ေတြ႔ရင္ အဆူခံေနၾက

၂၀၀၁ ခုႏွစ္ ႏွစ္ဦးပိုင္းေလးမွာပဲ က်မထုိင္းႏိုင္ငံကန္ခ်နဘူရီၿမဳိ႔၊ စံခလဘူရီကိုေရာက္လာခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ မွာ စံခလဘူရီၿမဳိ႔ေပၚရွိ အတိုက္ခံအဖြဲ႔အစည္းမ်ားက လူႀကီး၊ လူငယ္မ်ားနဲ႔ေတြ႔ဆုံခြင့္ရခဲ့တယ္။ အဲဒီလူအမ်ား ထဲမွာ ဦးၿငိမ္း လည္းပါခဲ့ပါတယ္။

က်မတို႔က အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကဆုိရင္ အသက္ ဆယ့္ရွစ္၊ ဆယ့္ကိုးႏွစ္ပဲရွိေသးတာမို႔ လူငယ္သဘာ၀အတုိင္း ေပ်ာ္ တတ္၊ ပါးတတ္ခဲ့ၾကတယ္။ အဖြဲ႔အစည္းအသီးသီးကလူငယ္ေတြနဲ႔ တျဖည္းျဖည္းရင္းႏီွးလာတာနဲ႔ အုပ္စု ဖြဲ႔ကာ ဟုိသြား၊ ဒီသြား၊ ဟုိလည္၊ ဒီလည္။ အားေနရင္လည္း စာဖတ္တာမရွိဘူး၊ အေဖာ္ေတြရွိရာကိုရွာၿပီး ၀ုိင္း ဖြဲ႔ကာမေရရာတာေတြေျပာၾက၊ ရယ္ၾက။ အဲဒီလုိျဖစ္ေနၾကတာကို မႀကဳိက္ဆုံးျဖစ္တဲ့သူကေတာ့ ဦးၿငိမ္းပါပဲ။ သူက က်မတို႔ကို အားေနရင္ စာဖတ္ေနတာတို႔၊ စာေရးေနတာတို႔၊ တိုးတက္မႈဆိုင္ရာတစ္ခုခုကို ေလ့လာ ေနတာတို႔ပဲ လုပ္ေနတာျမင္ခ်င္တယ္။ အလကားေန အလကားျဖစ္ေန ကိုေတာ့ သူလုံး၀မႀကဳိက္ပုံရတယ္။ 

က်မတုိ႔ကလည္း ေနာက္ပိုင္းဆိုရင္ သူ႔ေတြ႔တာနဲ႔ အုပ္စုခြဲေရွာင္ေျပးၾကေတာ့တာပဲ။ သူအၿမဲသြားလာေနက် ေနရာေတြကို က်မတို႔မသြားေတာ့ဘူး၊ ရုံးမွာေနရင္လည္း သူလာတာေတြ႔တာနဲ႔ စာအုပ္တစ္ခုခုကိုကိုင္ၿပီး ဟန္ေဆာင္ဖတ္ေနေတာ့တာပဲ။ 

ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ က်မတို႔လူငယ္ေတြတိုးတက္မႈျဖစ္ေစေအာင္ လစဥ္လူငယ္ေဆြးေႏြးပြဲေလးေတြလုပ္ေပး ခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ လူငယ္ေတြလြတ္လပ္စြာထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုျခင္းတို႔၊ လူငယ္နဲ႔ေဆာင္ေခါင္းျခင္းတို႔၊ လူငယ္နဲ႔ေ၀ဖန္ေရးတို႔၊ လူငယ္နဲ႔စာေပေဆြးေႏြးျခင္းတို႔ စတာေတြကို လစဥ္လတုိင္း ေခါင္းစဥ္မထပ္ေအာင္၊ မၿငီးေငြ႔ေအာင္ ဦးၿငိမ္းအပါအ၀င္ က်န္တဲ့လူႀကီး၊ လူလတ္ပိုင္းေတြက စီစဥ္ခဲ့ၾကတယ္။ 

အဲဒီေတာ့ က်မတို႔တစ္ေတြက ေနာက္ပိုင္းမွာ အရင္လုိလြတ္လပ္စြာစုေ၀းလို႔မရေတာ့ဘူး။ အလုပ္ခ်ိန္မွအပ က်န္တဲ့အခ်ိန္ေတြတုိင္းမွာ လူငယ့္ေဆြးေႏြးပြဲနဲ႔ပတ္သက္တဲ့အခ်က္အလက္ေတြရွာေဖြၾကရတယ္။ ေဆြးေႏြး ၾကရတယ္။ ေလ့လာၾကရတယ္။ မလုပ္ရင္ ဦးၿငိမ္းကေတြ႔တာနဲ႔ ဆူေတာ့တာပဲ။ `မင္းတို႔က တုိးတက္ျခင္းကို မလိုလားၾကတဲ့ ေကာင္ေတြပဲ´ တဲ့။ အဆူခံရပုံက .... သူ႔ဆုံးမမႈက အင္မတန္ တန္ဖိုးရွိပါတယ္။ လူငယ္ေတြကို စဥ္းစားေတြးေခၚတတ္ေအာင္ ေျပာတာပဲျဖစ္ပါတယ္။ 

သူကလူငယ္ေတြနဲ႔တရင္းတႏွီး၊ တေရာတ၀င္မေနေပမယ့္ လူငယ္ေတြအတြက္တိုးတက္ရာတုိးတက္ေၾကာင္း ကိုေတာ့ အၿမဲတမ္းတရင္းတႏွီး ေဆာင္ရြက္ေပးေလ့ရွိသူတစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္။ သူ႔မွာ ငယ္လူေတြနဲ႔ပတ္ သက္ၿပီး ယုံၾကည္မႈေတြရွိေနတယ္။ 

၂၀၀၂ ခုႏွစ္ ႏွစ္ဆန္းပိုင္းမွာ က်မနဲ႔ အေပါင္းအသင္းအားလုံးခြဲခြာခဲ့ၾကရတယ္။ က်မလည္းဘန္ေကာက္ကို ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ေနာက္ပိုင္း စံခလဘူရီၿမဳိ႔ေပၚမွာ အဖြဲ႔အစည္းေတြေနထုိင္ခြင့္မရေတာ့ဘဲ အားလုံးေျပာင္း ေရႊ႔ၾကရပါတယ္။ အဖြဲ႔အစည္းအေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ မဲေဆာက္ေဒသကိုေရာက္သြားခဲ့ၾကပါတယ္။ ၂၀၀၃ ႏွစ္ဦးပိုင္းမွာ က်မတို႔ျပန္လည္ေတြ႔ဆုံခဲ့ၾကတယ္။ သို႔ေသာ္ ခဏပဲဆုံခြင့္ရၿပီး က်မရေနာင္းကိုေျပာင္းသြားခဲ့ရ တယ္။ အခ်ိန္ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ ႏွစ္ႏွစ္နီးပါးေလာက္ၾကာသြားၿပီးမွ က်မနဲ႔ ဦးၿငိမ္းေနာက္ဆုံးျပန္လည္ေတြ႔ ဆုံခဲ့ၾကတာကေတာ့ စံခလဘူရီၿမဳိ႔မွာပဲျဖစ္ပါတယ္။ ၂၀၀၅ ခုႏွစ္ေႏွာင္းပိုင္းေလးမွာေပါ့၊ က်မက ဆူနာမိေဒသ ကိုသြားဖုိ႔ ျပင္ဆင္ေနခ်ိန္မွာ ဦးၿငိမ္းက က်မရဲ႔မိဘေတြထံလာၿပီး က်မသြားမယ့္ခရီးစဥ္အတြက္ သူအာမခံေပး တယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းလာေရာက္ ေတြ႔ဆုံခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး `ဦးၿငိမ္း ဆုံးၿပီ´ ဆိုတဲ့အခ်ိန္အထိ က်မတို႔ ထပ္မဆုံျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ေနာက္ထပ္ ထပ္ဆုံစရာ လည္း မရွိေတာ့ဘူးမဟုတ္လား။ ေႀသာ္ အလာေစာတဲ့ ဦးၿငိမ္း က်မတို႔ထက္အသြားေစာတာ မဆန္းေပမယ့္ သူသိပ္ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ လူငယ္ေတြတုိးတက္ေနတာကို မျမင္လုိက္ရပဲ သြားႏွင့္တာေတာ့ သိပ္ေစာလွပါတယ္။