ပင္လယ္ႀကီး

ေနသာတဲ့ေန႔ေတြဆို ညေနတိုင္းလိုလို ကမ္းေျခဘက္ကို သြားေလ့ရွိတယ္။ အိမ္နဲ႔လည္းသိပ္မေ၀းဘူး၊ ရွင္းရွင္းေျပာ ရ ရင္ ပင္လယ္ျပင္ရဲ႔အေရွ႔မွာ က်မတို႔ေနတဲ့တိုက္တန္း လ်ားေတြတည္ရွိေနတယ္။

တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ပင္လယ္ကိုသိပ္ႀကဳိက္တာမဟုတ္ ဘူးေလ၊ ပင္လယ္ျပင္ႀကီးကိုေတြ႔တိုင္း စိတ္ထဲထိတ္လန္႔ ေနမိတယ္။ သူဟာ အျပစ္မရွိသလိုေနတတ္ေပမယ့္ အဆ မတန္ လူသားမ်ားရဲ႔အသက္ေသြးတို႔ကို၀ါးမ်ဳိသြားခဲ့ဖူးတာ ကုိ က်မစိတ္ထဲစြဲေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ သူ႔ေရွ႔ကိုေရာက္တိုင္း သူ႔ရဲ႔အျပစ္ေတြကို ျပန္လည္သတိရေနတတ္တယ္။


တခါတေလေတာ့လည္း ညေနဆည္းဆာနဲ႔အတူ သူဟာအလြန္ၾကည္လင္ေတာက္ပၿပီး ဆိတ္ၿငိမ္ျခင္းမ်ားကိုပါ ေပးႏိုင္ရွိတယ္။ သူတပါးတို႔ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္၊ စိတ္၏ထြက္ေပါက္မ်ားကို သူ႔ဘက္ကေပးႏုိင္စြမ္းရွိေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေနသာတဲ့ညေနဘက္ေတြဆို သူ႔ဆီကိုေရာက္သြားေလ့ရွိတာ။


ေအးေဆးၿငိမ္သက္တဲ့ဆည္းဆာခ်ိန္ေလးမွာ ေတာင္ေတြးေျမာက္ေတြး၊ အေၾကာင္းအရာမ်ဳိးစုံကိုေျပာၾကရင္း ပင္ လယ္ျပင္ႀကီးနဲ႔အတူ ေမွာင္မိုက္ျခင္းကိုရင္ဆိုင္ခဲ့ၾကတယ္။ ထို႔ေနာက္ အားလုံးကိုႏႈတ္ဆက္ကာ ေက်ာခိုင္းခဲ့တာ ေပါ့။

စကားျပန္ဘ၀

3-4/10/2009 ရက္ေန႔က အေျခခံလူ႔အခြင့္အေရးေၾကျငာစာတမ္းကို ထုိင္း-ျမန္မာႏွစ္ဘာသာလုံးနားလည္ရန္ ေရႊ႔ေျပာင္းအလုပ္သမားထုကိုယ္စားလွယ္မ်ားကို သင္တန္းပို႔ခ်ေပးေနစဥ္။

14-15/11/2009 ရက္ေန႔က အေျခခံဥပေဒ (ရာဇ၀တ္မႈ ႏွင့္ တရားမမႈ) ကို ထုိင္း-ျမန္မာႏွစ္ဘာသာလုံးနား လည္ရန္ ေရႊ႔ေျပာင္းအလုပ္သမားထုကိုယ္စားလွယ္မ်ားကို သင္တန္းပို႔ခ်ေပးေနစဥ္။














စကားျပန္လုပ္ရတဲ့အခါမွာ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာဖိစီးမႈမ်ားစြာေပၚခဲ့ပါတယ္၊ အဲဒါဘာလဲဆိုေတာ့ မိမိျပန္ဆိုတဲ့ ဘာသာ စကားကိုေသာ္လည္းေကာင္း၊ သင္တန္းအေၾကာင္းအရင္းကိုေသာ္လည္းေကာင္း သင္တန္းတက္ေရာက္လာသူ ေရႊ႔ေျပာင္းအလုပ္သမားမ်ား တိတိက်က်ရွင္းရွင္းလင္းလင္း နားမလည္မွာစိုးရိမ္မိတယ္။ ကိုယ္နားလည္သလို သူ တပါးက နားမလည္ဘူးဆိုရင္ မိမိရဲ႔လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြဟာ အက်ဳိးမထိေရာက္ႏုိင္ဘူး။

တခ်ိန္တည္းမွာပဲ စကားျပန္လုပ္ေနရင္း ဘာသာပါျပန္ရေသးတယ္၊ ထုိင္းစာကေန ျမန္မာစာျဖစ္ေအာင္ေပါ့ေလ။ A4 တစ္မ်က္ႏွာကို ၂ မိနစ္အတြင္း ၿပီးေအာင္ျပန္ေပးပါတဲ့၊ သိပ္ေတာ္တဲ့ေကာင္မေလးလို႔ ထင္ေနၾကမွာပဲ၊ ေခၽြး ဘယ္တစ္လုံး၊ ညာတစ္လုံးရြဲၿပီး မ်က္စိေတြျပာသြားတာပဲ။ ကိုယ့္ဟာကို အိမ္မွာေခါင္းေအးေအးနဲ႔ျပန္တာေတာင္ ၂ မိနစ္နဲ႔ A4 တစ္ရြက္မၿပီးႏုိင္တဲ့ဥစၥာကို။ အင္း ............

ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ မိမိစကားျပန္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ အေသခ်ာနားေထာင္ျခင္းမရွိဘဲနဲ႔ သူမ်ားရယ္စရာေတြေျပာ တဲ့အခါ၊ ေလးနက္တဲ့အေၾကာင္းအရာေတြေျပာတဲ့အခါမ်ဳိးမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ကလက္ေထာင္ကာ “ဘာလဲ၊ ဘာေျပာတာလဲ” လို႔ျပန္ေမးတတ္တဲ့လူ။ ၿပီးေတာ့ မိမိကျမန္မာလိုမေခၚတတ္တဲ့စကားလုံးဆိုရင္ သင္တန္းသူ၊ သားေတြကိုျပန္ေမးေလ့ရွိတယ္၊ အဲဒါကို စိတ္မရွည္၊ လက္မရွည္မဲ့ရြဲ႔ကာျပန္ေျပာတဲ့လူေတြကလည္းရွိ။

အေၾကာင္းအရာသိပ္ေလးနက္လာရင္ အမွားပါမွာသိပ္စိုးရိမ္မိခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း မျဖစ္မေနမွားျဖစ္ေအာင္ မွားလုိက္ေသးတယ္။ အဲလိုအခါမ်ဳိးမွာဆိုရင္ စိတ္ပါလြင့္ထြက္သြားပါေတာ့တယ္။ စိတ္တင္မကဘူး၊ လူပါထြက္ ေျပးခ်င္စိတ္ေပါက္လာတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ရည္ပ်က္ဆင္းပ်က္ျဖစ္မွာစိုးလို႔ ခ်က္ခ်င္းျပန္သတိသြင္းလိုက္ရတာ ေပါ့။ ႏို႔မို႔ ကိုယ့္လူမ်ဳိးေတြအတြက္ အခြင့္အေရးေတြဆုံးရႈံးသြားမွာေလ။

ဒီအလုပ္ကိုမႀကဳိက္တာ အမွန္ပါ၊ သို႔ေသာ္ ဘ၀အေျခအေနကတြန္းပို႔လုိ႔ စင္ျမင့္ေပၚေရာက္ခဲ့ရတယ္။ တစ္ဖက္ ကလည္း ဒီအလုပ္ကိုေက်းဇူးတင္မိတယ္။ အေတြ႔အႀကဳံေတြ၊ ဗဟုသုတေတြ၊ တခ်ဳိ႔ေသာကၽြမ္းက်င္မႈေတြရရွိခဲ့ တာအမွန္ပါပဲ။

ေက်ာက္ဆစ္သမား

တစ္ခါတုန္းက ေက်ာက္ဆစ္သမားတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သူကလက္ရွိသူ႔ဘ၀ကို မေက်နပ္ဘူး။ တစ္ေန႔မွာ ခ်မ္း သာႂကြယ္၀တဲ့ ကုန္သယ္ႀကီးတစ္ေယာက္ရဲ႔အိမ္ေရွ႔က သူျဖတ္ေလွ်ာက္မိတယ္။ ဂိတ္တံခါးႀကီးက ပြင့္ေနေတာ့ အတြင္းထဲ သူလွမ္းျမင္ရတယ္။ သူေဌးႀကီးပိုင္ဆိုင္တဲ့ အဖိုးတန္အသုံးအေဆာင္ပစၥည္းေတြေရာ သူ႔ဆီလာတဲ့ အေရးႀကီးပုဂၢဳိလ္ေတြေရာေပါ့။

"အင္း၊ သူတို႔က်ေတာ့လဲ သိပ္ကိုၾသဇာတိကၠမႀကီးေပမွာပဲ" ေက်ာက္ဆစ္သမား ေတြးတယ္။ သူ႔စိတ္ထဲမွာ ကုန္ သည္ႀကီးကို အရမ္းအားက်လာတယ္။ သူ႔လိုျဖစ္လိုက္ရရင္သိပ္ေကာင္းမွာ၊ အဲဒါဆိုရင္ အႏုညာတေက်ာက္ဆစ္ သမားဘ၀နဲ႔ေနရေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးလို႔သူေတြးမိတယ္။ ဒီလိုေတြးေနရင္းက ရုတ္တရက္အံ့ၾသစရာ၊ သူကခ်က္ ခ်င္းလက္ငင္းဆိုသလို ကုန္သည္ႀကီးဘ၀ေရာက္သြားတယ္။ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာေတြ ၾသဇာတိကၠမေတြဆိုတာ အို သူေမွ်ာ္လင့္တာထက္ေတာင္အမ်ားႀကီးပိုေသးတယ္။ သူ႔ေလာက္မခ်မ္းသာတဲ့လူေတြျမင္ရင္ မနာလိုခ်င္စရာ ေတြေပါ့။

ဒါေပမယ့္မၾကာခင္ပဲ သူ႔အိမ္ေရွ႔ကအရာရွိႀကီးတစ္ေယာက္ျဖတ္သြားတယ္။ စီးေတာ္ကုလားထုိင္မွာအက်အန ထိုင္လို႔၊ အထမ္းသမားေတြ ေနာက္လိုက္ေနာက္ပါေတြ ကိုယ္ရံေတာ္စစ္သည္ေတြနဲ႔။ ေမာင္းေၾကးနင္းတီးခတ္ သူက တီးခတ္လို႔။ သူႂကြခ်ီေတာ္မူလာၿပီဆိုရင္ လမ္းေဘး၀ဲယာရွိသူမွန္သမွ် ဆင္းရဲခ်မ္းသာမေရြး ဦးၫႊတ္ အရို အေသျပဳရတယ္။
ွ
“အင္း၊ အရာရွိႀကီးမ်ား သိပ္တန္ခိုးႀကီးေပတာပဲ၊ ငါသာ ထိပ္တန္းအရာရွိႀကီးျဖစ္ရရင္ သိပ္ေကာင္းမွာ” ကုန္သည္ ႀကီးျဖစ္လာတဲ့ပုဂၢဳိလ္က ေတြးျပန္တယ္။ အဲဒီမွာတင္ သူထိပ္တန္းအရာရွိႀကီးျဖစ္သြားျပန္တယ္။ အေျပာက္ အမႊမ္းေတြ ျခယ္သထားတဲ့စီးေတာ္ကုလားထိုင္မွာ ထိုင္ လုိ႔၊ သြားလုိသမွ်ေနရာကို အထမ္းသမားေတြက သယ္ပိုး ပို႔ေဆာင္လို႔၊ ပတ္၀န္းက်င္ကလူမွန္သမွ် သူကိုေၾကာက္ရြံ႔လို႔၊ မုန္းတီးလို႔၊ သူျဖတ္သြားတဲ့လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ လည္း အားလုံးဦးၫႊတ္လို႔၊ အရုိအေသျပဳလို႔၊ အဲသလုိ။

ဒါေပမယ့္ အဲဒီေန႔က ေႏြရာသီေန႔လယ္ခင္းဆိုေတာ့ အင္မတန္ပူတယ္။ စီးေတာ္ကုလားထုိင္က ရထားလုံးမ်ားလို ေလးဘက္ေလးတန္ကာ ရံထားတာဆိုေတာ့ အတြင္းမွာ ေလွာင္က်ပ္ၿပီးေခၽြးတၿပဳိက္ၿပဳိက္နဲ႔ အရမ္းအိုက္စပ္ေန တယ္။ အဲဒါနဲ႔စီးေတာ္ယာဥ္ထဲကေန ေနကိုေမာ့ ၾကည့္မိတယ္။ ေနကေကာင္းကင္မွာ အေရာင္အ၀ါေတာက္ပ စြားနဲ႔၀င့္ႂကြားေနလိုက္တာ၊ သူလိုအရာရွိႀကီးရွိေနတာကို စိုးစဥ္းမွ်အသိ အမွတ္မျပဳသလုိပဲ။

“ေနဟာ တကယ္တန္ခိုးႀကီးပါကလား၊ ငါသာေနျဖစ္လုိက္ရရင္ ...”လို႔အရာရွိႀကီးေတြးလိုက္မိတယ္။ အဲဒီမွာ သူ ေနျဖစ္သြားတယ္။ ေအာက္ကရွိရွိသမွ်သတၱ၀ါေတြအေပၚ ေတာက္ပပူျပင္းျပလုိက္၊ လယ္ကြင္းျပင္ေတြကိုၿမႇိက္ ထားသလို အပူတိုက္ျပလုိက္၊ လယ္သမားေတြ အလုပ္သမားေတြဆဲေရးသမွ်ကိုမသိက်ဳိးကၽြန္ျပဳေနလိုက္နဲ႔ေပါ့။

ဟာ အဲဒီအခ်ိန္ သူနဲ႔ကမၻာအၾကား ဧရာမတိမ္မည္းႀကီးတစ္ခု ျဖတ္၀င္လာတယ္။ သူ႔ဆီကအေရာင္အ၀ါေတြ ေအာက္ကဘယ္အရာေပၚမွ မက်ေရာက္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ “မိုးသားတိမ္တိုက္ေတြဟာ တကယ္တန္ခိုးႀကီးပါလား” သူတစ္မ်ဳိးေတြးျပန္တယ္။ “ငါသာ တိမ္တိုက္ျဖစ္လုိက္ ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာ”စိတ္ထဲက ဆုေတာင္းမိျပန္တယ္။ ဒီအခါ သူတိမ္တိုက္ျဖစ္သြားျပန္တယ္။ လယ္ကြင္းျပင္ေတြ ေက်းရြာေတြအေပၚ အုပ္မိုးလို႔။ လူတကာေတြက လွမ္း ၾကည့္ဟစ္ေအာ္လို႔။

ဒါေပမယ့္ မၾကာခင္မွာပဲ သူ႔ကိုအင္မတန္ႀကီးမားျပင္းထန္တဲ့ အင္အားႀကီးတစ္ခုက တြန္းေရႊ႔ေမာင္းႏွင္တာ သူခံ ရတယ္။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ “ေလ”ျဖစ္ေနတယ္။ “ဟာ၊ ေလကမွ တကယ္အင္အားႀကီးတာပါကလား၊ ငါ“ေလ” ျဖစ္ခ်င္လုိက္တာ” သူေတာင့္တျပန္တယ္။ ဒီအခါ သူေလျဖစ္သြားတယ္။ အရွိန္အဟုတ္နဲ႔တုိက္ခတ္ေနတဲ့ “ေလျပင္း”၊ အိမ္ေခါင္မိုးအုတ္ႂကြပ္ျပားေတြတုိက္ခ်ပစ္တယ္။ သစ္ပင္ႀကီးေတြ အျမစ္ပါလန္ေအာင္လွဲခ်ပစ္တယ္။ ေအာက္မွာရွိသမွ် သတၱ၀ါေတြေၾကာက္ရြံ႔မုန္းတီးၾက။

ဒါေပမယ့္ မၾကာပါဘူး။ တုတ္တုတ္မွမလႈပ္တဲ့အရာတစ္ခုကိုသူသြားတိုက္မိတယ္။ မားမားစြင့္စြင့္ျမင့္တဲ့ ေက်ာက္ စိုင္ေက်ာင္းတုံးႀကီး။ သူ ဘယ္ေလာက္အားနဲ႔တိုက္ေပမယ့္ ေက်ာက္တုံးက လုံး၀မျဖဳန္ဘူး။ “ေက်ာက္စုိင္ေက်ာက္ ခဲမ်ားဟာ တယ္လဲတန္ခုိးစြမ္းအားႀကီးမားပါ ကလား၊ ငါလဲေက်ာက္စုိင္ေက်ာက္ခဲျဖစ္ခ်င္တယ္” ဆုေတာင္း လုိက္တဲ့အခါ ကမၻာေျမေပၚမွာတန္ခိုးစြမ္းအားအႀကီးမားဆုံးဆိုတဲ့ ဧရာမ ေက်ာက္တုံးႀကီးတစ္တုံးသျဖစ္သြား တယ္။

ဒါေပမယ့္ သူမားမားစြင့္စြင့္ႀကီးရပ္ေနဆီမွာပဲ ေအာက္ဘက္ဆီက တစ္ေထာက္ေထာက္အသံၾကားရတယ္။ ဟာ၊ ငါ့ကိုယ္ကေက်ာက္စုိင္ ေက်ာက္သားေတြကို တူတစ္လက္ ေဆာက္တစ္လက္နဲ႔ထြင္းထုဖဲ့ရြဲ႔ေနပါကလား၊ ငါ့ခႏၶာ ကိုယ္ႀကီး တျဖည္းျဖည္းပုံသ႑ာန္ေျပာင္းလာေန ပါလားလို႔ သူခံစားမိလိုက္တယ္။ ေအာက္ဘက္ငုံ႔ၾကည့္လိုက္ တဲ့အခါ သူ႔ေျခရင္းနားဆီမွာ လား လား၊ ေက်ာက္ဆစ္သမားတစ္ေယာက္ပါ ကလား။ ။
{မူရင္း။ ။ Benjamin Hoff ၏ The Stonecutter}
ေဖျမင့္ (ႏွလုံးသား အာဟာရစာအုပ္မွာ ကူးယူတင္ျပလိုက္ပါသည္)

အေတြးေလးထဲ ႀကိတ္ရူး

ေႀသာ္ ... ေတာင္ပိုင္းေဒသရယ္၊ မိုးရာသီေတြကုန္လြန္ေနပါၿပီ၊ ေဆာင္းတြင္းေရာက္လို႔လာၿပီမဟုတ္လား၊ ေအးစက္ေသာ (ေလေျပ)ေလးကို ခံယူခ်င္လွၿပီ။ ပူအိုက္ျခင္း၊ စုိစြတ္ျခင္းမ်ားက ဒီေဒသတခုလုံးက တို႔မ်ားကို (ငယ္ႏိုင္) တစ္ေယာက္လိုပဲ အႏုိင္ယူေနဆဲလား။ အခ်ိန္တန္ၿပီမို႔ ကိုယ့္အိမ္ျဖစ္တဲ့ မိုးစက္မ်ားနားခိုရာ (မိုးစက္အိမ္) ကိုျပန္ၾကပါေတာ့ကြယ္။ က်န္ရွိေနေသးတဲ့အခ်ိန္တိုတိုကာလမွာ တစ္မိုးလုံးထမင္းငတ္မ တတ္ျဖစ္ခဲ့ၾကရတဲ့ ျမန္မာေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားမ်ား (ေဆာင္းယြန္းလ)မွာ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ဖို႔လိုေနၿပီ။ အစိမ္းေရာင္ (အစိမ္းေရာင္ ေကာင္မေလး) ခ်ယ္ေသာေန႔ရက္ေတြနဲ႔အတူ၊ မိုးေကာင္းကင္ (မိုးထက္ျမင့္) ထက္မွာ ၾကယ္ကေလးမ်ား (လင္းလက္ၾကယ္စင္) လင္းလက္ကာ လမင္းႀကီး (ညခင္းရဲ႔လမင္း)ကထိန္ထိန္ သာလို႔ သာယာေနလို႔ရွိရင္ လူေတြအားလုံး အလုပ္နဲ႔လက္မျပတ္သလို၊ ထမင္းနဲ႔၀မ္းလည္း မလတ္ေစေတာ့ဘူးေပါ့ကြယ္။ ေလာကႀကီးကို ပန္းေရာင္ (ပန္းေရာင္ေကာင္မေလး) မျမင္ရတဲ့ ပင္ပန္းျခင္းႀကီးမားေသာ ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ားဟာ တေန႔ေန႔က်ရင္ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ ေျပာင္းလဲလာၿပီး ေအးခ်မ္းတည္ၿငိမ္စြာေနႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔ စိတ္ကူးေမွ်ာ္မွန္း (စိတ္ကူးယဥ္အိပ္မက္) ေတြရွိၾကမကပဲ ဆုမြန္ေကာင္းလည္း (မဆုမြန္) ေတာင္းလ်က္ပါပဲေလ။ သူတို႔ ကိုယ္တို႔မ်ားရဲ႔ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းျခင္းဟာ တေန႔ေန႔ေတာ့ (ျပည့္စုံ) လာလိမ့္လို႔ယုံၾကည္ပါ တယ္။