မူႀကဳိကေလးမ်ား

သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရ
က်မေပ်ာက္ေနခဲ့တာၾကေနၿပီ။ အလုပ္ေတြနဲနဲမ်ားေနလို႔ ပါ၊ အဓိကကေတာ့ ရုံးေအာက္ထပ္က မူႀကဳိကေလးမ်ားနဲ႔ ျမဴးေနရင္း ပို႔စ္အသစ္ေလးမ်ားတင္ဖို႔ မအားမလပ္ျဖစ္ခဲ့ရ တယ္။

ဓါတ္ပုံေလးကိုၾကည့္လိုက္ပါ၊ ကေလးငယ္ေလးေတြ ေန႔ လည္စာမစားမီ အလွဴရွင္မ်ားအတြက္ ဆုေတာင္းေမတၱာ ပို႔ေနၾကတာေလ။ ဘယ္ေလာက္ခ်စ္စရာေကာင္းလဲ၊ ဒီကေလးေလးေတြဟာ အသက္ ၂ ႏွစ္ေက်ာ္နဲ႔ ၄ ႏွစ္ေက်ာ္ ေတြျဖစ္တယ္၊ ျမန္မာျပည္အနယ္နယ္အရပ္ရပ္က တုိင္းရင္းသားမ်ားျဖစ္ၾကတဲ့ ထား၀ယ္၊ မြန္၊ ၿမိတ္၊ ျမန္မာ၊ ၿပီး ေတာ့ ကုလား ကေလးမ်ားျဖစ္ၾကတယ္။

လူမ်ဳိးစုျခင္းမတူၾကေပမယ့္လည္း ကေလးဆိုတဲ့သဘာ၀အတုိင္း (ကေလးဟာကေလးပဲ)၊ အတူေန၊ အတူစား၊ အတူကစား၊ အတူအိပ္၊ အတူသြား၊ အတူလာ၊ အတူတူပင္ ပညာသင္ေနၾကတယ္။ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ဆိုးတဲ့ ေနရာမွာလည္း ကေလးသဘာ၀အတုိင္း ဆိုးျခင္းပင္တူေနၾကတယ္။

သူတို႔ေလးေတြရဲ႔မိဘေတြကေတာ့ ပန္းရံ (ေဆာက္လုပ္ေရး)သမား၊ ရာဘာၿခံသမား၊ တံငါသည္မ်ားျဖစ္ၾကတယ္၊ မိဘေတြ ေန႔ဘက္အလုပ္သြားရင္ ကေလးေတြကို မူႀကဳိမွာလာအပ္ထားၾကတယ္၊ ညေနပိုင္း ကေလးေတြအိမ္တဲ့ အခ်ိန္ဆိုရင္ မိဘေတြကလည္း အိမ္ျပန္ခါနီးတဲ့အခ်ိန္ေတြျဖစ္ေနပါၿပီ၊

ကေလးေလးေတြဟာ သနားေတြသိပ္ေကာင္းပါတယ္။ မနက္အေစာႀကီးကတည္းက အိပ္ထၿပီး ေက်ာင္းသား အႀကဳိပို႔ကားနဲ႔ ေက်ာင္းလိုက္လာရတယ္၊ ေက်ာင္းနဲ႔အိမ္ကလည္းအေ၀းႀကီးပဲ၊ မိဘေတြကလည္း အလုပ္ဆင္းရ မွာမို႔ ေက်ာင္းလိုက္မပို႔ႏုိင္ၾကဘူး၊

တခ်ဳိ႕ကေလးေတြဆိုရင္ မ်က္ႏွာေတာင္မသစ္ရေသးပဲနဲ႔ ေက်ာင္းကားအမွီလိုက္လာတာလည္းရွိတယ္၊ တခ်ဳိ႕ ကေလးေတြကလည္း မိဘနဲ႔မခြဲႏိုင္လို႔ တလမ္းလုံးငိုယုိလာတာလည္းရွိတယ္၊ စုံေနေတာ့တာပဲ။

ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းေရာက္ရင္ေတာ့ သူတို႔ေတြဟာ အလုိလိုေပ်ာ္သြားၾကတယ္၊ ကေလးအရြယ္တူေတြခ်ည္းပဲမို႔ လို႔ ေပ်ာ္မွာေပါ့။ ၿပီးေတာ့ ကေလးဆိုတာ ဘာအပူပင္ေသာကမွ ရွိတာမဟုတ္ဘူးေလ၊