သိတတ္စအရြက္ေရာက္ကတည္းက မိမိတတ္ႏုိင္တဲ့ဘက္ကေနၿပီး အမ်ားအတြက္၊ အထူးသျဖင့္ လုိအပ္ေန တဲ့ သူေတြအတြက္ လုပ္ေပးခ်င္တဲ့စိတ္ေလး ေမြးဖြားခဲ့ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ဒီစိတ္ကေလးျဖစ္ေပၚလာသလဲ ဆိုေတာ့ မိမိေနထုိင္ႀကီးျပင္းလာခဲ့တဲ့ပတ္၀န္းက်င္မွာ အေျဖအေနအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ ဘ၀အတြက္လုိအပ္ခ်က္ မ်ားစြာနဲ႔ေန ထုိင္ေနၾကတဲ့လူေတြက အေတာ္မ်ားမ်ားျဖစ္တယ္။
ဘ၀အတြက္လိုအပ္မ်ားဆိုတာ စား၀တ္ေနေရးကစၿပီး လူတစ္ေယာက္ဘ၀နိဂုံးခ်ဳပ္တဲ့အခ်ိန္အထိ လူ႔ဘ၀ရဲ႔ အဆင္မေျပမႈမ်ားျဖစ္ပါတယ္။ လူ႔ဘ၀ကုသုိလ္ကံဆိုတာ အလြန္တရာဆန္းက်ယ္လွပါတယ္။ အတိတ္ဘ၀ရဲ႔ ျပဳမူ မႈမ်ားဟာ ေကာင္းခဲ့သလား၊ ဆိုးခဲ့သလား မသိဘူး။ ဒီဘ၀မွာေတာ့ လူ႔ဘ၀ေတြက အမ်ဳိးမ်ဳိးပါပဲ။ ကံေကာင္းလူ က ေကာင္းၿပီး၊ ကံဆိုးလူကလည္း အလြန္ဆုိးဆိုးရြားရြားႀကီးပါပဲ။
ကုသုိလ္ကံမ်ားေၾကာင့္ ေကာင္းတဲ့အက်ဳိး၊ ဆုိးတဲ့အက်ဳိးမ်ားကို လက္ရွိဘ၀မွာခံစားၾကရတာေတာ့ လက္ခံရ မွာပဲ။ ဒါေပမယ့္ လက္ရွိဘ၀ရွင္ခ်င္းအတူေတြရဲ႔ႏွိပ္စက္မႈ၊ ေခါင္းပုံျဖတ္မႈ၊ မတရားမႈေတြကိုေတာ့ ကုသုိလ္ကံ နဲ႔ မႏႈိင္းခ်င္ဘူး။ အေျခအေနနဲ႔ အခြင့္အလမ္းတုိ႔ေၾကာင့္လို႔ပဲ သေဘာထားခ်င္ပါတယ္။
ဆိုလိုခ်င္တဲ့အေၾကာင္းရင္းေတာင္ေပ်ာက္လုနီးပါးျဖစ္သြားၿပီ .... ကဲ့ပါေလ။ တကယ္ေျပာခ်င္တာကေတာ့ လူ ေတြ (မိမိထက္ တစ္ဆ၊ ႏွစ္ဆပုိၿပီး ဒုကၡေရာက္သူမ်ား) ကိုေတာ့ မိမိတို႔က တတ္ႏုိင္တဲ့ဘက္မွ ကူညီဖို႔ အသင့္ ျဖစ္ေနရမယ္လို႔ ယူဆမိပါတယ္။ မိမိတတ္ႏုိင္တဲ့ဘက္ကလို႔ေျပာရင္ လြယ္လြယ္ေလးသေဘာေပါက္မွာပါ။ မိ မိမွာ တစ္ခုရွိရင္ တစ္၀က္ခြဲေပးဖို႔၊ တစ္၀က္ပဲရွိရင္ တစ္စိတ္ေလာက္ခြဲေပးဖို႔ ဆိုတဲ့သေဘာပါပဲ။
သူတစ္ပါးကို မိမိႏုိင္သေလာက္လုပ္ေပးရတာ၊ ေပးဆက္ရတာဟာ ေကာင္းမႈတစ္ခုျပဳလုပ္တာနဲ႔ တူတူပါပဲ။ ေပးဆပ္ျခင္းတုိင္းမွာလည္း ရယူလိုတဲ့ဆႏၵမရွိဖို႔အေရးႀကီးေနျပန္တယ္။ မိမိကသာ ေပးေနရၿပီး သူတစ္ပါးဆီ မွ ဘာတစ္ခုမွ လက္ခံရရွိျခင္းမရွိဘူးလို႔လည္း စိတ္မထားသင့္ဘူး။
အရြယ္ရလာလို႔ အသိဥာဏ္ေတြရလာတဲ့အခါမွာ နဂုိထားရွိတဲ့စိတ္ဓါတ္ေလးဟာ ေျပာင္းလဲမသြားဘူးဆိုတာ သိေနရတယ္။ အေျခအေနေတြေျပာင္းလဲသြားတာေတာ့ ၀န္ခံပါတယ္။ သို႔ေသာ္ မိမိဘ၀နဲ႔ဇာတိကိုေတာ့ ဘယ္ေတာ့ ေျပာင္းလဲမသြားေစဘူး။ လုပ္လက္စအလုပ္ေတြကို ဆက္လက္လုပ္ကိုင္သြားပါ့မယ္။ ရွိေနၿပီးသား စိတ္ဓါတ္ကေလးကိုလည္း ဒိထက္ပိုၿပီးခုိင္ၿမဲတည္တံ့ေနေအာင္ တည္ေဆာက္သြားမယ္ေလ။
No comments:
Post a Comment
မိတ္ေဆြမ်ားအားလုံးပါ၀င္ေဆြးေႏြးၾကတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္