ဘာမွအဆင္မေျပဘူး

မိုးေတြရြာေနတာ ရက္သတၱပတ္ ၃ ပတ္ေလာက္ရွိေနၿပီ၊ ဘယ္ကိုမွလည္း သြားလို႔လာလို႔မရဘူးေလ၊ ဒါေၾကာင့္ အိမ္မွာပဲေနၿပီး ဟုိလုပ္ေယာင္ေယာင္၊ ဒီလုပ္ေယာင္ေယာင္နဲ႔ အခ်ိန္ေတြကုန္ဆုံးေစခဲ့ တယ္ ။

စာဖတ္လည္း အၾကာႀကီးမဖတ္ႏုိင္၊ စာေရးလည္းအၾကာႀကီးမေရးႏုိင္၊ ဟုိလည္းအၾကာႀကီးမလုပ္ႏုိင္၊ ဒီဟာ လည္း အၾကာႀကီးမလုပ္ႏုိင္ေတာ့ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ။ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕မွာထုိင္ ဟုိကလစ္၊ ဒီကလစ္လုပ္ျပန္ေရာ ေပါ့၊၊ ဒါေပမယ့္ တေနကုန္ေအာင္လည္း မထုိင္ႏုိင္ဘူး၊ မိုးေအးေအးနဲ႔ ေကြးအိပ္မယ္ႀကံေတာ့လည္း အဆင္မေျပ ဘူး။ “ငါလုပ္စရာ တခုခုရွိေနေသးတယ္” လုိ႔ပဲထင္ထင္ေနမိတယ္။

ဘာလုပ္စားရင္ေကာင္းမလဲလို႔ ေတြးလုိက္ျပန္ေတာ့လည္း ေအးလို႔ ဘာမွမလုပ္စားခ်င္၊ ထမင္းေတာင္မွ မျဖစ္မ ေနစားရမွာမို႔ပါ။ အစပ္၊ အခ်ဥ္၊ အခ်ဳိ၊ အခါးလည္းမစားခ်င္ဘူး။

တစ္ခုတည္းေသာ အတတ္ပညာျဖစ္တဲ့ “သိုးေမြးထိုး” ျပန္ေတာ့လည္း မ်က္လုံးကမေကာင္း၊ မ်က္မွန္ႀကီးနဲ႔ဆိုမို႔ လို႔ အၾကာႀကီးမထုိးႏုိင္ျပန္။

အ၀တ္ေလွ်ာ္ဖို႔လည္း မိုးကမစဲ၊ မီးပူတုိက္ဖို႔ကလည္း အပ်င္းထူေနေတာ့ ၿပီးေရာေပါ့။ လုပ္စရာဘာမွမရွိေတာ့ဘူး ေလ။ ရုပ္ရွင္လည္း မႀကဳိက္တတ္၊ သီခ်င္းလည္း သိပ္၀ါသနာမပါ၊

ေနာက္ဆုံးေတာ့ ဒီစာေလးေတြကိုပဲ တစိမ့္စိမ့္ေတြးၿပီး ေရးျဖစ္ေတာ့တယ္။ ဟဲဟဲ ့ ့ ့ ကိုယ့္ဇာတ္ေတာ္ကိုယ္ ခင္းျပလုိက္တဲ့သေဘာပါပဲကြယ္။