ပင္လယ္ႀကီး

ေနသာတဲ့ေန႔ေတြဆို ညေနတိုင္းလိုလို ကမ္းေျခဘက္ကို သြားေလ့ရွိတယ္။ အိမ္နဲ႔လည္းသိပ္မေ၀းဘူး၊ ရွင္းရွင္းေျပာ ရ ရင္ ပင္လယ္ျပင္ရဲ႔အေရွ႔မွာ က်မတို႔ေနတဲ့တိုက္တန္း လ်ားေတြတည္ရွိေနတယ္။

တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ပင္လယ္ကိုသိပ္ႀကဳိက္တာမဟုတ္ ဘူးေလ၊ ပင္လယ္ျပင္ႀကီးကိုေတြ႔တိုင္း စိတ္ထဲထိတ္လန္႔ ေနမိတယ္။ သူဟာ အျပစ္မရွိသလိုေနတတ္ေပမယ့္ အဆ မတန္ လူသားမ်ားရဲ႔အသက္ေသြးတို႔ကို၀ါးမ်ဳိသြားခဲ့ဖူးတာ ကုိ က်မစိတ္ထဲစြဲေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ သူ႔ေရွ႔ကိုေရာက္တိုင္း သူ႔ရဲ႔အျပစ္ေတြကို ျပန္လည္သတိရေနတတ္တယ္။


တခါတေလေတာ့လည္း ညေနဆည္းဆာနဲ႔အတူ သူဟာအလြန္ၾကည္လင္ေတာက္ပၿပီး ဆိတ္ၿငိမ္ျခင္းမ်ားကိုပါ ေပးႏိုင္ရွိတယ္။ သူတပါးတို႔ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္၊ စိတ္၏ထြက္ေပါက္မ်ားကို သူ႔ဘက္ကေပးႏုိင္စြမ္းရွိေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေနသာတဲ့ညေနဘက္ေတြဆို သူ႔ဆီကိုေရာက္သြားေလ့ရွိတာ။


ေအးေဆးၿငိမ္သက္တဲ့ဆည္းဆာခ်ိန္ေလးမွာ ေတာင္ေတြးေျမာက္ေတြး၊ အေၾကာင္းအရာမ်ဳိးစုံကိုေျပာၾကရင္း ပင္ လယ္ျပင္ႀကီးနဲ႔အတူ ေမွာင္မိုက္ျခင္းကိုရင္ဆိုင္ခဲ့ၾကတယ္။ ထို႔ေနာက္ အားလုံးကိုႏႈတ္ဆက္ကာ ေက်ာခိုင္းခဲ့တာ ေပါ့။