တခုခုလုပ္ဖို႔စဥ္း စားလုိက္ေတာ့လည္း ပ်င္းေနမိၿပီး ဒီတိုင္းပဲထုိင္ေနလုိက္ေတာ့တယ္၊၊ စာေရးစရာေတြရွိေနေပမယ့္ အခ်ိန္ရွိေသး တယ္ဆိုၿပီး ေနေနလိုက္တယ္၊ အိမ္ထဲေႏြးေထြးစြာပဲေနရင္း ညေနအလုပ္မွအိမ္ျပန္လာၾကတဲ့ ျမန္မာအလုပ္ သမားေတြကို အိမ္ေနာက္ေဖးတေနရာကေနေငးေမာၾကည့္ေနခုိက္ တခုခုကိုေျပးသတိရသလိုျဖစ္လာမိတယ္၊၊ အဲဒီတခုခုဆိုတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးကို သတိရမိတာနဲ႔တၿပဳိင္တည္း အခုလိုကိုယ္ေအးေအးလူလူေနထုိင္ေနရ တဲ့ဘဝနဲ႔ အတိတ္ကဘဝကို ျပန္ၿပီးတေယာက္တည္း ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္ေနမိတယ္၊၊
အခုလိုမိုးရာသီမွာ မိုးေတြမစဲပဲေန႔တိုင္းဆက္တိုက္ရြာသြန္းေနတဲ့ေန႔ေတြမွာ က်မတို႔ေမာင္ႏွမတေတြ မိုးေရစုိစုိ ရႊဲရႊဲနဲ႔ အလုပ္ထဲမွာေပ်ာ္တလွည့္၊ ငိုတလွည့္နဲ႔ ဘဝကိုရုန္းကန္ခဲ့ၾကရတဲ့အခ်ိန္ေလးေတြကို သြားသတိရမိတယ္၊၊ အဲဒီ တုန္းကဆိုရင္ က်မတို႔ဟာ အသက္ ၁၁ ႏွစ္၊ ၁၂ ႏွစ္ေလာက္ပဲရွိအုံးမယ္၊ အမွန္ေတာ့အလုပ္လုပ္ရမယ့္ အရြယ္ေတြေတာ့မဟုတ္ေသးပါ၊၊ ဒါေပမယ့္လည္း ဘဝကံၾကမၼာကေပးလာတဲ့လာဒ္တစ္ခုျဖစ္တယ္ဆိုၿပီး မိမိတို႔ ရဲ႕ဘဝအမွန္တို႔ကို ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီးလက္ခံခဲ့ၾကတယ္၊၊
အဲဒီတုန္းက က်မတို႔ေမာင္ႏွမေတြလုပ္ရခဲ့ရတဲ့အလုပ္ကေတာ့ ထုိင္းအစုိးရရဲ႔စီမံကိန္းတစ္ခုျဖစ္တဲ့ နယ္စပ္ေက်း ရြာမ်ားရဲ႕ ကားလမ္းေဘးတစ္ေလွ်ာက္လုံးမွာ သဘာဝသစ္ပင္စုိက္ပ်ဳိးေရးပင္ျဖစ္တယ္၊၊ အမွန္ေတာ့ကားလမ္း ေဘးတင္မကဘူး၊ ေတာေတာင္အထပ္ထပ္ေနရာအႏွံ႔အျပားမွာပါ သစ္ပင္မ်ားလိုက္စိုက္ရပါတယ္၊၊ သစ္ပင္မ်ဳိး ေတြကေတာ့ ပိေတာက္၊ ပဲဇာလီ၊ ကြၽန္း စတာေတြျဖစ္ၿပီး၊ က်န္တဲ့အမ်ဳိးပင္ေတြကိုေတာ့ က်မနာမည္မေခၚတတ္ ဘူး၊၊ အဲဒီ စုိက္ရလြယ္တဲ့သစ္ပင္မ်ဳိးႏြယ္မ်ားကို ထုိင္း - ျမန္မာနယ္စပ္သြားတဲ့ကားလမ္းတစ္ေလွ်ာက္လုံးမွာ လိုက္စုိက္ရတယ္၊၊ အပင္စုိက္တယ္ဆိုေတာ့ မိုးရာသီ၊ မိုးကာလမွာပဲစုိက္ရတယ္မဟုတ္လား၊၊ ဒါမွလည္း အပင္ ေတြရွင္သန္ႏိုင္မွာကိုး၊၊
အလုပ္ခြင္ထဲမွာ က်မတို႔ေမာင္ႏွမေတြကအသက္အငယ္ဆုံးေတြျဖစ္တယ္၊ ဒါနဲ႔လည္း အလုပ္ကိုေတာ့ သူမ်ား ေတြလို၊ လူႀကီးေတြလိုပဲလုပ္ခဲ့ရတယ္၊၊ ပ်ဳိးပင္ထမ္း၊ ပ်ဳိးပင္စုိက္၊ ေတာခုတ္၊ မီးလမ္းရွင္း စတဲ့အလုပ္အားလုံးကို လုပ္ရတယ္၊ အလုပ္အားခက်ေတာ့ တေန႔ ဘတ္ေငြ ၅ဝ ပဲရတယ္၊ ထမင္းထုပ္လည္းကိုယ့္ဟာကိုယ္ထုပ္ရတယ္၊ ဟင္းခ်က္စရာကေတာ့ နည္းနည္းသက္သာတယ္၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ေတာထဲေတာင္ထဲကိုေရာက္ေနရတဲ့ တာမို႔ မွ်စ္၊ ဟင္းသီးဟင္းရြက္တို႔ကို ဟင္းလ်ာလုပ္စားေသာက္ခဲ့ၾကတယ္၊ အသားငါးဆိုတာကေတာ့ တခါတေလ ေပါ့၊၊ ကိုယ့္ထမင္းထုပ္အတြက္ကိုယ္ပဲစီစဥ္ခ်က္ျပဳတ္ရတယ္၊ က်မတို႔မိဘေတြကေတာ့ ရြာမွာက်န္ခဲ့တယ္၊ က်မ တို႔က အလုပ္ခြင္ မွာ ကိုယ့္ေဆြမ်ဳိး၊ ေမာင္ႏွမေတာ္စပ္သူေတြမဟုတ္တဲ့လူေတြနဲ႔ေနထုိင္ခဲ့ရတယ္၊၊ ရွင္းရွင္းေျပာ ရရင္ တခါမွမေတြ႔ဖူး၊ မျမင္ဖူးတဲ့လူေတြနဲ႔အေဖာ္လုပ္ၿပီး ေနခဲ့ရတယ္၊၊ ကံေကာင္းတာကေတာ့ ကိုယ္နဲ႔အတူေန ထိုင္ၾကတဲ့လူေတြဟာ လူႀကီး လူေကာင္းမ်ားျဖစ္ၾကလို႔ေပါ့၊၊ မိန္းကေလးဆိုလို႔ က်မနဲ႔က်မအေဒၚ ႏွစ္ေယာက္ ပဲျဖစ္ၿပီး က်န္တာေတြကေတာ့ ေယာက်ာ္းေလးေတြခ်ည္းပဲ တစ္အိမ္တည္းေနထုိင္ခဲ့ၾကရတာ၊၊ က်မတို႔ကိုေမာင္ ငယ္၊ ႏွမငယ္အရင္းခ်ာေတြလို ဂရုစုိက္ခဲ့ၾကပါတယ္၊၊
မိုးေတြမစဲတမ္းရြာေနခဲ့ေပမယ့္လည္း မိုးေရထဲမွာ အလုပ္ကိုမနားတမ္းလုပ္ၾကရတယ္၊ မိုးစိုလို႔လမ္ေတြေခ်ာ္၊ ေရ ေတြႀကီးေနေပမယ့္လည္း ဒီတိုင္းပဲကုန္းရုန္းၿပီးသြားရတယ္၊၊ လမ္းေတြေခ်ာ္လို႔ ေတာင္ကုန္းအတက္မွာသိပ္ အခက္မေတြ႔ေပမယ့္ ကုန္းအဆင္းက်ေတာ့ အသက္ေတာင္ဝေအာင္မရွဴရဲေတာ့ဘူး၊၊ ဘယ္လိုဆင္းရမလဲဆို တာေတာင္ ေတြးေတာမတတ္ျဖစ္ခဲ့ရတယ္၊၊ အဲဒါလည္းပဲ ပ်ဳိးပင္ေတြကို ေတာင္ေအာက္ကေနေတာင္ေပၚသို႔ အေခါက္ေခါက္အခါခါ ထမ္းရြက္တင္ရေသးတယ္၊၊ ပ်ဳိးပင္ေတြကေတာ့ တစ္ေဒါင္ခန္႔အပင္ေတြျဖစ္တယ္၊ အဲဒါကို မက်ဳိးေအာင္လည္း ဂရစုိက္ရေသးတယ္၊၊ အပင္စုိက္တဲ့အခါမွာလည္း တစ္ထြာေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ရွိတဲ့အတြင္း ထဲမွာ ႃမႇဳပ္ထည့္ၿပီး အတြင္းေဘးမွာတိုင္တစ္တိုင္ထူ၊ တိုင္ထိပ္မွာပ်ဳိးပင္ထုပ္ထားတဲ့ ပလပ္စတိတ္အိပ္မည္းအခြံ ကိုစြပ္ထားခဲ့ရတယ္၊၊ အဲဒီအတိုင္းမလုပ္ရင္ ကိုယ့္ေနာက္မွာလုပ္ငန္းႀကီးၾကပ္ေရးကလိုက္ေခ်ာင္းေနတာမို႔ မိရင္ အလုပ္အားချဖတ္ၿပီသာမွတ္၊၊
စုိစြတ္ေနတဲ့ေတာင္ႀကိဳေတာင္ၾကားလမ္းက်ဥ္းေလးမွာေလွ်ာက္ရတာ တခါတခါေခ်ာ္လဲလို႔ကေတာ့ ေတာင္ေပၚ မွေတာင္ေအာက္တခါတည္းတန္းေနေရာပဲ၊၊ ဘြတ္ဖိနပ္ရွိတဲ့လူေတြအတြက္ကေတာ့ သက္သာတယ္၊ ဘြတ္ဖိနပ္ မရွိတဲ့လူေတြကေတာ့မလြယ္ဘူး၊၊ ဒီၾကားထဲ ဓါးေကာက္ကိုလည္း တစ္ဖက္လက္ကကိုင္ေဆာင္ထားရေသးတယ္၊ ထူ ထပ္တဲ့ခ်ဳံႏြယ္တို႔ကိုေပါင္းသင္ဖုိ႔ျဖစ္ပါတယ္၊၊ အပင္စိုက္ဖို႔အတြင္းတူးသမားကေတာ့ ဓါးေကာက္နဲ႔ ေပါက္တူး (ေပါက္ျပား)ကိုေဆာင္ရၿပီး၊ အပင္စုိက္သူကေတာ့ ဓါးေကာက္၊ ပ်ဳိးပင္အျပည့္ထည့္ထားတဲ့ခ်င္း (ပလုိင္း)တစ္လုံး တို႔ကိုေဆာင္ရတယ္၊၊ ဒီၾကားထဲ ထမင္းထုပ္ကလည္းပါေသးတယ္၊ ေရဗူးလည္းပါေသးတယ္၊ မိုးကာအကႌ်လည္း ပါေသးတယ္၊ ခေမာက္လည္းပါလိုက္ေသးတယ္၊ တကိုယ္လုံးမွာအထုပ္ေတြအရႈပ္ေတြနဲ႔ အရူးလိုပဲ၊၊ မိုးစုိစုိထဲ အလုပ္လုပ္ရ တာ သိပ္ကိုအႏၱာရာယ္ႀကီးလြန္းပါတယ္၊၊
မိုးေရတစ္ကိုယ္လုံးစိုရႊဲၿပီးျပန္လာရတဲ့ေန႔ေတြဆိုလည္း ဖ်ားခ်င္လိုလို၊ နာခ်င္လိုလိုျဖစ္လာတယ္၊ မိုးေအးေအးနဲ႔ အိမ္ျပန္ေရာက္လာတာနဲ႔ တခါတည္းတမ္းၿပီးေကြးသာအိပ္လိုက္ခ်င္ေတာ့တယ္၊၊ အလုပ္ပင္ပန္းရတာတစ္ဖက္၊ မိုးမိလို႔ ခ်မ္းရတာတစ္ဖက္ဆိုေတာ့ လူကမလႈပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး၊၊ ဒါေပမယ့္လည္း မလႈပ္ခ်င္လို႔မကျဖစ္၊ ကိုယ္ေရာ၊ ကိုယ့္ ေမာင္ႏွမေတြအားလုံးစားေသာက္ဖို႔ ထမင္းဟင္းဝုိင္းကူခ်က္ျပဳတ္ဖို႔လိုေသးတာကိုး၊၊ ထမင္းမစားပဲအိပ္ လိုက္ရင္ေတာ့လည္း ေနာက္တေန႔မထႏုိင္ပဲျဖစ္ျပန္အုံးမယ္၊ မထႏုိင္ရင္ အလုပ္ပ်က္မယ္၊ အလုပ္ပ်က္ေတာ့ လည္း ပိုက္ဆံမရပဲေနမွာစုိးလို႔ အေၾကာင္းအရာေတြကဆက္စပ္ေနေတာ့ ဘဝဟာခါးသီးလြန္းတယ္လို႔ ေအာက္ ေမ့မိၿပီး ထုိင္သာငိုပစ္ လုိက္ခ်င္ေတာ့တယ္၊၊
အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကေတာ့ အလုပ္လုပ္ရင္ ပိုက္ဆံရမယ္ဆိုတဲ့အသိစိတ္ကခုိေအာင္းေနတာကိုး၊ တဖက္ကလည္း ကိုယ့္မိဘေတြကို တဖက္တလမ္းကဝင္ေငြဝုိင္းဝန္းရွာကူတာျဖစ္ပါတယ္၊၊ ျဖစ္ႏုိင္ရင္၊ ေရြးခ်ယ္စရာရွိရင္ေတာ့ ဒီ လိုမိုးထဲေလထဲေနထဲမွာလုပ္ရတဲ့အလုပ္မ်ဳိးကို လုံးဝမႏွစ္သက္ခဲ့ပါဘူး၊ အရိပ္ေအာက္မွာ ေအးေအးေဆးေဆးနဲ႔ လုပ္ ကိုင္စားေသာက္လုိ႔ရတဲ့အလုပ္မ်ဳိးကိုပဲ လုပ္ခ်င္ခဲ့တာ၊၊ အဲဒီတုန္းကတစ္ခုေတြးမိခဲ့တယ္၊ အဲဒါဘာလဲဆို ေတာ့ ‘တေန႔ ကိုယ့္ႏိုင္ငံေအးခ်မ္းသြားတဲ့အခါ ကိုယ့္ရပ္ကိုယ့္ရြယ္မွာ ကိုယ္ပိုင္လုပ္ငန္းေလးတစ္ခုကို ေအးေအး ခ်မ္းခ်မ္းလုပ္ကိုင္ မယ္’ လို႔ေတြးမိခဲ့ဖူးပါတယ္၊၊
ဟုိအေဝးဆီမွ မိုးေရေတြစိုရႊဲေနတဲ့အလုပ္သမားအိမ္ျပန္လာေနၾကတယ္၊ ေကြးေကြးေလးနဲ႔ တကိုယ္လုံးတုန္ခိုက္ ေနေတာ့တာကိုလည္း ေတြ႔ေနရတယ္၊၊ အလုပ္ခြင္ထဲမွာတေနကုန္ ပင္ပင္ပန္းပန္းအလုပ္လုပ္ခဲ့ရတဲ့အျပင္ မိုးေရ ေတြစုိရႊဲၿပီးျပန္လာေတာ့လည္း ေအးေဆးစြာအနာယူခ်င္ၾကမွာပဲ၊၊ သို႔ေသာ္ ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ရမယ့္အခ်ိန္၊ မနက္ ျဖန္အတြက္အားေမြးရမယ့္အခ်ိန္ကလည္း က်န္ေနေသးတယ္မဟုတ္လား၊၊ မိုးရာသီဆိုေတာ့ အလုပ္ အကိုင္ရွားပါးတဲ့ကာလမို႔လို႔ အလုပ္ကိုႀကဳိးစားၿပီးမလုပ္ရင္လည္း ကိုယ့္ဝမ္းေရး၊ မိသားစုဝမ္းေရးနဲ႔ကိစၥမ်ား ေျမာင္တို႔အတြက္အခက္ ေတြ႔လိမ့္မယ္၊၊
ဟုိတခ်ိန္တုန္းက က်မေတြးခဲ့ဖူးသလို ဒီကအလုပ္သမားေတြလည္း ေအးခ်မ္းတဲ့ဘဝနဲ႔ ကိုယ့္ရပ္ကိုယ့္ရြာမွာ ေအး ခ်မ္းစြာ ကိုယ္ပိုင္လုပ္ငန္းျဖစ္ေစ၊ အမ်ားပိုင္လုပ္ငန္းျဖစ္ေစ လုပ္ကိုင္ၿပီးအသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းခ်င္ၾကမွာပဲ၊ အခု လိုမ်ဳိးမိုးထဲ၊ ေလထဲ၊ ေနထဲ အပင္ပန္းႀကီးစြာ ဘယ္သူမွအလုပ္လုပ္ခ်င္ၾကမွာမဟုတ္ဘူး၊၊ သက္သာရာဘဝဆို တာ က်မတို႔ျမန္မာႏိုင္ငံသူႏုိင္ငံသား၊ ဆင္းရဲသားလူတန္းစားေတြအတြက္အလွည့္ေရာက္လာလိမ့္မယ္ က်မ အေနနဲ႔ေမွ်ာ္ လင့္ပါတယ္၊၊ ဆုလည္းေတာင္းလ်က္ပါပဲ၊၊
ဒီအခ်ိန္မွာ က်မကေတာ့အိမ္အျမင့္တေနရာကေန တန္းလ်ားေလး သုံးေလးလုံးေဆာက္တည္ရာရွိတဲ့အရပ္ ကို အလုပ္ခြင္မွျပန္လာေနၾကတဲ့ ကိုယ့္ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ားကိုေငးၾကည့္ရင္း အေတြးေတြတစစီေခါင္းထဲဝင္ဝင္ လာေနဆဲပဲ၊၊ ေတြးရင္း၊ ေငးရင္း၊ ေဆြးရင္းနဲ႔ပဲ အေႏြးထည္ဝတ္ဖို႔ေတာင္ေမ့ေနခဲ့တယ္၊၊ ၊၊
ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းမ်ားနဲ႔ျပည့္စုံေသာဘဝပိုင္ရွင္မ်ားျဖစ္ၾကပါေစ
အခုလိုမိုးရာသီမွာ မိုးေတြမစဲပဲေန႔တိုင္းဆက္တိုက္ရြာသြန္းေနတဲ့ေန႔ေတြမွာ က်မတို႔ေမာင္ႏွမတေတြ မိုးေရစုိစုိ ရႊဲရႊဲနဲ႔ အလုပ္ထဲမွာေပ်ာ္တလွည့္၊ ငိုတလွည့္နဲ႔ ဘဝကိုရုန္းကန္ခဲ့ၾကရတဲ့အခ်ိန္ေလးေတြကို သြားသတိရမိတယ္၊၊ အဲဒီ တုန္းကဆိုရင္ က်မတို႔ဟာ အသက္ ၁၁ ႏွစ္၊ ၁၂ ႏွစ္ေလာက္ပဲရွိအုံးမယ္၊ အမွန္ေတာ့အလုပ္လုပ္ရမယ့္ အရြယ္ေတြေတာ့မဟုတ္ေသးပါ၊၊ ဒါေပမယ့္လည္း ဘဝကံၾကမၼာကေပးလာတဲ့လာဒ္တစ္ခုျဖစ္တယ္ဆိုၿပီး မိမိတို႔ ရဲ႕ဘဝအမွန္တို႔ကို ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီးလက္ခံခဲ့ၾကတယ္၊၊
အဲဒီတုန္းက က်မတို႔ေမာင္ႏွမေတြလုပ္ရခဲ့ရတဲ့အလုပ္ကေတာ့ ထုိင္းအစုိးရရဲ႔စီမံကိန္းတစ္ခုျဖစ္တဲ့ နယ္စပ္ေက်း ရြာမ်ားရဲ႕ ကားလမ္းေဘးတစ္ေလွ်ာက္လုံးမွာ သဘာဝသစ္ပင္စုိက္ပ်ဳိးေရးပင္ျဖစ္တယ္၊၊ အမွန္ေတာ့ကားလမ္း ေဘးတင္မကဘူး၊ ေတာေတာင္အထပ္ထပ္ေနရာအႏွံ႔အျပားမွာပါ သစ္ပင္မ်ားလိုက္စိုက္ရပါတယ္၊၊ သစ္ပင္မ်ဳိး ေတြကေတာ့ ပိေတာက္၊ ပဲဇာလီ၊ ကြၽန္း စတာေတြျဖစ္ၿပီး၊ က်န္တဲ့အမ်ဳိးပင္ေတြကိုေတာ့ က်မနာမည္မေခၚတတ္ ဘူး၊၊ အဲဒီ စုိက္ရလြယ္တဲ့သစ္ပင္မ်ဳိးႏြယ္မ်ားကို ထုိင္း - ျမန္မာနယ္စပ္သြားတဲ့ကားလမ္းတစ္ေလွ်ာက္လုံးမွာ လိုက္စုိက္ရတယ္၊၊ အပင္စုိက္တယ္ဆိုေတာ့ မိုးရာသီ၊ မိုးကာလမွာပဲစုိက္ရတယ္မဟုတ္လား၊၊ ဒါမွလည္း အပင္ ေတြရွင္သန္ႏိုင္မွာကိုး၊၊
အလုပ္ခြင္ထဲမွာ က်မတို႔ေမာင္ႏွမေတြကအသက္အငယ္ဆုံးေတြျဖစ္တယ္၊ ဒါနဲ႔လည္း အလုပ္ကိုေတာ့ သူမ်ား ေတြလို၊ လူႀကီးေတြလိုပဲလုပ္ခဲ့ရတယ္၊၊ ပ်ဳိးပင္ထမ္း၊ ပ်ဳိးပင္စုိက္၊ ေတာခုတ္၊ မီးလမ္းရွင္း စတဲ့အလုပ္အားလုံးကို လုပ္ရတယ္၊ အလုပ္အားခက်ေတာ့ တေန႔ ဘတ္ေငြ ၅ဝ ပဲရတယ္၊ ထမင္းထုပ္လည္းကိုယ့္ဟာကိုယ္ထုပ္ရတယ္၊ ဟင္းခ်က္စရာကေတာ့ နည္းနည္းသက္သာတယ္၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ေတာထဲေတာင္ထဲကိုေရာက္ေနရတဲ့ တာမို႔ မွ်စ္၊ ဟင္းသီးဟင္းရြက္တို႔ကို ဟင္းလ်ာလုပ္စားေသာက္ခဲ့ၾကတယ္၊ အသားငါးဆိုတာကေတာ့ တခါတေလ ေပါ့၊၊ ကိုယ့္ထမင္းထုပ္အတြက္ကိုယ္ပဲစီစဥ္ခ်က္ျပဳတ္ရတယ္၊ က်မတို႔မိဘေတြကေတာ့ ရြာမွာက်န္ခဲ့တယ္၊ က်မ တို႔က အလုပ္ခြင္ မွာ ကိုယ့္ေဆြမ်ဳိး၊ ေမာင္ႏွမေတာ္စပ္သူေတြမဟုတ္တဲ့လူေတြနဲ႔ေနထုိင္ခဲ့ရတယ္၊၊ ရွင္းရွင္းေျပာ ရရင္ တခါမွမေတြ႔ဖူး၊ မျမင္ဖူးတဲ့လူေတြနဲ႔အေဖာ္လုပ္ၿပီး ေနခဲ့ရတယ္၊၊ ကံေကာင္းတာကေတာ့ ကိုယ္နဲ႔အတူေန ထိုင္ၾကတဲ့လူေတြဟာ လူႀကီး လူေကာင္းမ်ားျဖစ္ၾကလို႔ေပါ့၊၊ မိန္းကေလးဆိုလို႔ က်မနဲ႔က်မအေဒၚ ႏွစ္ေယာက္ ပဲျဖစ္ၿပီး က်န္တာေတြကေတာ့ ေယာက်ာ္းေလးေတြခ်ည္းပဲ တစ္အိမ္တည္းေနထုိင္ခဲ့ၾကရတာ၊၊ က်မတို႔ကိုေမာင္ ငယ္၊ ႏွမငယ္အရင္းခ်ာေတြလို ဂရုစုိက္ခဲ့ၾကပါတယ္၊၊
မိုးေတြမစဲတမ္းရြာေနခဲ့ေပမယ့္လည္း မိုးေရထဲမွာ အလုပ္ကိုမနားတမ္းလုပ္ၾကရတယ္၊ မိုးစိုလို႔လမ္ေတြေခ်ာ္၊ ေရ ေတြႀကီးေနေပမယ့္လည္း ဒီတိုင္းပဲကုန္းရုန္းၿပီးသြားရတယ္၊၊ လမ္းေတြေခ်ာ္လို႔ ေတာင္ကုန္းအတက္မွာသိပ္ အခက္မေတြ႔ေပမယ့္ ကုန္းအဆင္းက်ေတာ့ အသက္ေတာင္ဝေအာင္မရွဴရဲေတာ့ဘူး၊၊ ဘယ္လိုဆင္းရမလဲဆို တာေတာင္ ေတြးေတာမတတ္ျဖစ္ခဲ့ရတယ္၊၊ အဲဒါလည္းပဲ ပ်ဳိးပင္ေတြကို ေတာင္ေအာက္ကေနေတာင္ေပၚသို႔ အေခါက္ေခါက္အခါခါ ထမ္းရြက္တင္ရေသးတယ္၊၊ ပ်ဳိးပင္ေတြကေတာ့ တစ္ေဒါင္ခန္႔အပင္ေတြျဖစ္တယ္၊ အဲဒါကို မက်ဳိးေအာင္လည္း ဂရစုိက္ရေသးတယ္၊၊ အပင္စုိက္တဲ့အခါမွာလည္း တစ္ထြာေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ရွိတဲ့အတြင္း ထဲမွာ ႃမႇဳပ္ထည့္ၿပီး အတြင္းေဘးမွာတိုင္တစ္တိုင္ထူ၊ တိုင္ထိပ္မွာပ်ဳိးပင္ထုပ္ထားတဲ့ ပလပ္စတိတ္အိပ္မည္းအခြံ ကိုစြပ္ထားခဲ့ရတယ္၊၊ အဲဒီအတိုင္းမလုပ္ရင္ ကိုယ့္ေနာက္မွာလုပ္ငန္းႀကီးၾကပ္ေရးကလိုက္ေခ်ာင္းေနတာမို႔ မိရင္ အလုပ္အားချဖတ္ၿပီသာမွတ္၊၊
စုိစြတ္ေနတဲ့ေတာင္ႀကိဳေတာင္ၾကားလမ္းက်ဥ္းေလးမွာေလွ်ာက္ရတာ တခါတခါေခ်ာ္လဲလို႔ကေတာ့ ေတာင္ေပၚ မွေတာင္ေအာက္တခါတည္းတန္းေနေရာပဲ၊၊ ဘြတ္ဖိနပ္ရွိတဲ့လူေတြအတြက္ကေတာ့ သက္သာတယ္၊ ဘြတ္ဖိနပ္ မရွိတဲ့လူေတြကေတာ့မလြယ္ဘူး၊၊ ဒီၾကားထဲ ဓါးေကာက္ကိုလည္း တစ္ဖက္လက္ကကိုင္ေဆာင္ထားရေသးတယ္၊ ထူ ထပ္တဲ့ခ်ဳံႏြယ္တို႔ကိုေပါင္းသင္ဖုိ႔ျဖစ္ပါတယ္၊၊ အပင္စိုက္ဖို႔အတြင္းတူးသမားကေတာ့ ဓါးေကာက္နဲ႔ ေပါက္တူး (ေပါက္ျပား)ကိုေဆာင္ရၿပီး၊ အပင္စုိက္သူကေတာ့ ဓါးေကာက္၊ ပ်ဳိးပင္အျပည့္ထည့္ထားတဲ့ခ်င္း (ပလုိင္း)တစ္လုံး တို႔ကိုေဆာင္ရတယ္၊၊ ဒီၾကားထဲ ထမင္းထုပ္ကလည္းပါေသးတယ္၊ ေရဗူးလည္းပါေသးတယ္၊ မိုးကာအကႌ်လည္း ပါေသးတယ္၊ ခေမာက္လည္းပါလိုက္ေသးတယ္၊ တကိုယ္လုံးမွာအထုပ္ေတြအရႈပ္ေတြနဲ႔ အရူးလိုပဲ၊၊ မိုးစုိစုိထဲ အလုပ္လုပ္ရ တာ သိပ္ကိုအႏၱာရာယ္ႀကီးလြန္းပါတယ္၊၊
မိုးေရတစ္ကိုယ္လုံးစိုရႊဲၿပီးျပန္လာရတဲ့ေန႔ေတြဆိုလည္း ဖ်ားခ်င္လိုလို၊ နာခ်င္လိုလိုျဖစ္လာတယ္၊ မိုးေအးေအးနဲ႔ အိမ္ျပန္ေရာက္လာတာနဲ႔ တခါတည္းတမ္းၿပီးေကြးသာအိပ္လိုက္ခ်င္ေတာ့တယ္၊၊ အလုပ္ပင္ပန္းရတာတစ္ဖက္၊ မိုးမိလို႔ ခ်မ္းရတာတစ္ဖက္ဆိုေတာ့ လူကမလႈပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး၊၊ ဒါေပမယ့္လည္း မလႈပ္ခ်င္လို႔မကျဖစ္၊ ကိုယ္ေရာ၊ ကိုယ့္ ေမာင္ႏွမေတြအားလုံးစားေသာက္ဖို႔ ထမင္းဟင္းဝုိင္းကူခ်က္ျပဳတ္ဖို႔လိုေသးတာကိုး၊၊ ထမင္းမစားပဲအိပ္ လိုက္ရင္ေတာ့လည္း ေနာက္တေန႔မထႏုိင္ပဲျဖစ္ျပန္အုံးမယ္၊ မထႏုိင္ရင္ အလုပ္ပ်က္မယ္၊ အလုပ္ပ်က္ေတာ့ လည္း ပိုက္ဆံမရပဲေနမွာစုိးလို႔ အေၾကာင္းအရာေတြကဆက္စပ္ေနေတာ့ ဘဝဟာခါးသီးလြန္းတယ္လို႔ ေအာက္ ေမ့မိၿပီး ထုိင္သာငိုပစ္ လုိက္ခ်င္ေတာ့တယ္၊၊
အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကေတာ့ အလုပ္လုပ္ရင္ ပိုက္ဆံရမယ္ဆိုတဲ့အသိစိတ္ကခုိေအာင္းေနတာကိုး၊ တဖက္ကလည္း ကိုယ့္မိဘေတြကို တဖက္တလမ္းကဝင္ေငြဝုိင္းဝန္းရွာကူတာျဖစ္ပါတယ္၊၊ ျဖစ္ႏုိင္ရင္၊ ေရြးခ်ယ္စရာရွိရင္ေတာ့ ဒီ လိုမိုးထဲေလထဲေနထဲမွာလုပ္ရတဲ့အလုပ္မ်ဳိးကို လုံးဝမႏွစ္သက္ခဲ့ပါဘူး၊ အရိပ္ေအာက္မွာ ေအးေအးေဆးေဆးနဲ႔ လုပ္ ကိုင္စားေသာက္လုိ႔ရတဲ့အလုပ္မ်ဳိးကိုပဲ လုပ္ခ်င္ခဲ့တာ၊၊ အဲဒီတုန္းကတစ္ခုေတြးမိခဲ့တယ္၊ အဲဒါဘာလဲဆို ေတာ့ ‘တေန႔ ကိုယ့္ႏိုင္ငံေအးခ်မ္းသြားတဲ့အခါ ကိုယ့္ရပ္ကိုယ့္ရြယ္မွာ ကိုယ္ပိုင္လုပ္ငန္းေလးတစ္ခုကို ေအးေအး ခ်မ္းခ်မ္းလုပ္ကိုင္ မယ္’ လို႔ေတြးမိခဲ့ဖူးပါတယ္၊၊
ဟုိအေဝးဆီမွ မိုးေရေတြစိုရႊဲေနတဲ့အလုပ္သမားအိမ္ျပန္လာေနၾကတယ္၊ ေကြးေကြးေလးနဲ႔ တကိုယ္လုံးတုန္ခိုက္ ေနေတာ့တာကိုလည္း ေတြ႔ေနရတယ္၊၊ အလုပ္ခြင္ထဲမွာတေနကုန္ ပင္ပင္ပန္းပန္းအလုပ္လုပ္ခဲ့ရတဲ့အျပင္ မိုးေရ ေတြစုိရႊဲၿပီးျပန္လာေတာ့လည္း ေအးေဆးစြာအနာယူခ်င္ၾကမွာပဲ၊၊ သို႔ေသာ္ ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ရမယ့္အခ်ိန္၊ မနက္ ျဖန္အတြက္အားေမြးရမယ့္အခ်ိန္ကလည္း က်န္ေနေသးတယ္မဟုတ္လား၊၊ မိုးရာသီဆိုေတာ့ အလုပ္ အကိုင္ရွားပါးတဲ့ကာလမို႔လို႔ အလုပ္ကိုႀကဳိးစားၿပီးမလုပ္ရင္လည္း ကိုယ့္ဝမ္းေရး၊ မိသားစုဝမ္းေရးနဲ႔ကိစၥမ်ား ေျမာင္တို႔အတြက္အခက္ ေတြ႔လိမ့္မယ္၊၊
ဟုိတခ်ိန္တုန္းက က်မေတြးခဲ့ဖူးသလို ဒီကအလုပ္သမားေတြလည္း ေအးခ်မ္းတဲ့ဘဝနဲ႔ ကိုယ့္ရပ္ကိုယ့္ရြာမွာ ေအး ခ်မ္းစြာ ကိုယ္ပိုင္လုပ္ငန္းျဖစ္ေစ၊ အမ်ားပိုင္လုပ္ငန္းျဖစ္ေစ လုပ္ကိုင္ၿပီးအသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းခ်င္ၾကမွာပဲ၊ အခု လိုမ်ဳိးမိုးထဲ၊ ေလထဲ၊ ေနထဲ အပင္ပန္းႀကီးစြာ ဘယ္သူမွအလုပ္လုပ္ခ်င္ၾကမွာမဟုတ္ဘူး၊၊ သက္သာရာဘဝဆို တာ က်မတို႔ျမန္မာႏိုင္ငံသူႏုိင္ငံသား၊ ဆင္းရဲသားလူတန္းစားေတြအတြက္အလွည့္ေရာက္လာလိမ့္မယ္ က်မ အေနနဲ႔ေမွ်ာ္ လင့္ပါတယ္၊၊ ဆုလည္းေတာင္းလ်က္ပါပဲ၊၊
ဒီအခ်ိန္မွာ က်မကေတာ့အိမ္အျမင့္တေနရာကေန တန္းလ်ားေလး သုံးေလးလုံးေဆာက္တည္ရာရွိတဲ့အရပ္ ကို အလုပ္ခြင္မွျပန္လာေနၾကတဲ့ ကိုယ့္ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ားကိုေငးၾကည့္ရင္း အေတြးေတြတစစီေခါင္းထဲဝင္ဝင္ လာေနဆဲပဲ၊၊ ေတြးရင္း၊ ေငးရင္း၊ ေဆြးရင္းနဲ႔ပဲ အေႏြးထည္ဝတ္ဖို႔ေတာင္ေမ့ေနခဲ့တယ္၊၊ ၊၊
ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းမ်ားနဲ႔ျပည့္စုံေသာဘဝပိုင္ရွင္မ်ားျဖစ္ၾကပါေစ
အင္း ဘ၀ေတြရဲ့ လြန္ခဲ့ျပီးတဲ့ မိုးရာသီေလးေတြေပါ့။
ReplyDeleteမိုးရာသီေတြမွာ ရႊင္လန္းႀကပါေစ ဟုသာ...
ကိုယ့္ငယ္စဥ္ဘ၀က အျဖစ္ရပ္မွန္ေတြပါ
ReplyDelete