အေတြးေလးထဲ ႀကိတ္ရူး

ေႀသာ္ ... ေတာင္ပိုင္းေဒသရယ္၊ မိုးရာသီေတြကုန္လြန္ေနပါၿပီ၊ ေဆာင္းတြင္းေရာက္လို႔လာၿပီမဟုတ္လား၊ ေအးစက္ေသာ (ေလေျပ)ေလးကို ခံယူခ်င္လွၿပီ။ ပူအိုက္ျခင္း၊ စုိစြတ္ျခင္းမ်ားက ဒီေဒသတခုလုံးက တို႔မ်ားကို (ငယ္ႏိုင္) တစ္ေယာက္လိုပဲ အႏုိင္ယူေနဆဲလား။ အခ်ိန္တန္ၿပီမို႔ ကိုယ့္အိမ္ျဖစ္တဲ့ မိုးစက္မ်ားနားခိုရာ (မိုးစက္အိမ္) ကိုျပန္ၾကပါေတာ့ကြယ္။ က်န္ရွိေနေသးတဲ့အခ်ိန္တိုတိုကာလမွာ တစ္မိုးလုံးထမင္းငတ္မ တတ္ျဖစ္ခဲ့ၾကရတဲ့ ျမန္မာေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားမ်ား (ေဆာင္းယြန္းလ)မွာ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ဖို႔လိုေနၿပီ။ အစိမ္းေရာင္ (အစိမ္းေရာင္ ေကာင္မေလး) ခ်ယ္ေသာေန႔ရက္ေတြနဲ႔အတူ၊ မိုးေကာင္းကင္ (မိုးထက္ျမင့္) ထက္မွာ ၾကယ္ကေလးမ်ား (လင္းလက္ၾကယ္စင္) လင္းလက္ကာ လမင္းႀကီး (ညခင္းရဲ႔လမင္း)ကထိန္ထိန္ သာလို႔ သာယာေနလို႔ရွိရင္ လူေတြအားလုံး အလုပ္နဲ႔လက္မျပတ္သလို၊ ထမင္းနဲ႔၀မ္းလည္း မလတ္ေစေတာ့ဘူးေပါ့ကြယ္။ ေလာကႀကီးကို ပန္းေရာင္ (ပန္းေရာင္ေကာင္မေလး) မျမင္ရတဲ့ ပင္ပန္းျခင္းႀကီးမားေသာ ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ားဟာ တေန႔ေန႔က်ရင္ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ ေျပာင္းလဲလာၿပီး ေအးခ်မ္းတည္ၿငိမ္စြာေနႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔ စိတ္ကူးေမွ်ာ္မွန္း (စိတ္ကူးယဥ္အိပ္မက္) ေတြရွိၾကမကပဲ ဆုမြန္ေကာင္းလည္း (မဆုမြန္) ေတာင္းလ်က္ပါပဲေလ။ သူတို႔ ကိုယ္တို႔မ်ားရဲ႔ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းျခင္းဟာ တေန႔ေန႔ေတာ့ (ျပည့္စုံ) လာလိမ့္လို႔ယုံၾကည္ပါ တယ္။