လြန္ေလၿပီးေသာအခါ

အားလုံးကို ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ျဖစ္ေနေသာ္လည္း တခါတခါျပန္ၿပီး သတိတရေတာ့ရွိေသးတယ္။ အခ်ိန္ ကာလမွာ ၁၀ ႏွစ္ေတာင္ၾကာျမင့္ခဲ့ၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း မိမိကိုယ္ကို ဟုိး ... အရင္တုန္းက ကေလးတစ္ေယာက္လို ခံစားေနမိေသးတယ္။ အစြဲလန္းဆုံးဘ၀ကေတာ့ ေက်ာင္းသူဘ၀ပါပဲ၊ အေပ်ာ္ဆုံးျဖစ္ၿပီး အရုိးသားဆုံးဘ၀လည္း ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဒီတစ္သက္ ဘယ္ေတာ့မွျပန္မရႏုိင္ေတာ့တဲ့ ဘ၀လည္းျဖစ္တယ္။ 

အဲဒီတုန္းက ဒီအခ်ိန္ဆိုရင္ ကိုယ္တို႔ေနာက္ဆုံးအတန္းတင္စာေမးပြဲေျဖဆိုေနၾကၿပီေပါ့။ ေႏြရာသီေက်ာင္း ပိတ္ရက္ကိုလည္း ေရာက္ေတာ့မယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔လည္း ခြဲခြာရေတာ့မယ္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ေတြမွာလည္း အလုပ္လုပ္ရေတာ့မယ္။ မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ဘ၀ေတြကိုလည္း ေရွ႔ဆက္ႀကံဳရေတာ့မယ္ဆိုတာ မသိခဲ့ဘူး။ ဒီထက္ မသိတဲ့အေၾကာင္းတစ္ခုကား ေက်ာင္းထြက္ရေတာ့မယ္ဆိုတာ တကယ္မေမွ်ာ္လင့္၊ မရည္ရြယ္ဆုံးအေၾကာင္းတစ္ခု ပါပဲ။ 


ေက်ာင္းပိတ္ၿပီး ၃ ရက္အၾကာမွာ အိမ္နဲ႔ရြာ၊ မိဘနဲ႔ေမာင္မႏွေတြကို ခြဲခြာရေတာ့တာပဲ။ ခဏတျဖဳတ္ပါပဲေလ လို႔ေတြးၿပီး ရြာကထြက္လာခဲ့ေပမယ့္ ႏွစ္ေတြက အခုဆိုရင္ ၁၀ ႏွစ္ေတာင္ၾကာျမင့္ခဲ့ပါၿပီ။ အတိတ္ကို သတိရတဲ့စိတ္ေတြက ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ်ရွင္သန္ေနေပမယ့္ ရြာကိုျပန္သြားဖို႔ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ ေသဆုံးခဲ့ပါၿပီ။ ဘယ္ေတာ့မွ မျပန္ေတာ့ဘူးလို႔လည္း ဆုံးျဖတ္ထားလိုက္ပါၿပီ။ အတိတ္ရဲ႔အေငြ႔အသက္ေတြကိုလည္း ဆက္ၿပီး အသိအမွတ္မျပဳခ်င္ေတာ့ဘူး။