုယ္နံပါတ္ (၂) ျဖစ္ၿပီး ဒီၿပဳိင္ပြဲ၀င္ ေရာက္ယွဥ္ၿပဳိင္ဖို႔အတြက္ နမၼခင္းေက်းရြာရွိျမန္မာေရႊ႔ေျပာင္းအလုပ္သမားမ်ားကူညီေရး အသင္းမွ ပံ့ပိုးကူညီေပးခဲ့ပါတယ္။
အိမ္နီးခ်င္းအလွယဥ္ေက်းမယ္ၿပဳိင္ပြဲမွာ ဒုတိယဆုကိုခူးဆြတ္သြားသူကေတာ့ `မႏွင္းႏွင္းမြန္´ ကိုယ္နံပါတ္ (၃) ျဖစ္ၿပီး ဒီၿပဳိင္ပြဲ ၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပဳိင္ဖို႔အတြက္ နမၼခင္းေက်းရြာရွိျမန္မာေရႊ႔ေျပာင္းအလုပ္သမားမ်ားကူညီေရး အသင္းမွ ပံ့ပိုးကူညီေပးခဲ့ပါတယ္။
အိမ္နီးခ်င္းအလွယဥ္ေက်းမယ္ၿပဳိင္ပြဲမွာ တတိယ ႏွင့္ ႏွစ္သိမ့္ဆုကိုခူးဆြတ္သြားသူကေတာ့ `မဇင္မာ´ ကိုယ္နံ ပါတ္ (၉) ျဖစ္ၿပီး ဒီၿပဳိင္ပြဲ၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပဳိင္ဖို႔အတြက္ ဘန္မြမ္းေက်းရြာရွိ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေရာင္းဆိုင္ရွင္မွ ပံ့ပိုးကူညီေပးခဲ့ပါတယ္။
Wednesday, February 3, 2010
Saturday, December 26, 2009
ဆူနာမိ ၅ ႏွစ္ၿပည့္
ဒီကေန႔ ဆူနာမိေဘးအႏၱာရာယ္ႀကီးျဖစ္ပြားခဲ့တာ ၅ ႏွစ္ေတာင္ၾကာခဲ့ၿပီ။ ၂၆၊ ၁၂၊ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္က ဆူနာမိျဖစ္ ခဲ့စဥ္က ထုိင္းႏုိင္ငံေတာင္ပိုင္းေဒသမ်ားျဖစ္တဲ့ ရေနာင္း၊ ဖန္ငါ၊ ဖူးကက္၊ ကရဘီ၊ စတြန္၊ တရန္ (၆) ခုက ျပည္ သူေပါင္းမ်ားစြာတုိ႔ရဲ႔အသက္ကို ယူေဆာင္ေလတဲ့ ဆူနာမိ ...။ အဲဒီထဲမွာမွ ျမန္မာေရႊ႔ေျပာင္းအလုပ္သမားတို႔ ရဲ႔အသက္ေပါင္းမ်ားစြာကိုလည္း တၿပဳိင္တည္းပါေအာင္ ယူေဆာင္သြားေလတဲ့ ဆူနာမိ ...။
ဆူနာမိ ၅ ႏွစ္ျပည့္အထိမ္းအမွတ္အခမ္းအနားဆီကို က်မနဲ႔ခင္ပြန္းသည္ သြားေရာက္ခဲ့တယ္။ အခမ္းအနား ကိုေတာ့ နမၼခင္းေက်းရြာမွာ ျပဳလုပ္ပါတယ္၊ ထုိင္းလူမ်ဳိးေတြေရာ၊ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြေရာပါ၀င္ခဲ့ၾကတယ္။ ၿပီး ေတာ့ ဆူနာမိေရလႈိုင္းဒဏ္ေၾကာင့္အသက္ဆုံးရႈံးသြားရတဲ့သူေတြအတြက္ ဗုဒၶဘာသာ၊ အိဆလမ္၊ ခရစ္ ဘာ သာတို႔ျဖင့္ အမွ်ေ၀ေရစက္ခ်ခဲ့ၾကတယ္။
က်မတို႔ကေတာ့ ကိုယ့္ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းေတြ ဆူနာမိမွာပါသြားလို႔ အဲဒီအခမ္းအနားကိုသြားေရာက္တာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္လူမ်ဳိးေတြပါသြားလို႔ က်န္ရစ္သူမိသားစု၀င္မ်ားနဲ႔ထပ္တူထပ္မွ်၀မ္းနည္းမိတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္လို႔ပဲ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ အျဖစ္အပ်က္ေတြက ၅ ႏွစ္ေတာင္ၾကာခဲ့ၿပီဆိုေပမယ့္ အားလုံးရဲ႔ရင္ထဲ မွာေတာ့ မေန႔တေန႔ကလိုပဲ ျဖစ္ေနဆဲ ... ။
အထက္ကဓါတ္ပုံကေတာ့ မနက္ပိုင္း မိမိတို႔ဘာသာသုံးမ်ဳိးျဖင့္ အမွ်ေ၀ေရစက္ခ်ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ေသဆုံး သြားၾကတဲ့ သတၱ၀ါအေပါင္းတို႔အတြက္ ႏွင္းဆီျဖဴႏွင့္ဂါရ၀ျပဳေနတာျဖစ္တယ္။
ေအာက္ကဓါတ္ပုံကေတာ့ ဆူနာမိျပတုိက္ (သို႔) လြမ္းဆြတ္ဖြယ္ရာ ဆူနာမိဓါးစာခံတို႔၏ ဆုံဆည္းရာ လို႔ေခၚ ပါတယ္။
မွတ္ခ်က္။ ။ သတင္းေရးတာမဟုတ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ အခမ္းအနားအစီအစဥ္နဲ႔ အခ်က္အလက္မ်ားကို ေရးသားေဖာ္ျပခ်င္းမျပဳလိုေတာ့ပါ။
Tuesday, November 17, 2009
စကားျပန္ဘ၀
14-15/11/2009 ရက္ေန႔က အေျခခံဥပေဒ (ရာဇ၀တ္မႈ ႏွင့္ တရားမမႈ) ကို ထုိင္း-ျမန္မာႏွစ္ဘာသာလုံးနား လည္ရန္ ေရႊ႔ေျပာင္းအလုပ္သမားထုကိုယ္စားလွယ္မ်ားကို သင္တန္းပို႔ခ်ေပးေနစဥ္။
စကားျပန္လုပ္ရတဲ့အခါမွာ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာဖိစီးမႈမ်ားစြာေပၚခဲ့ပါတယ္၊ အဲဒါဘာလဲဆိုေတာ့ မိမိျပန္ဆိုတဲ့ ဘာသာ စကားကိုေသာ္လည္းေကာင္း၊ သင္တန္းအေၾကာင္းအရင္းကိုေသာ္လည္းေကာင္း သင္တန္းတက္ေရာက္လာသူ ေရႊ႔ေျပာင္းအလုပ္သမားမ်ား တိတိက်က်ရွင္းရွင္းလင္းလင္း နားမလည္မွာစိုးရိမ္မိတယ္။ ကိုယ္နားလည္သလို သူ တပါးက နားမလည္ဘူးဆိုရင္ မိမိရဲ႔လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြဟာ အက်ဳိးမထိေရာက္ႏုိင္ဘူး။
တခ်ိန္တည္းမွာပဲ စကားျပန္လုပ္ေနရင္း ဘာသာပါျပန္ရေသးတယ္၊ ထုိင္းစာကေန ျမန္မာစာျဖစ္ေအာင္ေပါ့ေလ။ A4 တစ္မ်က္ႏွာကို ၂ မိနစ္အတြင္း ၿပီးေအာင္ျပန္ေပးပါတဲ့၊ သိပ္ေတာ္တဲ့ေကာင္မေလးလို႔ ထင္ေနၾကမွာပဲ၊ ေခၽြး ဘယ္တစ္လုံး၊ ညာတစ္လုံးရြဲၿပီး မ်က္စိေတြျပာသြားတာပဲ။ ကိုယ့္ဟာကို အိမ္မွာေခါင္းေအးေအးနဲ႔ျပန္တာေတာင္ ၂ မိနစ္နဲ႔ A4 တစ္ရြက္မၿပီးႏုိင္တဲ့ဥစၥာကို။ အင္း ............
ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ မိမိစကားျပန္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ အေသခ်ာနားေထာင္ျခင္းမရွိဘဲနဲ႔ သူမ်ားရယ္စရာေတြေျပာ တဲ့အခါ၊ ေလးနက္တဲ့အေၾကာင္းအရာေတြေျပာတဲ့အခါမ်ဳိးမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ကလက္ေထာင္ကာ “ဘာလဲ၊ ဘာေျပာတာလဲ” လို႔ျပန္ေမးတတ္တဲ့လူ။ ၿပီးေတာ့ မိမိကျမန္မာလိုမေခၚတတ္တဲ့စကားလုံးဆိုရင္ သင္တန္းသူ၊ သားေတြကိုျပန္ေမးေလ့ရွိတယ္၊ အဲဒါကို စိတ္မရွည္၊ လက္မရွည္မဲ့ရြဲ႔ကာျပန္ေျပာတဲ့လူေတြကလည္းရွိ။
အေၾကာင္းအရာသိပ္ေလးနက္လာရင္ အမွားပါမွာသိပ္စိုးရိမ္မိခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း မျဖစ္မေနမွားျဖစ္ေအာင္ မွားလုိက္ေသးတယ္။ အဲလိုအခါမ်ဳိးမွာဆိုရင္ စိတ္ပါလြင့္ထြက္သြားပါေတာ့တယ္။ စိတ္တင္မကဘူး၊ လူပါထြက္ ေျပးခ်င္စိတ္ေပါက္လာတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ရည္ပ်က္ဆင္းပ်က္ျဖစ္မွာစိုးလို႔ ခ်က္ခ်င္းျပန္သတိသြင္းလိုက္ရတာ ေပါ့။ ႏို႔မို႔ ကိုယ့္လူမ်ဳိးေတြအတြက္ အခြင့္အေရးေတြဆုံးရႈံးသြားမွာေလ။
ဒီအလုပ္ကိုမႀကဳိက္တာ အမွန္ပါ၊ သို႔ေသာ္ ဘ၀အေျခအေနကတြန္းပို႔လုိ႔ စင္ျမင့္ေပၚေရာက္ခဲ့ရတယ္။ တစ္ဖက္ ကလည္း ဒီအလုပ္ကိုေက်းဇူးတင္မိတယ္။ အေတြ႔အႀကဳံေတြ၊ ဗဟုသုတေတြ၊ တခ်ဳိ႔ေသာကၽြမ္းက်င္မႈေတြရရွိခဲ့ တာအမွန္ပါပဲ။
Wednesday, September 9, 2009
09.09.09
ေႀသာ္ ့ ့ ့ ဘာမွမဟုတ္ပဲနဲ႔ ၁၀ ႏွစ္ေတာင္ၾကာခဲ့ၿပီပဲ။ ေဟာဒီ ၉ ရက္ေန႔၊ ၉ လပိုင္း၊ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ကိုေရာက္တဲ့အခါ မွာ ဟုိလြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္က အေၾကာင္းအရာေလးေတြကို ေျပး သတိရမိပါတယ္။ အျဖစ္က ဒီလိုေလ . . .
၁၉၉၉ ခုႏွစ္၊ ၉ လပိုင္း၊ ၈ ရက္ေန႔က က်မမွာ ၅ တန္း ေက်ာင္းသူေလးပဲရွိေသးတယ္။ အဲဒီေန႔ ေန႔လည္ပိုင္းမွာ ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြက ေျပာၾကတယ္။ “မနက္ျဖန္ ၉ ရက္ေန႔၊ ၉ လပိုင္း၊ ၉၉ ခုႏွစ္ (၉၉၉၉) ေန႔ျဖစ္တယ္ တဲ့။ ဒါဟာ ထူးျခားတယ္ တစ္ခုခုေတာ့ျဖစ္လိမ့္မယ္။ သတင္းၾကားတာကေတာ့ ၉၉၉၉ ေန႔မွာ ကမၻာႀကီးတစ္ခုလုံး အေမွာင္ႀကီးက်မယ္။ အဲလုိအေမွာင္ႀကီးက်တဲ့ေန႔ဆိုရင္ မီးထြန္းလည္းအလင္းေရာင္မရေတာ့ဘူးတဲ့။ တို႔ေတြ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္မျမင္ရပဲ ျဖစ္ေနမွာပဲေနာ္။ ဒါဆို မနက္ျဖန္ေက်ာင္းလာရင္ မီးျခစ္နဲ႔ဖေယာင္းတိုင္ယူ လာမွျဖစ္မယ္” လို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေျပာၾကတယ္။
အဲဒီေတာ့ အျခားရြာကေက်ာင္းလာတက္ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက “ဒါဆို ငါတို႔မိဘေတြနဲ႔ မေတြ႔ရပဲ ငါေသသြား ရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ” ဆိုၿပီး ငိုခ်ေတာ့တာပဲ။
တခ်ဳိ႕ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြကလည္း မနက္ျဖန္ေက်ာင္းမလာေတာ့ဘူးလို႔ ေျပာၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်မ တို႔ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားကေတာ့ ဒီသတင္းမဟုတ္မမွန္ေၾကာင္းေျပာၿပီး “မနက္ျဖန္အားလုံးေက်ာင္းတက္ရမယ္” လို႔ မွာလုိက္တယ္။
ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ က်မတို႔တစ္ေတြဟာ ေၾကာက္ေနၾကတယ္။ (၉၉၉၉)ေန႔၊ ေက်ာင္းတက္ေတာ့ ေက်ာင္းလြယ္ အိတ္ထဲကို မီးျဖစ္နဲ႔ဖေယာင္းတိုင္မ်ားထည့္ၿပီး လာၾကတယ္။ အတန္းတက္ စာသင္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဗယ္လက္ တဖက္က လြယ္အိတ္ထဲက မီးျခစ္နဲ႔ဖေယာင္းတိုင္မ်ားကို သတိမလစ္ပဲစမ္းၿမဲစမ္းေနတယ္။ ေတာ္သလင္းလမို႔လို႔ မိုးအုံ႔လာရင္လည္း စိတ္ကတထိတ္ထိတ္တလန္႔လန္႔ျဖစ္ေနတယ္။ နဲနဲေမွာင္တာနဲ႔ မီးျခစ္နဲ႔ဖေယာင္းတိုင္ကို စမ္း ေတာ့တာပဲ။
အဲဒီေန႔မွာ အျခားရြာမွလာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို သနားလုိက္တာ၊ ေက်ာင္းသာတက္ေနရတယ္၊ သူ႔ခမ်ာ တေန႔ လုံးငိုရတာေမာလုိ႔ပါပဲ။ ဒီၾကားထဲ ခ်ိန္းေျခာက္တဲ့သူကလည္း မၾကာခဏလာလာေျခာက္ေနေတာ့တာပဲ။
တစ္ေန႔သာကုန္သြားတယ္၊ က်မတို႔အားလုံး ေၾကာက္စိတ္မ်ားနဲ႔ ေက်ာ္ျဖတ္လာတဲ့ (၉၉၉၉)ေန႔ကို မီးျခစ္ တစမ္း စမ္း၊ ဖေယာင္းတိုင္တစမ္းစမ္းနဲ႔ လြတ္ေျမာက္ေစခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ေရာက္လို႔ ေခါင္းေလာင္းထိုးသံၾကား ဒါနဲ႔ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသား တစ္ေက်ာင္းလုံးရဲ႕ ေပ်ာ္ျမဴးစြာထေအာ္သံမ်ားမွာ ရြာအလယ္ပိုင္းတစ္ပိုင္းလုံးကို စည္းကားသြားေစခဲ့တယ္။
ဒီေန႔လည္း ၉ရက္ေန႔၊ ၉ လပိုင္း၊ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ပင္ျဖစ္ေလေတာ့ၿပီ။
ေပ်ာ္ရႊင္လ်က္
၁၉၉၉ ခုႏွစ္၊ ၉ လပိုင္း၊ ၈ ရက္ေန႔က က်မမွာ ၅ တန္း ေက်ာင္းသူေလးပဲရွိေသးတယ္။ အဲဒီေန႔ ေန႔လည္ပိုင္းမွာ ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြက ေျပာၾကတယ္။ “မနက္ျဖန္ ၉ ရက္ေန႔၊ ၉ လပိုင္း၊ ၉၉ ခုႏွစ္ (၉၉၉၉) ေန႔ျဖစ္တယ္ တဲ့။ ဒါဟာ ထူးျခားတယ္ တစ္ခုခုေတာ့ျဖစ္လိမ့္မယ္။ သတင္းၾကားတာကေတာ့ ၉၉၉၉ ေန႔မွာ ကမၻာႀကီးတစ္ခုလုံး အေမွာင္ႀကီးက်မယ္။ အဲလုိအေမွာင္ႀကီးက်တဲ့ေန႔ဆိုရင္ မီးထြန္းလည္းအလင္းေရာင္မရေတာ့ဘူးတဲ့။ တို႔ေတြ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္မျမင္ရပဲ ျဖစ္ေနမွာပဲေနာ္။ ဒါဆို မနက္ျဖန္ေက်ာင္းလာရင္ မီးျခစ္နဲ႔ဖေယာင္းတိုင္ယူ လာမွျဖစ္မယ္” လို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေျပာၾကတယ္။
အဲဒီေတာ့ အျခားရြာကေက်ာင္းလာတက္ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက “ဒါဆို ငါတို႔မိဘေတြနဲ႔ မေတြ႔ရပဲ ငါေသသြား ရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ” ဆိုၿပီး ငိုခ်ေတာ့တာပဲ။
တခ်ဳိ႕ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြကလည္း မနက္ျဖန္ေက်ာင္းမလာေတာ့ဘူးလို႔ ေျပာၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်မ တို႔ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားကေတာ့ ဒီသတင္းမဟုတ္မမွန္ေၾကာင္းေျပာၿပီး “မနက္ျဖန္အားလုံးေက်ာင္းတက္ရမယ္” လို႔ မွာလုိက္တယ္။
ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ က်မတို႔တစ္ေတြဟာ ေၾကာက္ေနၾကတယ္။ (၉၉၉၉)ေန႔၊ ေက်ာင္းတက္ေတာ့ ေက်ာင္းလြယ္ အိတ္ထဲကို မီးျဖစ္နဲ႔ဖေယာင္းတိုင္မ်ားထည့္ၿပီး လာၾကတယ္။ အတန္းတက္ စာသင္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဗယ္လက္ တဖက္က လြယ္အိတ္ထဲက မီးျခစ္နဲ႔ဖေယာင္းတိုင္မ်ားကို သတိမလစ္ပဲစမ္းၿမဲစမ္းေနတယ္။ ေတာ္သလင္းလမို႔လို႔ မိုးအုံ႔လာရင္လည္း စိတ္ကတထိတ္ထိတ္တလန္႔လန္႔ျဖစ္ေနတယ္။ နဲနဲေမွာင္တာနဲ႔ မီးျခစ္နဲ႔ဖေယာင္းတိုင္ကို စမ္း ေတာ့တာပဲ။
အဲဒီေန႔မွာ အျခားရြာမွလာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို သနားလုိက္တာ၊ ေက်ာင္းသာတက္ေနရတယ္၊ သူ႔ခမ်ာ တေန႔ လုံးငိုရတာေမာလုိ႔ပါပဲ။ ဒီၾကားထဲ ခ်ိန္းေျခာက္တဲ့သူကလည္း မၾကာခဏလာလာေျခာက္ေနေတာ့တာပဲ။
တစ္ေန႔သာကုန္သြားတယ္၊ က်မတို႔အားလုံး ေၾကာက္စိတ္မ်ားနဲ႔ ေက်ာ္ျဖတ္လာတဲ့ (၉၉၉၉)ေန႔ကို မီးျခစ္ တစမ္း စမ္း၊ ဖေယာင္းတိုင္တစမ္းစမ္းနဲ႔ လြတ္ေျမာက္ေစခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ေရာက္လို႔ ေခါင္းေလာင္းထိုးသံၾကား ဒါနဲ႔ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသား တစ္ေက်ာင္းလုံးရဲ႕ ေပ်ာ္ျမဴးစြာထေအာ္သံမ်ားမွာ ရြာအလယ္ပိုင္းတစ္ပိုင္းလုံးကို စည္းကားသြားေစခဲ့တယ္။
ဒီေန႔လည္း ၉ရက္ေန႔၊ ၉ လပိုင္း၊ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ပင္ျဖစ္ေလေတာ့ၿပီ။
ေပ်ာ္ရႊင္လ်က္
Subscribe to:
Posts (Atom)