တခါတုန္းက ေဆာင္းကာလ

ခ်မ္းေအးတဲ့ ေဆာင္းရာသီေလးေရာက္တိုင္း တို႔ေတာရြာကေလးကို သိပ္သတိရမိတယ္။ ရာသီအလုိက္ေအး ခ်မ္းသာယာစုိေျပျခင္းနဲ႔ျပည့္စုံၿပီး ရြာသူရြာသားအားလုံးကလည္း ေအးေအးေဆးေဆးလုပ္ကိုင္စားေသာက္ခဲ့ ၾကပုံမ်ားကို အၿမဲအမွတ္ရေနမိတယ္ ........။ 

ေဆာင္းတြင္းကာလေရာက္လာတုိင္း ရြာရုိးတစ္ေလွ်ာက္ရွိအိမ္တုိင္းရဲ႔အေရွ႔မွာ မနက္အာရုဏ္ဦးတာနဲ႔ မီးပုံ မ်ားပုံၾကၿပီး ကေလးမ်ားျဖင့္ေစာေစာစီးစီးစည္းကားေနခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ေလးမွာ ညကက်န္တဲ့ထမင္း ၾကမ္းခဲေတြဖုတ္စားၾက၊ ေျပာင္းဖူးေတြဖုတ္စားၾကနဲ႔ သိပ္ေပ်ာ္ဖုိ႔ေကာင္းခဲ့တယ္ ....... ။

ေဆာင္းရာသီရဲ႔ခ်မ္းေအးလြန္းတဲ့ဒဏ္ေၾကာင့္ လူတုိင္းအသားပက္ၿပီး အနာဒဏ္ရာေတြကလည္း ေဆာင္းကာ လတခုလုံးထဲမွာ မေပ်ာက္ကင္းႏုိင္ခဲ့ၾကဘူး။ အသားလိမ္းဆီဆိုတာ ဘာမွန္းမသိတဲ့ဘ၀လို႔ေျပာရင္ ရယ္စရာ ျဖစ္ေနမယ္ထင္တယ္ ...... ။ ေရးမုိးခ်ဳိးရင္လည္း ေခ်းစင္ေအာင္မခ်ဳိးၾကဘူး၊ ခ်မ္းလြန္းလို႔ ....... ေရဖလားနဲ႔ သုံး ေလးငါးခြက္ေကာက္ေလာင္းၿပီးတာနဲ႔ စမ္းေခ်ာင္းဘက္ကတက္ေျပးေတာ့တာပဲ ......... ။

ညဘက္အိပ္ယာ၀င္ရင္ အိမ္ေအာက္မွာ ထင္းတုံးႀကီးေတြနဲ႔မီးပုံထားရတယ္။ ဒါဆို တစ္ညလုံးေႏြးေႏြးေထြး ေထြးအိပ္ရတာေပါ့။ ေဆာင္းကာလရဲ႔၀သီအတုိင္းေပါ့ ..... ညညဆုိရင္ အေပါ့အပါးသြားရတာသိပ္စိတ္ညစ္မိခဲ့ တယ္၊ တစ္ခါအိမ္ေအာက္ဆင္းၿပီးျပန္တက္လာတုိင္း ေႏြးေနတဲ့ေျခဖ်ားေလးေတြဟာ ျပန္ၿပီးေအးစက္သြား ေတာ့တာပဲ။ ျပန္ေႏြးေအာင္ ေမာင္ႏွမေတြရဲ႔ေပါင္ၾကားအတင္းလုိက္တိုးရေတာ့တယ္။ အဲဒီအခါက်ရင္ ကိုယ္ က တံေတာင္နဲ႔အေထာင္းခံရေတာ့တာေပါ့ .........။