ေစတနာ့အေငြ႔

ေအးခ်မ္းတဲ့ေဆာင္းရာသီေလးဆီ ကုိယ္တို႔အားလုံးခရီးႏွင္ လာခဲ့ျပန္ၿပီတစ္ႏွစ္။ ေအးခ်မ္းတယ္ဆိုတဲ့အေအးဓါတ္ေလး ကို ခဏေလာက္ေတာ့ခံစားခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ ေႏြးေထြးတယ္ ဆိုတဲ့အေႏြးဓါတ္ေလးကိုလည္း ခဏတျဖဳတ္ခံစားခြင့္ရခဲ့ပါ တယ္။ စုိစြတ္ျခင္း ႏွင့္ ပူျပင္းျခင္းတို႔လည္း တခ်ိန္တည္းမွာ ကိုယ္နဲ႔အတူအၿမဲရွိခဲ့ပါတယ္။ 

ဒီရာသီမွာ အေအးဓါတ္ကိုေမွ်ာ္လင့္ၾကသူမ်ားရွိသလို၊ အေႏြး ဓါတ္ကိုလိုလားသူေတြလည္း ဒုနဲ႔ေဒးပါပဲ။ ကိုယ္တို႔အရပ္မွာ သိပ္မေအးေပမယ့္ ကိုယ္နဲ႔ေ၀းတဲ့အရပ္ေတြမွာ ေတြေတာ့ အလြန္အမင္းေအးစက္ေနတာသိရေတာ့ ကိုယ္ခ်င္းစာမိတယ္။ အေအးလြန္ျခင္းဒုကၡ၊ အပူလြန္ ျခင္းဒုကၡကလည္း လူသားေတြကို နည္းမ်ဳိးစုံနဲ႔ ႀကဳံေတြ႔ခံစားေစတာပဲ။

အေကာင္းဆုံးကေတာ့ ဒီရာသီမတုိင္ခင္ မိမိတို႔ႀကဳံဆုံရမယ့္ရာသီဥတုဒဏ္ေတြအတြက္ ႀကဳိတင္ျပင္ဆင္ထား ရမွာပါပဲ။ လုံေလာက္စြာရွိၾကသူမ်ားကလည္း မရွိသူေတြကိုေ၀မွ်ေပးျခင္းဟာ ဒါနကုသုိလ္တမ်ဳိးပါပဲ။ ႏွစ္သစ္ မွာ ေကာင္းတာေလးေတြလုပ္ျဖစ္သြားတာေပါ့။ အေႏြးထည္ေတြထက္ ေစတနာထုထည္ႀကီးက ပိုမိုေႏြးေထြး ေစပါတယ္။ 

 က်မအေနနဲ႔ေတာ့ ကေလးငယ္ေလးေတြအတြက္ ေဆာင္းရာသီမွာ အေႏြးထည္ေလးေတြ အလွဴခံေပးပါ တယ္။ ေစတနာရွင္ေတြကလည္း ၾကည္ျဖဴစြာပင္ အသစ္ျဖစ္ေစ၊ အေဟာင္းထဲကျဖစ္ေစ၊ ေ၀မွ်ေပးၾကပါတာ ပဲ။ ေပးကမ္းျခင္းမွာ သစ္သည္၊ ေဟာင္းသည္မရွိပါဘူး၊ အဓိကလိုအပ္မႈေလးေတြျဖည့္စြက္ဖုိ႔ပါပဲ။ ဟိုလူ႔ေပးမွ၊ ဒီလူ႔ေပးမွလည္းမဟုတ္ပါဘူး၊ ကုိယ့္မ်က္စိေအာက္က တကယ့္တကယ္လိုအပ္ေနသူမ်ားကို ေပးျဖစ္ဖုိ႔အေရး ႀကီးပါတယ္။ 

ဒီေလာက္ဆုိရင္ ကိုယ္ေရာသူပါ ေႏြးေထြးမႈ၊ ေက်နပ္မႈေလးေတြရရွိႏိုင္ပါၿပီ။       ။

အေရးႀကီးတာကို သိဖို႔လိုတယ္

                                                                                             မေန႔ကပဲအသိတစ္ေယာက္ရဲ႔တူေလး ေဆးရုံတင္ရတဲ့အေၾကာင္း ေျပာျပ သြားတယ္။ အူအတက္ေပါက္လို႔တဲ့ေလ ေဆးရုံတင္ရၿပီဆိုကတည္း က ကုန္က်စရိတ္ေတြက ႏုိင္တာထက္ပိုေတာ့မယ္။ ထုိင္းႏုိင္ငံမွာအလုပ္ လာလုပ္တဲ့ျမန္မာေရႊ႔ေျပာင္းအလုပ္သမားေတြအတြက္ တရား၀င္အလုပ္ သမားမွတ္ပုံတင္ခြင့္ေပးထားတယ္။ က်န္းမာေရးအာမခံကဒ္ျပားလည္း လုပ္ခြင့္ေပးထားတယ္။ က်န္းမာေရးအာမခံကဒ္က ၁ ႏွစ္စာလုံးအတြက္ကို ဘတ္ေငြ ၁၉၀၀ သာေပးရတာပါ။ အဲဒါကို အလုပ္သမားတခ်ဳိ႔က မေပးႏုိင္ဘူး၊ မလုပ္ႏုိင္ဘူး၊ က်န္းမာေနတာပဲ၊ ဘာညာဆိုၿပီး ေပါ့ေပါ့ဆဆေန တတ္ၾကတယ္။ မလုပ္ဘူးေပါ့ေလ။ တကယ့္တကယ္ က်န္းမာေရးထိခိုက္လာတဲ့အခါက်ေတာ့ ၁၉၀၀ ထက္ပို ကုန္က်တဲ့ အေျခအေနကို ေရာက္လာၾကတယ္။ 

အခုပဲၾကည့္ေလ အူအတက္ေပါက္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ ခြဲစိတ္တာေတြလုပ္ရၿပီ။ ကုန္က်စရိတ္ကေတာ့အနိမ့္ဆုံး ေသာင္းဂဏန္းပဲေပါ့။ ေဆးရုံေတြကလည္း ျမန္မာဆိုရင္ သိတဲ့အတုိင္းပဲ ပိုက္ဆံေပးႏုိင္မွ ဂရုစုိက္တာ။ ပိုဆိုး တာက ပိုက္ဆံမေပးႏုိင္ရင္ နာ့စ္မေတြရဲ႔ရုိင္းစုိင္းစြာေျပာဆိုျခင္းကိုခံရမယ္။ ၿခိမ္းေျခာက္ျခင္းလည္း ခံရမယ္။ က်န္းမာေရးမေကာင္းတဲ့ၾကား စိတ္ဒုကၡလည္းေရာက္ရတာေပါ့။ 

အေကာင္းဆုံးကေတာ့ က်န္းမာေရးအာမခံကဒ္ျပားမလုပ္ႏုိင္ရင္၊ မလုပ္ခ်င္ရင္၊ လုပ္ဖို႔အမွီရင္ေတာ့ ပုိက္ဆံ စုထားရမယ္။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ဘတ္ေငြ ၁၉၀၀ ဆိုတာ ဘယ္ေလာက္မွမမ်ားပါဘူး။ ၁ ႏွစ္စာအတြက္  တကယ္ကို တန္ဖုိးရွိပါတယ္။ က်န္းမာေရးေကာင္းလို႔ ဒီကဒ္ျပားကိုမသုံးျဖစ္ရင္လည္း ေဆးရုံအတြက္ ရံပုံေငြ အျဖစ္လွဴတဲ့သေဘာေပါ့။ ႏွစ္တုိင္းလုပ္ထားသင့္ပါတယ္။ က်န္းမာေရးျပႆနာက လူတုိင္းအတြက္အေရး ႀကီးဆုံးျဖစ္ပါတယ္။ 

ေပ်ာ္ရႊင္တတ္တဲ့ သဘာ၀ေလး

နံနက္ေစာေစာ ေက်ာင္းသားႀကဳိပို႔ကားႀကီး အိမ္ေရွ႔ေရာက္လာ တာနဲ႔ ကေလးေတြရဲ႔အသံေတြကို အခန္းထဲထိၾကားေနရတယ္။ ကေလးေတြရဲ႔အသံဟာ ငိုတာေရာ၊ ရယ္တာ ေရာ၊ ေအာ္ေနတာေရာ စုံလုိ႔ပါပဲ။ တခ်ဳိ႔ကေလးေလးေတြက်ေတာ့ မနက္အေစာႀကီးထၿပီး ေက်ာင္းလာရတာ မို႔ အိပ္ေရးမ၀တဲ့မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ သုန္မႈန္ၿပီးေရာက္လာတာမ်ဳိးလည္းရွိတယ္။ 

တခ်ဳိ႔ကေလးေတြကလည္း မိဘေတြအလုပ္ထဲမွာမို႔ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ လြယ္အိတ္ဆြဲၿပီးေက်ာင္းကားအမွီလာ ရတာေၾကာင့္ မ်က္ႏွာလည္းမသစ္ႏုိင္၊ ေရလည္းမခ်ဳိးႏုိင္၊ အ၀တ္စားလည္းမလဲႏုိင္ၾကဘူး။ 

ဒါေတာင္ သူတို႔ေလးေတြရဲ႔ဘ၀မွာ အခ်ိန္မေရြး၊ ေနရာမေရြးေပ်ာ္ရႊင္ေနႏုိင္ၾကတယ္ .... ေက်ာင္းေရာက္ရင္ ပို ေပ်ာ္ၾကတယ္ .... သူတို႔ေလးေတြရဲ႔ရယ္သံေတြကို ေန႔တုိင္းၾကားခြင့္ရခဲ့တယ္။ အထူးသျဖင့္ နံနက္ေစာေစာဆို ပိုမိုသာယာေနပါတယ္။ 

"အေမ .... ဒီဘက္မွာေလတုိက္ေနတယ္ .... ေအးလုိက္တာ .... အရမ္းေပ်ာ္တာပဲ ဟူး။ ေဟး အရမ္းေပ်ာ္တယ္ ....." ဆိုတဲ့ ကေလးမေလးတစ္ေယာက္ရဲ႔အသံျဖစ္တယ္။ နံနက္ေစာေစာေအးခ်မ္းျခင္းကို လူႀကီးေတြပဲခံစား တတ္ၾကတာမဟုတ္ပဲ ... ေလာကရဲ႔သဘာ၀တရားကို ရုိးသားစြာခံစားတတ္တဲ့ကေလးငယ္ေလးေတြလည္း ခံ စားတတ္ေနပါၿပီ။

ေႏြအလြန္ မိုးအကူး

သိပ္ပူျပင္းလြန္းတဲ့ေႏြရာသီတစ္ခုကို က်မတို႔ထုိင္းႏုိင္ငံအနယ္နယ္၊ အရပ္ရပ္အပါအ၀င္ ျမန္မာႏုိင္ငံတစ္ခုလုံးပါ အလူးအလိမ့္ခံစားခဲ့ၾကရပါတယ္။ ဆက္လက္ၿပီးေတာ့လည္း အပူဒဏ္ေၾကာင့္ေနာက္ဆက္တြဲျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ေရာဂါေ၀ဒနာေတြကိုလည္း ခံစားၾကရအုံးမွာပဲ။ အလြန္ပူျပင္းတဲ့အခ်ိန္မွာ ရုတ္တရက္မိုးရြာခ်လိုက္တာနဲ႔ က်မ တို႔အလြန္ေပ်ာ္သြားမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါကလည္းအေအးဓါတ္ကို ခဏေခတၱပဲေပးႏိုင္တာျဖစ္ၿပီး အပူရွပ္ၿပီး ေနမေကာင္းစားမေကာင္းမႈေတြျဖစ္ေပၚေစပါတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ မ်က္စိနာျခင္း၊ ႏွာေစးေခ်ာင္းဆိုးျခင္း၊ အေအးမိျခင္း၊ လည္ေခ်ာင္းနာျခင္း၊ ၀မ္းေလွ်ာ၀မ္ပ်က္ျခင္း စတဲ့ေရာဂါေ၀ဒနာေတြျဖစ္ေပၚလာႏုိင္တယ္။ ဒီကာ လမွာ အထူးသျဖင့္ ကေလးငယ္ေလးေတြကိုအထူးဂရုစုိက္ဖုိ႔လိုအပ္ပါတယ္။ လူႀကီးေတြကိုယ္တုိင္ကလည္း ဆင္ ဆင္ျခင္ျခင္ေနႏိုင္မွ ေ၀ဒနာမွ သက္သာရာရမွာပါ။

ဆူနာမိ ႀကဳိတင္ျပင္ဆင္ျခင္း

14.2.2010 ရက္ေန႔က ေဒသအတြင္းရွိ ထုိင္းလူထုအတြက္အေရးေပၚလူမႈကယ္ဆယ္ေရးအဖြဲ႔ရဲ႔ကိုယ္စားလွယ္ ၄ ဦးအပါအ၀င္ သသာ၀ပတ္၀န္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရးအဖြဲ႔ရဲ႔ကိုယ္စားလွယ္တစ္ဦးတို႔မွ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ထပ္ ျဖစ္မည့္ ဆူနာမိသဘာ၀ေဘးအႏၱာရာယ္အတြက္ ႀကဳိတင္ကာကြယ္ေရးဆိုင္ရာေဆြးေႏြးပြဲ တစ္ရပ္ျပဳလုပ္ခဲ့ပါ တယ္။ 

အဓိကေဆြးေႏြးၾကတာကေတာ့ ပင္လယ္ကမ္းေျခေဒသအတြင္းမွာေနထုိင္လုပ္ကိုင္လ်က္ရွိၾကတဲ့ ထုိင္းလူထု နဲ႔ ျမန္မာေရႊ႔ေျပာင္းအလုပ္သမားမ်ားအတြက္ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ထပ္ျဖစ္မယ့္ဆူနာမိငလ်င္လႈိင္းဒဏ္မွ လြတ္ ေျမာက္ေအာင္ ထုိင္းျမန္မာအတူတကြပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ဖို႔ျဖစ္ပါတယ္။ 

တဆက္တည္းမွာပဲ ဆူနာမိလႈိင္းဟာ ပင္လယ္ကမ္းေျခရႊံ႔ေျမေဒသမွာေပါက္ေနတဲ့သစ္ပင္မ်ားကို မတြန္းလွန္ ႏိုင္ဘူးဆိုတာသက္ေသရွိခဲ့ဖူးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သစ္ပင္စုိက္ပ်ဳိးေရးစီမံကိန္းကို အခုကတည္း ပင္လယ္ကမ္း ေျခတစ္ေလွ်ာက္မွာ စတင္စိုက္ပ်ဳိးၾကဖို႔ ေဒသခံလူထုကိုအသိေပးႏႈိးေဆာ္လိုက္ပါတယ္၊ အခုလိုမ်ဳိးသစ္ပင္ ေတြကို စိုက္ပ်ဳိးရျခင္းမွာလည္း ကမၻာႀကီးပူေႏြးျခင္းဒဏ္ကို ကာကြယ္ႏိုင္တာျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္တႀကိမ္ဆူနာမိထပ္ျဖစ္မယ္ဆိုတဲ့သတင္းဟာ ထုိင္းႏုိင္ငံမုိးေလ၀သဌာန ႏွင့္ သိပၸံပညာရွင္မ်ား၏ ႀကဳိ တင္ေလ့လာေတြ႔ရွိခ်က္အရ မွန္ကန္တဲ့သတင္းထြက္ေပၚလာခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပင္လယ္ကမ္းေျခေဒသမွာ ေနထုိင္ၾကတဲ့ လူထုတရပ္လုံးကို ႀကဳိတင္သတိေပးၿပီး လူထုဘက္ကလည္းႀကဳိတင္ျပင္ဆင္မႈေတြျပဳလုပ္ထား ႏုိင္ေအာင္ျဖစ္ပါတယ္။၂၀၁၀ ႏွစ္အလယ္ပိုင္းမွာ အိႏၵိယပင္လယ္ ဘယ္အပိုင္းမွာေရေအာက္ငလ်င္လႈပ္မလဲ ဆိုတာေတာ့အေသခ်ာမသိပါ။ 

လူထုအေနနဲ႔ႀကဳိတင္ျပင္ဆင္ရန္

၁။ မိမိတို႔ မိသားစု၀င္မ်ားႏွင့္ ဆုံမွတ္တခုသတ္မွတ္ထားၾကရန္

၂။ အေရးႀကီးတဲ့ မိမိတို႔ရဲ႔စာရြက္စာတမ္းမ်ားကို ေက်ာပုိးအိတ္ထဲအဆင္သင့္လုပ္ထားရန္

၃။ ဓါတ္မီး၊ ေသာက္ေရ၊ ေဆး၀ါး ႏွင့္ လိုအပ္တဲ့ပစၥည္းမ်ားအဆင္သင့္ျပင္ဆင္ထားရန္

၄။ လြတ္ေျမာက္ရာအရပ္ (သို႔) သတ္မွတ္ထားတဲ့ဆုံမွတ္တခုကိုသိရွိထားရန္

၅။ ေဒသအတြင္းမွ ေရဒီယို၊ တီဗြီသတင္းမ်ားကို အစဥ္မျပတ္ေလ့လာရန္

၆။ မိမိတို႔ပတ္၀န္းက်င္အတြင္းရွိ လူထုႏွင့္အတူ အၿမဲႏိုးႏုိးၾကားၾကားျဖစ္ေနရန္

၇။ သဘာ၀အေနအထားႏွင့္ တရိစၧာန္မ်ားရဲ႔အျပဳအမူေျပာင္းလဲျခင္းမ်ားကို ဂရုစုိက္ရန္

ဆူနာမိျဖစ္တဲ့အခါမွာ မိမိအေနနဲ႔လြတ္ေျမာက္ရာအရပ္ကိုအရင္ဆုံးလြတ္ေအာင္ေျပးပါ၊ အကယ္၍ အျခားလူမ်ားကိုကယ္ဆယ္ကူညီခ်င္ပါက ေဒသခံကယ္ဆယ္ေရးအဖြဲ႔မွ၀န္ထမ္းမ်ားနဲ႔ေပါင္းပူးကာ ကူညီႏုိင္ပါတယ္။

က်မေရးသားတင္ျပလုိက္ေသာအေၾကာင္းအရာသည္ က်မ၏ကိုယ္ပိုင္ဖန္တီးျခင္းမဟုတ္ပါ၊ ကိုယ္တုိင္အေန နဲ႔ အထက္ပါေဆြးေႏြးပြဲကိုတက္ေရာက္၍ ေလ့လာခဲ့ၿပီးမွအခုလို သတင္းဖလွယ္လုိက္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

ေပ်ာက္ေနတာၾကာၿပီ

 ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ကုန္ပိုင္းကတည္းက က်မတစ္ေယာက္ေပ်ာက္ေနတယ္လို႔ လူအေတာ္မ်ားမ်ားက ထင္ပါလိမ့္မယ္၊ သိပ္မွန္တာေပါ့  .... ေပ်ာက္ေနတာ နဲနဲေလးေပ်ာက္တာမဟုတ္ဘူး၊ တိတ္ဆိတ္စြာကိုေပ်ာက္ေနတာ။ ဘယ္ တတ္ႏုိင္မလဲ မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ကိစၥေတြေပၚေပါက္လာခဲ့တာကိုး  ...။ ေလာကမွာ ေမွ်ာ္လင့္တာေတြျဖစ္လာဖို႔ဆို တာ ရာခုိင္ႏႈန္းမျပည့္ပါဘူး။ အခုလည္း သိပ္ရင္းႏွီးၾကတဲ့သူငယ္ခ်င္းသူငယ္ခ်င္းႏွင့္ မိတ္ေဆြႏွစ္ေယာက္ဆုံး သြားၿပီ။ အျဖစ္အပ်က္ေတြက ဆက္တိုက္ႀကီးဆိုေတာ့ စိတ္အေတာ္ထိခိုက္မိခဲ့တယ္။ ဘာမွမလုပ္ႏုိင္၊ မကိုင္ ႏုိင္ျဖစ္သြားတယ္။ က်န္ရစ္သူမိသားစုကို သိပ္သနားကိုယ္ခ်င္းစာမိတယ္။

အင္းေလ  ... သူ႔အခ်ိန္တန္ၿပီလို႔ပဲ သတ္မွတ္လိုက္ပါတယ္။ ကိုယ္လည္းအခ်ိန္တန္ရင္ သြားရမွာပဲမဟုတ္လား ဆိုၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေရာ၊ မိသားစုကိုပါ ႏွစ္သိမ့္မိခဲ့တယ္။

ဒါနဲ႔ ႏွစ္သစ္ကူးနားရက္ေတြမွာ မိဘေမာင္ႏွမေတြဆီကို သြားလည္ခဲ့တယ္။ ကိုယ္ေနတဲ့ေနရာနဲ႔ မိဘေတြေန တဲ့ေနရာဟာ အလြန္ေ၀းပါတယ္၊ ကား ၂ ရက္နီးပါးစီးရတယ္ဆိုပါေတာ့။ မိဘေတြဆီကိုေရာက္ေတာ့ စိတ္ ေျပလက္ေပ်ာက္ျဖစ္ေအာင္ေနလိုက္တယ္။ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ေနၿပီး ျပန္လာတယ္။ အလုပ္ခြင္ထဲျပန္ေရာက္ ေတာ့ လုပ္စရာေတြအမ်ားႀကီးတန္းစီၿပီးေစာင့္ေနတာေတြ႔ရတယ္။

အဲ ... အခုအားလပ္ခ်ိန္ေလးရတုန္း စာေလးငါးလုံးေကာက္ေရးျဖစ္တာပဲေပါ့။ အေၾကာင္းကေတာ့ ဒါပဲေလ။

အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ကမၻာ႔အမ်ဳိးသမီးမ်ားအၾကမ္းဖက္မႈ ပေပ်ာက္ေရးေန႔

ႏုိ၀င္ဘာလ ၂၅ ရက္ေန႔က အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ကမၻာ့အမ်ဳိးသမီးမ်ားအၾကမ္းဖက္မႈ ပေပ်ာက္ေရးေန႔ အခမ္း အနားကို က်မတို႔ေဒသမွာ က်င္းပတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ က်မလည္းသြားေရာက္ပါ၀င္ခဲ့ပါတယ္။ အခုလိုမ်ဳိး က်မ တို႔ေဒသမွာ အမ်ဳိးသမီးမ်ားနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး၊ အခြင့္အေရးအေၾကာင္း၊ အၾကမ္းဖက္မႈပေပ်ာက္ေရး အေၾကာင္း စတာေတြကို အဖြဲ႔အစည္းအသီးသီးမွ အေျခခံလူထုမ်ားျဖစ္ၾကတဲ့ ေရႊ႔ေျပာင္းအလုပ္သမားမ်ားကို ပညာေပး ႏုိင္ျခင္းဟာ ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ားရဲ႔ပတ္၀န္းက်င္မွာ အသိပညာအလြန္ပ်ံ႔ပြားေစၿပီး စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာေျပာင္း လဲလာျခင္း၊ ကိုယ္ပိုင္းဆိုင္ရာအမူအက်င့္မ်ားေျပာင္းလဲလာျခင္းကို က်မတို႔ေတြ႔ၾကရမည္ျဖစ္တယ္။

ကိုယ္နဲ႔မတူ အသြင္တမူျခားသူ

လူတစ္ေယာက္ကို သူ႔ရဲ႔ျပင္ပရုပ္လကၡဏာတခုတည္းကိုၾကည့္ၿပီး ဒီလူရဲ႔အက်င့္စရုိက္ကို မွတ္ခ်က္ခ်လို႔မရဘူး၊ ၿပီးေတာ့ သူတပါးနဲ႔လည္း ႏႈိင္းယွဥ္လို႔မရဘူး။ လူတိုင္းဟာအသြင္တူခ်င္မွတူမွာပါ။ အက်င့္စရုိက္ခ်င္းလည္းတူ ခ်င္မွတူမွာပါ။ အဲဒီလိုမတူကြဲျပားတဲ့ လူေတြကို ဟုိလူနဲ႔ႏႈိင္း၊ ဒီလူနဲ႔ႏႈိင္းလုပ္လို႔မရပါဘူး။ လူတိုင္းမွာကြဲျပားျခား နားခ်က္ ေတြမေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ မ်ားျပားစြာရွိၾကပါတယ္။

တခ်ဳိ႔ကေမြးကတည္းကပါလာတဲ့အက်င့္စရိုက္၊ ဒါမွမဟုတ္ ထုိလူႀကီးလာရတဲ့ပတ္၀န္က်င့္၊ မိဘေဆြမ်ဳိးတို႔ရဲ႔ အသုိင္း အ၀ုိင္းေၾကာင့္ ၾကမ္းတမ္းတဲ့စရုိက္ပါလာသလို၊ သိမ့္ေမြ႔တဲ့စရုိက္လည္းပါလာႏိုင္ၾကပါတယ္။ အဲဒီလိုမတူ တဲ့စရုိက္ရွိသူတို႔ ႏႈိင္းရင္ ဘယ္သူမွႀကဳိက္မွာမဟုတ္ဘူး။ ေနာက္တခုကေတာ့ တူေအာင္လည္း လိုက္တုၾကမွာ မဟုတ္ဘူး။

အဲဒီထဲမွာ က်မလည္းပါေနတယ္၊ ပါေနတယ္ဆိုတာကေတာ့ က်မဟာ ၾကမ္းတမ္းတဲ့စရုိက္ပုိင္ရွင္မဟုတ္ဘူးဆို တာ ေသခ်ာေနပါတယ္။ က်မရဲ႔အသြင္ဘယ္သူနဲ႔မွမတူႏုိင္ဘူး။ ထုိ႔အျပင္ သူတပါးနဲ႔တူတဲ့စရုိက္မ်ဳိးကိုလည္း က်မ လိုက္ၿပီးအတုယူမွာမဟုတ္ဘူး။ က်မမွာေမြးရာပါ (ဒါမွမဟုတ္) က်မႀကီးျပင္းလာတဲ့ပတ္၀န္က်င္အသုိင္းအ၀ိုင္း ကေပးလုိက္တဲ့ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔တဲ့အက်င့္စရုိက္ပါလာၿပီးသားပါ။

က်မကို သူမ်ားနဲ႔ႏႈိင္းတဲ့လူကို က်မသနားေနမိတယ္။ “နင့္လို႔မ်ဳိးဆို ထမင္းပါငတ္မယ္”တဲ့၊ က်မထမင္းငတ္ရ ေအာင္က အလုပ္မလုပ္တဲ့လူတစ္ေယာက္လည္းမဟုတ္၊ အိမ္တကာမွာလိုက္ေတာင္းစားေနတဲ့လူတစ္ေယာက္ လည္းမဟုတ္၊ ဒါဆို ဘာလို႔ထမင္းငတ္ရမွာလဲ။ ေအးတိေအးစက္ေနတတ္တာကို အားမလိုအားမရျဖစ္မိၾကတယ္ ထင္ပါရဲ႔။

ေသခ်ာတာကေတာ့ က်မအေနနဲ႔ ၾကမ္းတမ္းတဲ႔အက်င့္မရွိဘူး၊ စရုိက္လည္းမရဘူး၊ လုိက္လည္းမတုႏုိင္ဘူး၊ ဘာ ျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ အခုလိုရွိၿပီးသားကိုယ့္ကိုယ္က်င့္တရားနဲ႔ကိုယ့္စရုိက္ဟာ ကိုယ့္လုံေလာက္ေနပါၿပီ။ သိမ္ေမြ႔ တဲ့လူတေယာက္အေနနဲ႔ ေလာကႀကီးထဲမွာ သင့္တင့္တဲ့ဘ၀နဲ႔ေနထုိင္မႈတို႔ကိုပိုင္ဆုိင္ထားၿပီးသားမို႔၊ လူေတြမုန္း လည္းခံႏုိင္တယ္၊ ခ်စ္လည္းခံႏိုင္တယ္။

သိမ္ေမြ႔တဲ့စရုိက္ပုိင္ရွင္ဟာ ၾကမ္းတမ္းသူမ်ားနဲ႔ ဘယ္လိုမွေပါင္းသင္းလို႔မရပါဘူး။ အလုပ္ကိစၥေၾကာင့္ျဖစ္ေစ၊ သာေရးနာေရးကိစၥေၾကာင့္ျဖစ္ေစ၊ ဆက္ဆံရမယ္ဆိုပါက ထိုသူတို႔မွာ ခဏေခတၱသာ ဆက္ဆံေပါင္းသင္းၾကမွာ ပါ။ သူနဲ႔ကိုယ္နဲ႔အသြင္မတူေတာ့ ဘယ္လုိမွလမ္းတစ္ေၾကာင္းတည္းကို လက္တြဲၿပီးအတူေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။

ၾကမ္းတမ္းတဲ့စရုိက္ပိုင္ရွင္ကလည္း ထိုနည္းတူစြာပါပဲ။ ေအးေဆးေနသူတို႔ အားမလိုအားမရျဖစ္ေနမွာပဲ။ “နင့္လို ေအးတိေအးစက္နဲ႔ေတာ့ ထမင္းငတ္လိမ့္မယ္”လို႔ေျပာမွာပဲ။ ေနရာတခါမွာ လွ်ာၾကမ္းအာၾကမ္းနဲ႔ေျပာတတ္ဆို တတ္သူဟာ ဘယ္လိုမွသိမ္ေမြ႔တဲ့နည္းနဲ႔ ေျပာဆိုတတ္မွာမဟုတ္ဘူး။ သူလည္းသူ႔အက်င့္၊ သူ႔စရုိက္နဲ႔ ေန႔ဓဒူ၀ က်င့္ႀကံေနထုိင္ အသက္ရွင္ေနတာပဲ။

ႀကဳိးစားလ်က္

မူႀကဳိကေလးမ်ား

သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရ
က်မေပ်ာက္ေနခဲ့တာၾကေနၿပီ။ အလုပ္ေတြနဲနဲမ်ားေနလို႔ ပါ၊ အဓိကကေတာ့ ရုံးေအာက္ထပ္က မူႀကဳိကေလးမ်ားနဲ႔ ျမဴးေနရင္း ပို႔စ္အသစ္ေလးမ်ားတင္ဖို႔ မအားမလပ္ျဖစ္ခဲ့ရ တယ္။

ဓါတ္ပုံေလးကိုၾကည့္လိုက္ပါ၊ ကေလးငယ္ေလးေတြ ေန႔ လည္စာမစားမီ အလွဴရွင္မ်ားအတြက္ ဆုေတာင္းေမတၱာ ပို႔ေနၾကတာေလ။ ဘယ္ေလာက္ခ်စ္စရာေကာင္းလဲ၊ ဒီကေလးေလးေတြဟာ အသက္ ၂ ႏွစ္ေက်ာ္နဲ႔ ၄ ႏွစ္ေက်ာ္ ေတြျဖစ္တယ္၊ ျမန္မာျပည္အနယ္နယ္အရပ္ရပ္က တုိင္းရင္းသားမ်ားျဖစ္ၾကတဲ့ ထား၀ယ္၊ မြန္၊ ၿမိတ္၊ ျမန္မာ၊ ၿပီး ေတာ့ ကုလား ကေလးမ်ားျဖစ္ၾကတယ္။

လူမ်ဳိးစုျခင္းမတူၾကေပမယ့္လည္း ကေလးဆိုတဲ့သဘာ၀အတုိင္း (ကေလးဟာကေလးပဲ)၊ အတူေန၊ အတူစား၊ အတူကစား၊ အတူအိပ္၊ အတူသြား၊ အတူလာ၊ အတူတူပင္ ပညာသင္ေနၾကတယ္။ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ဆိုးတဲ့ ေနရာမွာလည္း ကေလးသဘာ၀အတုိင္း ဆိုးျခင္းပင္တူေနၾကတယ္။

သူတို႔ေလးေတြရဲ႔မိဘေတြကေတာ့ ပန္းရံ (ေဆာက္လုပ္ေရး)သမား၊ ရာဘာၿခံသမား၊ တံငါသည္မ်ားျဖစ္ၾကတယ္၊ မိဘေတြ ေန႔ဘက္အလုပ္သြားရင္ ကေလးေတြကို မူႀကဳိမွာလာအပ္ထားၾကတယ္၊ ညေနပိုင္း ကေလးေတြအိမ္တဲ့ အခ်ိန္ဆိုရင္ မိဘေတြကလည္း အိမ္ျပန္ခါနီးတဲ့အခ်ိန္ေတြျဖစ္ေနပါၿပီ၊

ကေလးေလးေတြဟာ သနားေတြသိပ္ေကာင္းပါတယ္။ မနက္အေစာႀကီးကတည္းက အိပ္ထၿပီး ေက်ာင္းသား အႀကဳိပို႔ကားနဲ႔ ေက်ာင္းလိုက္လာရတယ္၊ ေက်ာင္းနဲ႔အိမ္ကလည္းအေ၀းႀကီးပဲ၊ မိဘေတြကလည္း အလုပ္ဆင္းရ မွာမို႔ ေက်ာင္းလိုက္မပို႔ႏုိင္ၾကဘူး၊

တခ်ဳိ႕ကေလးေတြဆိုရင္ မ်က္ႏွာေတာင္မသစ္ရေသးပဲနဲ႔ ေက်ာင္းကားအမွီလိုက္လာတာလည္းရွိတယ္၊ တခ်ဳိ႕ ကေလးေတြကလည္း မိဘနဲ႔မခြဲႏိုင္လို႔ တလမ္းလုံးငိုယုိလာတာလည္းရွိတယ္၊ စုံေနေတာ့တာပဲ။

ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းေရာက္ရင္ေတာ့ သူတို႔ေတြဟာ အလုိလိုေပ်ာ္သြားၾကတယ္၊ ကေလးအရြယ္တူေတြခ်ည္းပဲမို႔ လို႔ ေပ်ာ္မွာေပါ့။ ၿပီးေတာ့ ကေလးဆိုတာ ဘာအပူပင္ေသာကမွ ရွိတာမဟုတ္ဘူးေလ၊

Photo effect

သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရ ဓါတ္ပုံစတိုင္လွလွေလးေတြျပဳလုပ္ခ်င္ရင္ ေအာက္ကလင့္ခ္ေလးကိုကလိလိုက္ပါကြယ္။
ဒီေနရာမွာ
ဒီေနရာမွာ
ဒီေနရာမွာ

လက္မွတ္ေလးေတြလုပ္ခ်င္ရင္

မဂၤလာပါ သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရ ့ ့ ့
ဘာမွေတာ့မဟုတ္ပါဘူး၊ လင့္ခ္ေလးတစ္ခု ေ၀ငွေပးခ်င္လို႔ပါ။ အဲဒါကေတာ့ ပို႔စ္ေလးေတြရဲ႕စာမ်က္ႏွာအေအာက္ ဆုံးကိုၾကည့္လိုက္ ဘေလာ့ဂ္ပိုင္ရွင္ရဲ႕ လက္မွတ္ေလးေတြ႔ရပါမယ္။ အဲဒါေလးကို တစ္ခ်ိန္တုန္းက ကိုယ္ကိုတိုင္က လည္း လိုခ်င္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္လိုလုပ္ရမွန္းမသိလို႔ အေတာ္ေလးေလ့လာခဲ့ရတယ္။ အခုေတာ့ သိၿပီ။ ဒါ ေၾကာင့္ တခ်ဳိ႕မသိေသးတဲ့သူငယ္ခ်င္းမ်ားအတြက္ အလြယ္ရယူႏိုင္ေအာင္ လင့္ခ္ေပးထားတာပါ။
ဒီေနရာမွာ